U2 3D


voor het eerst in mijn bioscoopervaring kreeg ik bij aanvang zo’n groen-rood gebrild zwarte montuur aangemeten, hygiënisch schoon gemaakt, nodig om de extra dimensie in de film te kunnen aanschouwen. die film is eigenlijk een concert. niet het minste hoor. het gaat hier om de Vertigo tour van de geroemde groep U2 in Zuid-Amerika in de prille lenteperiode van 2006. de warmte en de hitsige meute van Mexico, Chili, Argentinië en Brazilië zorgen alvast voor de juiste sfeer. en bij aanvang doet het wel wat want voor het eerst zie je de beelden niet doorheen een camera maar ervaar je alsof je zelf de camera bent en de beelden op je iris vastlegt. het gebruik van LCD-panelen in de bril zorgt hierbij voor het goede effect en je hoeft niet meer te panikeren dat het effect weg is als je je hoofd beweegt. neen, de bril is in staat om de projectie van de beelden bedoeld voor het linkeroog, af te dekken voor het rechteroog en vice versa. zet je de bril dus af zie je beide projecties in een wazig beeld, zet je hem terug op je neus dan zie je drie dimensies. bij verre afstandbeelden is het effect nihil maar bij close-ups is het alsof je een tand kunt plomberen in het gebit van Bono, of dat je de cimbalen kunt afrukken van het drumstel en richting Larry Mullen Jr. kunt smijten, de bandana kunt afgooien van The Edge of aan de knopjes kunt draaien aan het uiteinde van de basgitaar van Adam Clayton. het valt echter wel op dat van deze 3D-gimmick in sobere mate gebruik wordt gemaakt. wanneer Bono op een bepaald moment zijn arm uitsteekt (wat wel werd opgenomen op een leeg podium) lijkt het verrassend verbazend alsof je hem kunt omhelzen of de beelden van achter het joelende publiek met de verschillende posities van de actoren geven je een wow-gevoel maar het blijft beperkt. regisseurs Catherine Owens en Mark Pellington (die we uiteraard kennen van Arlington Road en The Mothman Prophecies maar in 1992 o.a. met Anton Corbijn ook de documentaire U2: Achtung Baby maakte) openen enkel de nieuwe revolutie van de 3D-film, laten ons de mogelijkheden ervan ontdekken maar voor echt wegblazende 3D-effecten gaat het tot 2009 wachten zijn wanneer grote filmstudios zich hier achter zetten (bvb Avatar en Battle Angel van James Cameron, Tintin van Steven Spielberg en zelfs Suske en Wiske zouden met Kerstmis in 2009 in 3D te zien zijn in de Texasrakkers). U2 zelf is uiteraard geweldig (met al hun grote hits) en door het uitstekende geluid heb je bij bepaalde momenten het gevoel alsof je zelf tussen de zwetende lijven met biergeur hangt waardoor het ontdekken van dit concert in de cinema de moeite blijft maar ga je voor de 3D-effecten (en hier zit hem de beoordeling in als film) zit je in het begin gebeiteld maar treedt nadien spijtig genoeg gewenning op. 
 
2,5/5
 
Setlist:
  1. "Vertigo"
  2. "Beautiful Day"
  3. "New Year’s Day"
  4. "Sometimes You Can’t Make It on Your Own"
  5. "Love and Peace or Else"
  6. "Sunday Bloody Sunday"
  7. "Bullet the Blue Sky"
  8. "Miss Sarajevo" / Reading of the Universal Declaration of Human Rights
  9. "Pride (In the Name of Love)"
  10. "Where the Streets Have No Name"
  11. "One"
  12. "The Fly"
  13. "With or Without You"
  14. "Yahweh"                                                                                                

  

Dit bericht werd geplaatst in Film. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s