36ste IFF Gent: Das Vaterspiel


in deze film moet je velerlei puzzelstukjes bijeenrapen en in juiste sequence bij elkaar leggen. of je daar toe bereid bent, is maar de vraag. Ratz is de zoon van een Oostenrijkse minister maar kent vooral een haatgevoel voor zijn vaderfiguur (zijn ambigue erotische passie voor zijn zus laat ik onaangeroerd want is zowel ongezond als niet interessant). dat gevoel heeft Ratz gebruikt om een computerspel te ontwikkelen waarbij je op fascistische manier in een soort van wolfensteinstijl je eigen vader ontelbare keren kunt doodknallen. alleen heeft hij het nog niet verkocht gekregen maar misschien maakt zijn uitstap naar New York daar verandering in en kan hij het op de zwarte markt illegaal op internet aanbieden. hij heeft ook nog een andere reden om over de plas te gaan. een vroegere vriendin Mimi heeft hem gevraagd langs te komen om het huis van haar oma op te knappen. aldaar aangekomen blijkt Mimi haar opa te herbergen in de kelder. de oude man leeft er al 33 jaar ondergedoken omdat hij als nazicrimineel aandelen had in duizenden jodendoden en werd onlangs door een Litouwse krijgsgevangene officieel aangeklaagd. hedendaags fascisme (computerspel om mislukte vaders mee af te schieten) ontmoet klassiek nazisme (rassenmoord). nu pas bedenk ik dat dit de bedoeling kan geweest zijn van regisseur Michael Glawogger maar zijn film voelt toch vooral aan dat het puzzelstukjes van verschillende Ravensburger, Educa en Jumbo puzzels bevat die onmogelijk in elkaar te passen zijn of je zou een extra dimensie moeten kunnen aanboren. wanneer hij één element aanvat ben je het vorige al vergeten enkel en alleen omdat het betekenisloos is in het geheel. waarom is er die seksuele interesse van Ratz in zijn zus en wat is er gekomen van Mimi waarmee hij een aseksuele relatie heeft, wat drijft hem van nazihater tot een begriphebbende man voor iemand die talrijke joden op zijn kerfstok staan heeft en daar trots op is en wat gebeurt er met de bejaarde man, is zijn computerspel legaal geworden en kan hij er van leven, wie was die veelvraagstellende dame op de begrafenis van zijn vader enzoverder. Das Vaterspiel (ofte Kill Daddy Goodnight) is dus een onsamenhangend geheel van fragmenten die iets met elkaar te maken hebben maar die je begriploos en met tegenzin opvolgt zonder je te kunnen beredden met een escapetoets.
 
1/5
 
Dit bericht werd geplaatst in Film en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s