met zijn gewelddadige wraaktrilogie Sympathy For Mr. Vengeance, Oldboy en Sympathy For Lady Vengeance heeft de Zuid-Koreaanse regisseur Chan-wook Park enorm wat cultsympathie verworven. voor het eerst waagt hij zich op Engelstalige bodem (met een scenario van Prison Break acteur Wentworth Miller) maar Park stelt duidelijk zijn eigen wetten. op de dag dat ze 18 jaar wordt, komt India’s vader Richard om in een twijfelachtig auto-ongeluk. op de begrafenis komt plots Charlie ten tonele, Richard’s broer die jarenlang nooit iets van zich liet horen. een innemende persoonlijkheid en moeder Evelyne geeft zich weinig tijd tot rouw. ze laat Charlie intrek nemen in hun grote landhuis en waarom niet van haarzelf. de afstandelijke en moeilijk in te schatten India zelf haat haar moeder en moet aanvankelijk weinig hebben van Charlie. tussen enkele merkwaardige verdwijningen door verandert die afkeer naar macabere verwondering en aantrekking. een niet alledaags coming of age verhaal. enerzijds is Stoker sober: dialogen zijn beperkt maar met een ingehouden emotie des te meer doeltreffender en versterkt door subtiel gebruik te maken van geluidseffecten (zoals krakende eierschelpen), het geweld is discreet maar het gevolg maakt de vorige scène sterker (zoals het scherpen van een bebloed potlood), enkele scènes worden (telkens iets langer) herhaald (zoals het jachtmoment) waardoor je je meer wentelt in de bevreemdende driehoeksverhouding van de Stoker’s (die soms letterlijk getoond wordt met de drie personages die zich in één beeld in drie verschillende kamers bevinden). ze worden krachtig vertolkt door Mia Wasikowska (ambigue, onberekenbaar, onzeker die een bevreemdend macaber passionele groei vertoont waarmee Stoker verwijst naar de horrorromantiek van den Bram), Nicole Kidman (de dramatiek speelt zich elegant af net onder de botoxoppervlakte) en Matthew Goode (heeft er nog iemand een creepy Norman Bates gevoel bij deze oom Charlie wat dan weer een verwijzing is naar Shadow Of A Doubt). anderzijds is Stoker een visuele parel alsof zijn beelden de eigenlijke dialogen van dreiging zijn. de overgang van geborsteld haar in waaiend gras is zo één van de sterkste beeldovergangen ooit. charme wordt geweld, geweld wordt romantiek, romantiek wordt dood. maar dit is slechts wat er aan de oppervlakte te zien is. Park’s Stoker is immers niet zomaar een psychologische thriller, het is een rustig verontrustende prent met een indringende visuele schoonheid die het geweld minder bruut brengt maar wel meer verontrustend.

3,5/5

Steven Soderbergh heeft sinds 1989 – wanneer hij via de grote deur in Cannes binnenkwam als gouden palm winnaar met Sex, Lies And Videotapes – gemiddeld elk jaar de kijker voorzien van een nieuwe film waarbij hij puurde uit verschillende genres (van verschillende kwaliteit). van Side Effects zegt hij dat het zijn laatste is (hij wil zich toeleggen op de schilderkunst) en ook daar wisselt hij genres. bij aanvang krijgen we een aanklacht tegen de farmaceutische bedrijven. Emily (de ravissante Rooney Mara) ziet na vier jaar haar man (Channing Tatum) vrijkomen na belastingontduiking maar dat blijkt haar meer onzekerheid aan te jagen en ze belandt net zoals vroeger opnieuw in een depressie met zelfmoordneigingen. Dr. Banks (Jude Law) schrijft een resem pillen voor (u kent de wildgroei aan medicijnen wel die met snelgemak voorgeschreven worden: Celexa, Prozac, Zoloft ea) maar niks helpt. hij neemt contact op met haar vorige psychiater (een ijzige Catherine Zeta-Jones) en op haar aanraden en nog meer omdat hij een forse vergoeding krijgt om het aan patiënten voor te schrijven, geeft Dr. Banks haar Ablixa. de relatie arts-patiënt: hij ziet vooral perspectief voor zijn bankrekening, zij ziet vooral de bijwerkingen. oa oncontroleerbare slaapwandelingen. in één episode daarvan steekt ze haar man neer. Soderbergh wentelt zijn onderwerp na deze moord zo over naar een juridisch geschil tussen staat en advocaten over de al dan niet psychische toerekeningsvatbaarheid van Emily: is ze een moordenaar of heeft ze buiten haar wil en bewustzijn om haar man neergestoken? het antwoord hierop geeft Soderbergh ruimte om een nieuwe invalshoek in te slaan, nl die van het noir detective onderzoek waarbij Dr. Banks zich blind staart op Emily en haar verleden. de navelstaarderij heeft een immens effect op zijn familie maar een laatste strohalm verandert de film dan weer in een psychologische thriller. Soderbergh zet de kijker van het ene op het andere been en de plotwendingen zijn een aangename verrassing om te ontdekken. qua regie ben ik niet meteen zijn grootste fan – al maakt hij met zijn sobere op de acteurs gerichte regie duidelijk dat hij zich afzet tegen het blockbustergeweld dat filmproducenten en bioscoopbezoekers willen – maar in Side Effects past zijn stijl wel temeer omdat de cast uitstekend is en iedereen zich in verschillende gemoedstoestanden kan uitleven. Side Effects is een waardige afsluiter van zijn filmcarrière maar ik geloof dat een neveneffect van het schilderen het gemis zal zijn naar de camera. zijn films zijn zeker niet allemaal even goed maar voor een niveau gelijkwaardig als Side Effects zie ik hem alsnog gaarne terugkomen.

3,5/5

qua originaliteit scoort Juan Solanas tien op tien: zijn verhaal speelt zich af in een universum waar twee net niet elkaar rakende planeten een symbiose vormen door een omgekeerde zwaartekracht (beat this Newton). als men omhoog kijkt vanop de ene planeet ziet men ondersteboven de activiteiten op de andere planeet. bevindt men zich op de ene planeet is men gebonden aan diens zwaartekracht. je kan het omzeilen door gebruik te maken van omgekeerde materie waardoor voorwerpen of mensen even op de andere planeet kunnen vertoeven maar conform de derde zwaartekrachtwet verhit die materie van de tegenovergestelde wereld en zal ze ontbranden. Solanas voegt er de maatschappelijke evolutie aan toe (ook in ons land klaagt men de toegenomen kloof tussen arm en rijk aan): de benedenplaneet is grauw, regenachtig, vuil, arm. de bovenplaneet is een glansrijk toonbeeld van welvaart en rijkdom en haalt via de enige verbinding tussen de twee planeten – TransWorld – haar grondstoffen uit de benedenwereld. in TransWorld  werken mensen van beide planeten die de machthebbers kapitalistisch iets kunnen bijbrengen (magnifiek kantoordecor waarbij je een gigantisch landschapreeks van bureau’s hebt zowel op de grond als het plafond waarbij de werknemers (oa een amuserende Timothy Spall) van beide zijden met elkaar een woordje kunnen wisselen). het is daar waar de arme Adam, die een antirimpelcrème aan het uitvinden is, gaat werken. niet voor het geld, wel voor Eden, een jongedame uit de bovenplaneet waarop hij in zijn jeugd verliefd was. en dan gaat het mis. zo’n fabuleuze wereld, zo’n schitterende premisse, zoveel science fiction- of actiemogelijkheden (genre Looper), maar Solanas kiest voor een romantisch Romeo & Juliet afkooksel wat geheel niet werkt. Jim Sturgess is te naïef en te optimistisch in zijn doen en denken, terwijl Kirsten Dunst (lijdend aan – neen! – geheugenverlies) ongeïnteresseerd en afstandelijk reageert. er is geen chemie wat Solanas ook niet toelaat (bvb een date wordt abrupt beëindigd voordat hij begonnen is aangezien Adam door de omgekeerde materie haast letterlijk in vuur en vlam staat). er passeren roze bijen in Upside Down, wel de stroop van de romance in de klassenstrijd blijft niet plakken. Solanas’ universum daarentegen is een visuele parel (Total Recall, In Time en trawanten zullen stikjaloers zijn over het concept) en de ondersteboven werelden geven zeer fascinerende invalshoeken (oa die goudgele balroomzaal met dansers op de grond en op plafond, inclusief immense parellusters of Adam die in een zee van de bovenwereld zijn omgekeerde materie wegdoet en alzo ondersteboven valt of is het naar beneden oprijst in een zee van zijn planeet). wat een science fiction potentie (dit had toch de Blade Runner van zijn tijd kunnen zijn) en dan wordt die magie zomaar doorprikt door een flauw luchtig romancetje tussen twee geliefden van verschillende klasse. na Upside Down blijf je helaas enkel ondersteboven van de visuele klasse die de film uitstraalt. en daarom moet je hem toch zien.

3,5/5

niet laten misleiden door de titel, zoveel vuur ga je niet te zien krijgen, het is geen Backdraft. Jeremy (wanneer gaat Josh Duhamel beseffen dat hij geen actieacteur is) is zijn leven lang brandweerman en dat is de enige familie die hij heeft. na een dagje bluswerk is hij in de lokale winkel getuige hoe de neonazi David Hagan (lichtpunt in de film Vincent D’Onofrio, met een rode zwastika-tattoo die boven zijn openstaand hemdje uitpuilt, wil je niet teveel in de weg leggen) de zwarte eigenaar en zijn zoon neerknalt. Jeremy weet ternauwernood te ontsnappen en is bereid om te getuigen. in afwachting van het proces wordt hij in getuigenbescherming geplaatst waarin hij FBI-agente Talia (Rosario Dawson start als sterk vrouwfiguur terwijl ze op het einde de twijfelachtige huildame gaat uithangen) weet te versieren (ze geilen elkaar op met het neerschieten van lege blikjes). Hagan stuurt zijn nazibullenbakken af op Jeremy maar die draait de rollen om (‘getuigenisbescherming? jij gaat bescherming nodig hebben!’). Fire With Fire is slecht. het start al met de bedenkelijke cast. op de poster prijkt prominent Bruce Willis maar wat hij hier in de film loopt te doen (ik heb hem eigenlijk alleen maar aan de telefoon zien hangen en een uitgestreken gezicht zien trekken) kon volledig weggeschreven worden (inclusief zijn hopeloos bedrukt assistentje). 50 Cent passeert ook de revue (zijn productiehuis Cheetah Vision stak geld in de film) en ook al heeft hij zelf al kogels weten te overleven, een criminele uitstraling ontbreekt hij volledig. in zijn beperkte dialoog vraag je je af of hij nu over een Glock bezig is dan wel over de pamper die hij ’s avonds gaat dragen. aan de andere dialoogzijde heb je dan Duhamel. geen idee waarom Fergie voor hem valt want in elke actiefilm ontbreekt hij charisma en inleving. het is gewoon geen persoonlijkheid op het grote scherm. het scenario hangt ook al met hakenkruisen aan elkaar: de politie die Jeremy alleen laat en daarna zo verwonderd zijn dat hij op de vlucht is, een huurmoordenaar die zelf een operatie uitvoert welke eindigt in euthanasie, de vele rondslingerende GSM’s die uiteindelijk toch te traceren vallen, het ongeloofwaardige gemak waarmee de brave Jeremy stoere binken (oa Vinnie Jones) overhoop mept of knalt. en tot slot is de regie van voormalig stuntacteur een belabberd cliché-allegaartje, enkel een shoot-out tussen twee scherpschutters waarbij de kogels gevolgd worden, inclusief inslagen, vormt een positieve noot. de enige want het vuur in Fire With Fire is zeer snel uitgedoofd.

1,5/5

vijf jaar geleden moest ik vaststellen dat een wuxia film mij gelukkig toch nog kon verrassen. Chinees martial art icoon Donnie Yen vertolkte Ip Man in de gelijknamige film en betekende een Wing Chun wervelwind. Ip Man wordt beschouwd als de grondlegger van deze kung fu vechtstijl gebaseerd op een gevecht tussen een kraanvogel en een slang. Donnie Yen zelf is één van de meest bekwame professionals in de stijl en in de film (er kwam tevens een vervolg) kon hij deze naar hartelust verzorgen. The Grandmaster volgt eveneens Ip Man maar ik deel af van bij aanvang mede: Wong Kar Wai had niet de intentie om zoals Ang Lee of Zhang Yimou een kung fu epos af te leveren (daarvoor is de film Ip Man onovertrefbaar). het was wel zijn intentie om zijn visuele cinemastijl die een ongrijpbaar liefdesverhaal onthult te incorporeren in de kung fu. hij volgt Ip Man (Tony Leung blijft die dromerig melancholische blik hebben) in de turbulente periode die China doormaakte in de jaren dertig tot vijftig met de Chinese burgeroorlog en de Tweede Sino-Japanse oorlog (invasie Japan in China). Ip Man genoot groot aanzien omwille van zijn gevechtskunsten die slechts één keer op de proef werden gesteld met de 64 handen techniek van Gong Er (Ziyi Zhang blijft garant staan voor een verbeten egocentrische koppigheid), of hoe in een kung fu gevecht een magisch stille en ontastbaar poëtische liefde kan ontstaan maar door de maatschappelijke evolutie enkel oppervlakkig kan blijven bestaan. wanneer hun wegen jaren later opnieuw kruisen is het maar de vraag of het platonisch karakter van hun relatie doorbroken kan worden. bij Wong Kar Wai is dat antwoord niet vanzelfsprekend en hij belicht de relatie zoals hij bekroond werd met In The Mood For Love: vertraagde opnames van twijfelachtig gebroken dan wel sprankeltje relatiehoop hebbende individuen in een kleurrijk maar gedempt kleurenpalet ondersteund met een hartverscheurende meeslepende viooltoetsende muziek. de laatste confrontatie tussen Leung en Zhang is er weer één om de adem bij in te houden. hij is en blijft een grootmeester in dit vak. en wat met de kung fu? je zou kunnen zeggen: dat is het minpunt van de film. de gevechten zijn veel te veel opeenvolgingen van positiemontages zodat je geen beeld krijgt van de vloeiende kung fu stijlen. de film had trouwens ook The Grandmasters kunnen heten want ook Gong Er en Ma San, leerling van Er’s vader, die beeld staan voor de kung fu stijlen uit het noorden komen uitgebreid aan bod. Ip Man’s stijl omhelst de stijl van het zuiden. maar het gaat Wong Kar Wai niet om de kung fu of de diverse stijlen die het groot hebben gebracht, wel om de inbreng van zijn eigen stijl. en zo zijn de minitieus neervallende druppels in de waterplassen waar de vechtprotagonisten staan of hun bewegingen doorheen dwarrelende sneeuwvlokken of de innerlijke agressie die door een treinstoomwolk barst veel belangrijker dan het gevecht zelf. kung fu staat niet centraal in The Grandmaster wel de beelden en de heerlijke weemoedige muziek die de weerspiegeling vormen van het melancholisch innerlijk verdrietsgevoel tussen twee protagonisten. toevallig zijn zij meesters in de martial art. daarvoor verwijzen we sterk adviserend naar Ip Man met Donnie Yen. wil je de dromerig esthetische liefdestragiek beleven waarvoor men Wong Kar Wai sinds In The Mood For Love een grootmeester noemt, dan is The Grandmaster meer dan aanbevolen al kijk ik sterk uit naar de oorspronkelijk vier uur durende versie zodat de soms bruuske montage als schoonheidsfout weggevijld wordt.

4/5

Artie krijgt een klop van de hamer wanneer hij na jarenlange trouwe commentaardienst bij de lokale baseballploeg aan de deur wordt gezet (eigenlijk een behoorlijk grappige scène wanneer Billy Crystal het in sneltempo in Keulen hoort donderen als het over liken, defrienden, poken en tweets gaat (when was the last time you hashtagged?). de klap te boven komen, zit er niet in. zijn dochter Alice (Marisa Tomei) belt met de vraag of ze een week op de kinderen kunnen passen, ook al is het al tien maanden geleden dat ze elkaar gezien hebben. haar man (Tom Everett Scott) krijgt een award in domotica en mag een week op congres met partner. Artie ziet het totaal niet zitten, zijn vrouw Diane (Bette Midler met glimlach) des te meer aangezien ze de titel van beste grootouders kunnen veroveren. de drie kinderen staan eveneens niet te popelen aangezien hun routine doorbroken wordt. en hoe. kleinkinderen en grootouders, dat is een serieus verschil in jaren. en deze kloof uit zich in generatieconfrontaties over de manier van opvoeden (de moderne vrijblijvende betuttelende manier versus de oude gedisciplineerde leerschool), muziekkeuze (u krijgt gratis een duet tussen Crystal en Midler), kledingdracht, woonomgeving (die domotica zou toch ook niet voor mij zijn), sport, spel (gamen of buiten ravotten met een blikje), ontspanning, opkomen voor jezelf op school (afranselen of afgeranseld worden). het botst op alle vlakken, temeer omdat een overbezorgde Alice op haar reisstappen terug keert. maar uiteraard, zelfs al is het maar na een week, als puntje bij paaltje komt (waarin het vooral Billy Crystal is die in de schijnwerpers gezet wordt met onverantwoord gedrag) kan iedereen van iedereen leren, groeit men boven zichzelf uit, weet men welke levenskeuzes te maken en komt men sterker uit de generatiebotsing. kortom men wordt een (h)echte familie. te goedkoop uiteraard als scenario en regisseur Andy Fickman spitst zich enkel en te gemakkelijk toe op de flauwe grappen. de ware groeiconflicten en de botsing plus samensmelting tussen ideeën van drie generaties (wat het in realiteit is) was een brug te ver. toch wordt Parental Guidance niet echt frustrerend of enerverend en is het te beschouwen als een gezinstelevisiefilm (met kinderen beperkt tot twaalf jaar) als weektussendoortje. bovendien kan Filip Joos nog leren uit de improviserende commentaarstijl bij een baseballgame van Billy Crystal.

2/5

het zal toch niet waar zijn zeker dat de status van onze coolste actieheld Jason Statham tanend is? The Mechanic, Killer Elite, Blitz, Safe, eigenlijk vormen ze modale actietussendoortjes waarbij de held vervangbaar is omdat hij geen eigen stempel weet te drukken in het verhaal (zo is Steven Seagal in het videocircuit verzeild geraakt). met Parker had het anders kunnen lopen. hij treedt immers in de voetsporen van Lee Marvin (Point Blank), Robert Duvall (The Outfit), Peter Coyote (Slayground) en Mel Gibson (Payback); bekende koppen die het Parker personage hebben vertolkt van de Amerikaanse misdaadschrijver Donald E. Westlake. Parker is een dief maar wel een eerbare en respectvolle dief. na een kermis hold up (Statham met pruik en domineekostuum) wordt hij door zijn kompanen in het nauw gedreven en de agressieve woordenwisseling eindigt in een schietsalvo met Parker als schijf. hij wordt voor dood achtergelaten. dat hadden ze beter degelijker gecheckt. bij zijn positieven wil hij maar één ding: achter de kompaanverraders gaan en zijn deel van de buit terugvorderen. hij belandt daarbij in Palm Beach waarbij het dievenkwartet uit is op een juwelendief. om zich goed van de omgeving te vergewissen laat Parker zich begeleiden door de weinig succesvolle huizenverkoopster Leslie (Jennifer Lopez acteert nog steeds met haar heupen en tracht makelaarconcurrente Alyshia Ochse en Parker’s vriendin Emma Booth van zich af te schudden). de juwelendiefstal (het moet toch gezegd worden dat zelfs in Ocean’s Thirteen de voorbereiding grondiger gebeurde) zal het middelpunt vormen van de wraakactie en de buitverovering. ik had niet meteen de indruk dat Jason Statham gemotiveerd was in de rol en dat ligt niet aan het personage (Point Blank en Payback zijn in het genre gewoonweg toppers) maar wel in de aanpak van het verhaal waarin zeer weinig actie in wordt verweven. Taylor Hackford is nu éénmaal vreemd aan het actiegenre maar een Statham moet je kunnen laten ravotten. ook is de haat en de confrontatie met zijn vroegere trawanten ondermaats uitgewerkt alhoewel met Wendell Pierce (The Wire), Michael Chiklis (The Shield), Bobby Cannavale (Boardwalk Empire) en acteurkameleon Clifton Collins Jr. hier karakterieel echt wat uit geput kon worden. in plaats daarvan komt vooral het achterwerk van La Lopez aan bod maar dat loopt eigenlijk veel te veel in de weg van Statham. Parker is oppervlakkig uitgewerkt met een Statham op automatische piloot.

2,5/5

het actief jagende drugsbeleid in Amerika betekent dat mensen die in casu voor de eerste maal een geweldloos drugsfeit plegen gemiddeld genomen een langere gevangenisstraf krijgen dan criminelen die berecht worden omwille van verkrachting en doodslag. een mindere gevangenisstraf bekomt men enkel wanneer men anderen uit het drugstraject aangeeft. verraad je drugsvriend voor minder celjaren. dit kwam voor de eerste maal aan het licht in de Frontline documentaire Snitch van 2 januari 1999. daarop is ook de film van Ric Roman Waugh gebaseerd. Jason krijgt de vraag van zijn vriend of hij tijdelijk een kilo XTC-pillen kan bewaren. dik tegen zijn zin pakt hij het pakketje aan om dan achterna gezeten te worden door de politie (een gebeten harde Barry Pepper): hij werd door zijn vriend omwille van strafreductie in een valstrik gelokt. Jason echter is eigenlijk geen drugsdealer en kent niemand van het wereldje. gevolg: hij kijkt tegen tien jaar gevangenisstraf aan. een klop van de hamer voor zijn gescheiden ouders. John (Dwayne Johnson), eigenaar van een bouwbedrijf, trekt naar de openbare aanklager (Susan Sarandon wentelt zich in haar autoritaire rol) om het onrecht aan te klagen. het enige wat zij kan zeggen, is dat strafmindering mogelijk is wanneer men andere drugsdealers aangeeft. John, die regelmatig met ex-criminelen werkt, besluit om zich door Daniel (Jon Bernthal) te laten introduceren bij Malik (fijn weerzien met Michael Kenneth Williams – Omar uit The Wire). hij belandt in het harde trafficantenwereldje, zet zijn eigen leven alsook dat van zijn familie op het spel maar zijn vastberadenheid brengt hem tot een groots Mexicaans drugskartel (u herkent Benjamin Bratt). allerminst doetjes die zich in een politievalstrik laten vatten en het uiteraard niet zo hebben voor politievriendjes. ongeacht wat je van de film vindt, je gaat het moeten nageven dat Dwayne Johnson hier toont dat hij meer kan dan worstelen en klappen uitdelen. hier moet hij er zelfs incasseren (raar gevoel!), stelt hij zich waardig op als kwetsbare vader die zijn opvoedersfouten uit het verleden tracht recht te zetten en bewandelt hij een moreel slappe denkpiste om een werknemer (ook Walking Dead acteur Bernthal is een verrijking) op te offeren voor zijn zoon. verwacht dus geen typische The Rock actiefilm. waarom haal ik ‘ongeacht wat je van de film vindt’ aan? omdat Snitch zich niet echt weet te onderscheiden van andere drugfilms: de war on drugs heeft ook ongewenste neveneffecten. de dramatische ondertoon in de eerste helft van de film moet de onrechtvaardigheid van het rechtsysteem duiden (met toch wel wat teveel Mooi en Meedogenloos close ups van de personages) terwijl in de tweede film dit meer verlaten wordt voor vrachtwagenachtervolgingen en drugdeals. de reeds gekende boodschap wordt zo ondermijnd met actie om het entertainmentgehalte te verhogen (waarbij je dan eigenlijk tevergeefs wacht tot Johnson iemand een mep uitdeelt). verdienstelijke Dwayne Johnson in een weinig verrassende drugsfilm.

3/5

je moet het ijzer smeden wanneer het heet is maar in 2010 was dat bij de sequel van Iron Man alvast fel afgekoeld. gelukkig was er Joss Whedon om het ijzeren gestel mee op te nemen in The Avengers zodat de individuele pretendenten konden rekenen op hun vervolg (ook Thor en Captain America zullen later de held uithangen). Jon Favreau werd wel uit het ijzeren regisseursstoeltje gebonjourd (en zijn karakter wordt tevens in het ziekenhuis geslagen) en Shane Black mocht na de samenwerking met Robert Downey Jr. in Kiss Kiss Bang Bang nog eens met de flamboyante flapuit samenwerken. want dat is Tony Stark toch: zijn intelligent technologisch vernuft camoufleert hij met een gevatte sarcastisch grote mond en een egocentrische aandachtstrekkende levenshouding. zijn vriendin Pepper (Gwyneth Paltrow in haar normaal vittende Iron Man rol) krijgt er de wuppes van. en blijkbaar ook een concurrende uitvinder (Guy Pearce met lange haren, grote bril en enkele missende tanden, so loosereighties!) die Stark in het verleden onbewust heeft vernederd en via de terroristische aanvallen van The Mandarin (heerlijk wisselende rol van Ben Kingsley) Amerika op zijn paniekkop zet. Tony Stark heeft zijn uitrusting wel ter verbetering aangepast (hij kan zijn harnas via vliegende magneten automatisch aan doen vanop afstand), toch is hij ook een tegenstander van zichzelf: hij lijdt aan insomnia, heeft paniekaanvallen en zijn huis en uitvindersbasis werd door de tegenstanders de dieperik ingebombardeerd. redt hij zich hieruit? ach, er zit een sequel van The Avengers aan te komen, daar zal hij ook in moeten meedoen dus … Iron Man 3 is veel luchtiger van toon. Shane Black heeft naam verworven als scenarist van Lethal Weapon, faam die hij bekrachtigde met het scenario van The Last Boyscout. humor tijdens de actietaferelen acht hij belangrijk, enkel gaat hij in Iron Man 3 daar op kinderachtige wijze te ver in. het is geen zelfspot meer maar bedenkelijk (de zijsprong waarbij hij geholpen wordt door een tienjarige hoefde echt niet), knullig (die angstaanvallen komen er zonder aanleiding en worden belachelijk uitgevoerd) en kolderiek (wanneer er verschillende iron man pakken in het rond vliegen, lijkt de actie weggeplukt uit een tienerstripverhaal). Black is ook liefhebber van de buddy’s en alhoewel Don Cheadle mag terugkeren als The Iron Patriot is er weinig chemie. toch is hij meer genietbaar dan zijn voorganger en blijft Robert Downey Jr.’s Tony Stark als loslippige playboy – ondanks zijn kwetsbaarheid in de film – een plezante verschijning. ook het script is eigenlijk beter uitgewerkt en wordt de actie regelmatig onderhouden al blijft die aan de brave kant. Iron Man 3 heeft zich qua doelpubliek duidelijk meer geprofileerd als gezinsfilm, inclusief specifieke aandacht voor de tieners, is daarin ook geslaagd maar als echte volwassen heldenfilm is hij niet ijzersterk.

2,5/5

moedig om in deze precaire actualiteit een nooit eindigend en opnieuw escalerend conflict centraal te stellen. op de dag dat ik deze film zag, blokten de krantenkoppen: Noord-Korea verwerpt ultimatum Zuid-Korea en weigert het gemeenschappelijk industriecomplex Kaesong terug open te stellen voor Zuid-Koreaanse werknemers. alweer een druppel op een hete plaat. het kan erger: de Amerikaanse president wil bemiddelen, ontvangt een delegatie van Zuid-Koreaanse diplomaten die echter Noord-Koreaanse terroristen blijken te zijn. vooraleer de Amerikaanse defensie begrijpt wat er aan de hand is, wordt alles omheen het Witte Huis plat geschoten (de kogelregenaanval van dat Noord-Koreaanse vliegtuig inclusief vlammenwerpenafhoudend bommenverweerdermechanisme geeft echt wel een panikerend gevoel, versterkt wanneer het Washingtonmonument gehalveerd wordt) en wordt er vervolgens een coup gepleegd op dat Witte Huis (de raid van de terroristen is miniscuul actiegericht georchestreerd en de bodycount stijgt zienderogen). een moment om op adem te komen, heb je geenszins totdat dat ene zinnetje wordt uitgesproken: they’ve taken the white house. de president (Aaron Eckhart heeft daar de looks voor) en enkele hooggeplaatsten (Melissa Leo toon wat overacting is) zijn gijzelaars in de eigen presidentiële bunker. wanneer de terroristen (Rick Yune is leider en Dylan McDermott hulpje alhoewel onze aandacht vooral uitging naar Malana Lea) hun eisen opsommen tegen de plaatsvervangend president (Morgan Freeman toont hoe zwaar verantwoordelijkheid kan wegen, ook al wordt hij gesteund door Angela Basset en Robert Foster) zijn ze wel één patriot vergeten: Mike Banning (Gerard Butler laat eindelijk nog eens romantische draakkomedies links liggen), voormalig secret service passeerde toevallig, kent de (ondertussen aan flarden geschoten) gangen van het Witte Huis en is vastbesloten om 1) de zoon van de president te laten ontsnappen, 2) de president te redden en 3) te voorkomen dat er een nucleaire aanval wordt ingezet op gans Amerika. en hij is geen zacht gekookt eitje. regisseur Antoine Fuqua is twijfelachtig in zijn carrière (uitgezonderd Training Day) maar in Olympus Has Fallen is hij recht toe recht aan. de actie wordt visueel helemaal niet uit de weg gegaan en er worden dan ook genadeloos hoofden afgeknald en messen in halzen gestoken, dat is wanneer de automatische wapens niet kletteren. non stop is de actie zonder overdadig te zijn en rustpauzes dienen als opbouw van een volgende raid. ok, vanop afstand bekeken is het verhaal eigenlijk wat overroepen en bedenkelijk maar de actie maakt alles goed. je krijgt het recept voorgeschoteld waarmee John McClane en Casey Ryback respectievelijk in 1988 en 1992 hoge toppen scheerde. wel in 2013 is Olympus Has Fallen de Die Hard of Under Siege van zijn tijd.

4/5