The Fate Of The Furious


“snelheidsbeperking is voor veel mannelijke autorijders net zoiets als een wettelijk afgekondigde potentievermindering.” _ Sylvia Mingotti

fate_of_the_furious_ver2hoe meer er van gemaakt worden, hoe meer personages er in verschijnen. doch hoe groot de fast & furious crew ook mag worden, er is altijd wel een slechterik waarop ze botsen, die dan in de volgende franchisefilm aan de goede zijde komt te staan? eerst jaagde Hobbs (Dwayne Johnson aka The Rock) nog op de autobende, die sloot zich bij hen aan om Deckard (Jason Statham) een halt toe te roepen en nu voegt die, op aandringen van FBI-agent Mr. Nobody (Kurt Russell) en diens helper Little Nobody (Scott Eastwood), zich ook toe aan de gang om een gemeenschappelijke hackervijand op te rollen. Cipher (Charlize Theron) is een terroristische superhacker die het niet zo goed voor heeft met de wereld. met een EMP machine (electromagnetic pulse) kan ze alles in een regio plat leggen. maar geen zorg: het team krijgt de machine als eerste in handen. of toch wel een zorg: Dominic (Vin Diesel) laat zijn crew (u herkent nog steeds Michelle Rodriguez, Tyrese Gibson, Ludacris, Nathalie Emmanuel) achter en gaat er opeens van door richting de mysterieuze blondine. verraad of wordt hij gechanteerd?

f&f2

u merkt, met het jammerlijke overlijden van Paul Walker, komen de spotlights geheel bij Vin Diesel te liggen. en dat is een minpunt. net zoals in de sequel van xXx is zijn ego torenhoog en moet het verhaal rond zijn eigen gecreëerde superheld draaien. hoe onwaarschijnlijk netelig een situatie ook moge zijn, er is niks wat hij niet kan. neem nu de proloog die heel even de nostalgische toer opgaat met een straatrace in Cuba. dat zijn gammele kar een muscle car bijhoudt ook al vliegt de motor en auto in de fik, tot daar aan toe maar hij zal die race dan ook nog eens achteruitrijdend winnen. en ook al wordt de fate van zijn karakter op de proef gesteld, hij heeft alles uitgekiend en alles verloopt feilloos. is het niet leuker een good guy te hebben met een zwakke kant, een achilles waar hij moet tegen boksen? zo denkt Diesel er alvast niet over.

f&f1

geef mij dan maar ontegensprekelijk het dolle krachtpatsersduo The Rock – Jason Statham. hun uitbraak uit een zwaar bewaakte gevangenis doet Schwarzenegger en Stallone nogal bleekjes lijken in Escape Plan. The Rock is fysiek imposant en Statham blijft wuxia lenig maar daarbij nemen de twee zich niet al te serieus en zitten ze met one liners op elkaars kap, zelfs tot een ongepland moment dat ze beiden in een spontane lach uitbarsten (dat gebeurt na “I’m gonna knock your teeth so far down your throat you’re gonna stick a toothbrush right up your ass to brush them”). beiden zijn kick-ass en geven hun karakter de nodige humor door zichzelf, de stunts en de film niet al te serieus te nemen. helaas heeft Diesel niet door dat dat de heldenaanpak is en door teveel met zichzelf bezig te zijn knipte hij als uitvoerend producent in de scènes van The Rock.

f&f4

regisseur van de 8ste F&F film is F. Gary Gray die reeds met alle drie heeft samengewerkt (A Man Apart, The Italian Job en Be Cool). hij maakt de kapitale fout om de stunts nog bigger te maken waardoor ze niet beter worden. ongeloofwaardig waren de stunts in de franchise meestal maar vaak konden ze wel beklijven. nu heb je meer het gevoel dat je naar een blockbusterfilm zit te kijken van Michael Bay: zoveel mogelijk ontploffingen, crashes en gevechten. de ware ziel van The Fast & The Furious gaat zo verloren: waar zijn de fast cars zou Tracy Chapman zingen? in den beginne van de franchise scheurden bioscoopgangers van de parking de snelweg op om het gaspedaal in te duwen, vol nitro-adrenaline. waar zijn die straatraces naartoe? wat zou het meeste impact hebben: de zoveelste CGI-stunt of explosie of realistische al dan niet illegale races met de camera on board? ook de fast women zijn minder talrijk aanwezig. er bestaat zelfs een website, the stats of the furious, die zich doorheen de films bezig heeft gehouden met statistieken: de explosies zijn exponentieel gestegen, het zwaaien met wapens is sterk toegenomen, de lijfelijke combatgevechten is meer dan verdrievoudigd, achtervolgingen zijn verdubbeld en dat allemaal met een sterk verminderde racetijd of het stoefende gepraat over wie de beste auto heeft. tegelijkertijd zien we helaas wel dat hiermee eveneens de omzet en zelfs filmkritiekscores gestegen zijn. dat zou wel eens roet in de chassis kunnen gooien om nog eens back to basics te gaan. zeker wanneer Diesel als producent verkeerdelijk super tankt.

f&f3

The Fate Of The Furious is bigger maar niet faster dan zijn voorgangers.

25-sterren

Geplaatst in Film | Tags: , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Beauty And The Beast


“we zijn allemaal ergens beest, maar we werden op een verschillende manier getemd.” _ Maurice Chapelan

beauty_and_the_beast_ver2er lijkt wel een nieuw Disney tijdperk te ontstaan. na de glorieperiode van Walt en Roy Disney (Sneeuwwitje, Dumbo, Bambi, Lady And The Tramp, The Jungle Book en vele andere onvergetelijke animatieklassiekers), de wederopstanding met Roy E. Disney (zoon van Roy) als voorzitter (The Little Mermaid, Beauty And The Beast, Aladdin, The Lion King en nog enkele klinkende titels) krijgen we tussen hun hedendaagse animatiefilms zoals het commerciële succes Frozen, Big Hero 6, Zootopia meer live action films van hun klassiekers: Alice In Wonderland, Maleficent, Cinderella, The Jungle Book en dit jaar Beauty And The Beast (volgend jaar is Mulan aan de beurt).

regisseur Bill Condon (Gods And Monsters, Kinsey, The Twilight Saga: Breaking Dawn) blijft hondstrouw aan het filmverhaal uit 1991 (welk gebaseerd is op het sprookje van Jeanne-Marie Leprince de Beaumont wat eigenlijk ook nog een bewerking was van het verhaaltje van Gabrielle-Suzanne Barbot de Villeneuve). ergens in het 18de eeuwse platteland van Frankrijk leeft een prins als snobistische god in, wel, Frankrijk. in zijn kasteel is een oude bedelaarster niet welkom maar zijn hoorngelach stokt wanneer de bedelaarster een tovenares is die hem verandert in een beest. als hij geen dame vindt voor het vallen van het laatste rozenblaadje die hem lief heeft, zal hij voor altijd een beest blijven en zijn huishoudpersoneel zal voor altijd huishoudmateriaal blijven. u zult beauty_and_the_beast_ver3bekende stemmen herkennen achter de CGI gecreëerde Lumière (Ewan McGregor), Cogsworth (Ian McKellen die trouwens het aanbod voor deze rol in het originele naast zich neerlegde), Mrs. Potts (Emma Thompson), Plumette (Gugu Mbatha-Raw), Madame Garderobe (Audra McDonald) en Maestro Cadanza (Stanley Tucci). de verloren gereden Maurice (een fijne Kevin Kline die hier niet de uitvinder is maar wel een klokkenmaker) schuilde voor de wolven in het duistere kasteel maar wanneer de pratende inboedel hem teveel wordt, vlucht hij weg. omdat hij er één beloofde aan zijn dochter Belle, neemt hij in de vlucht een roos mee uit de tuin. gezien als diefstal sluit het beest hem op. de eigenzinnige Belle (Emma Watson is in dit verhaal de uitvindster met haar primitieve wasmachine) gaat op zoek naar haar verdwenen vader, belandt in het kasteel en neemt diens plaats in. voor altijd?

beauty_and_the_beast_ver4de film is dan wel drie kwartier langer dan de animatieversie, de verhaallijn is identiek met voldoende vaart en wordt wat uitgebreid met een balproloog van de prins, drie nieuwe nummers (Condon schreef ook Chicago, dus hij weet wel ongeveer hoe hij de snaren van een musical moet bespelen), meer achtergrond over het Beest (dat in deze versie wel belezen is) en Belle (vooral dan haar moeder). geheel niet storend. vanaf het moment dat Emma Watson al zingend ons haar dorpje laat verkennen, schuifelen we mee in onze zetel. het doet er ons meteen aan herinneren hoe onweerstaanbaar de liedjes zijn van componist Alan Menken en schrijver Howard Ashman. ‘Belle’, ‘Gaston’ (Luke Evans is best meer venijniger in zijn acties al wordt hij minder gespierd uitgebeeld), ‘Be Our Guest’, ze zijn amusant toon- en sfeerbepalend. het enthousiasme is groot (bij LeFou (Josh Gad) brengt dit wat homoseksuele zinspelingen met zich mee wat in sommige landen als grote schande aanzien wordt) bij de acteurs; de live action haast een knappe herkenbare kopie van de animatie en hetzelfde goed gevoel verwarmt je hart. enkel, CGI kan de magische emoties van het origineel (als je deze gezien hebt, ga je onvermijdelijk vergelijken) niet ten volle weerspiegelen. vooral de computergestuurde gelaatsuitdrukkingen van het Beest leiden de aandacht weg van de emoties die het teweeg zou moeten brengen. ook blijken de beauty_and_the_beast_ver5krijtlijnen van het animatiehuisraad scherper dan hun CGI contouren. zeker voldoende om je te kunnen inleven maar de pen bracht dat tikkeltje meer magie met zich mee. en ook Emma Watson is niet de tedere begeerlijke prinses. en dan hebben we het niet over het uiterlijk maar wel over het gemis aan charme. komt het nu door het sneeuwrijke decor rondom het kasteel maar haar blik hulde zich steeds in een kilte. let ook op The Sound Of Music passage die ze al huppelend beleeft op een heuveltop, zingend dat ze iets wil beleven in de wereld. ja, dat kon Julie Andrews dan toch aanstekelijker.

Beauty And The Beast is een risicoloze live action bewerking die er wel in slaagt het sprookjesgevoel tot leven te brengen. ongetwijfeld zal het de doelgroep (makkelijk beperken we ons tot romantici en Disneyliefhebbers) ten volle en ook terecht kunnen bekoren. al blijft hij een volle trap lager staan dan de animatieklassieker.

35-sterren

Geplaatst in Film | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Ghost In The Shell


“lichaam: het graf waarin de ziel geboren wordt.” _ M. Egorie

ghost_in_the_shellals voorbereiding nam ik er de mangaklassieker bij uit 1995 (en in één adem tevens het vervolg Innocence uit 2004) van de Japanse regisseur Mamoru Oshii. na 22 jaar en de enorme digitale netwerkuitbreiding werd ik helaas niet van mijn sokkel geblazen. nochtans was het één van de weinige mangafilms die ook in het westen kon doorbreken (samen met Akira, Spirited Away en Howl’s Moving Castle al reken ik er voor mezelf oa ook Appleseed, Vexille, Paprika en Steamboy bij). weinig verwachtingen waren er dan ook bij de westerse remake van Rupert Sanders die vijf jaar geleden niet onaardig Snow White And The Huntsman maakte.

maar kijk, van een ontbolstering gesproken. inhoudelijk blijft Sanders redelijk trouw aan het origineel: we volgen Major als eerste van haar soort in section 9, een antiterreurteam van het ministerie van defensie die cybercriminelen uitschakelen. de wereld is immers wat geëvolueerd: de mens kan zich technologisch verbeteren, ik corrigeer: kan zichzelf (lichamelijk dus) technologisch verbeteren. nadeel ghost-in-the-shell-poster-majoris dat hij als mens meer technologischer wordt en enorm gevoelig is aan digitale data zodat ze makkelijker prooi kunnen worden van hackers. mensen zijn bits en bytes waarvan de data gedownload kan worden. bij Major is het net andersom: zij is een cyborg (shell) met een menselijk brein (ghost). onder leiding van de stoïcijnse baas Aramaki moet section 9 op zoek naar meesterhacker Kuze, een zoektocht waarbij Major ook meer over haar zelf leert kennen.

 

echt ruimte voor een uitbouw van de personages is er niet. en als dat gebeurt met Major is dat niet het beste gedeelte van de film en aanstootgevend voor de whitewashing protestgroepen (de kritiek op Hollywood waarbij blanken Aziatische rollen op zich nemen, ik denk spontaan ook aan Matt Damon in The Great Wall) en eigenlijk maar goed ook want een houterig manstappende Scarlett Johansson met enorme armzwaaibewegingen zal bij manga- alsook animeliefhebbers niet als de meest geslaagde transformatie gewaardeerd worden. dit in tegenstelling tot good old ‘Beat’ Takeshi Kitano die in zijn strakke mompelende moedertaal en met oogzenuwtic elke scène wegkaapt. ook Pilou Asbaek staat met zijn buddypersonage Batou veel dichter tegen het origineel al worden zijn gevoelens voor Major hier betuttelend meer op de achtergrond geplaatst.

ghost in the shell1

wat Ghost In The Shell wel meer dan de moeite maakt is het visuele karakter er van. niet alleen omdat de steden je doen terugdenken aan verbluffende metropolissen van Blade Runner of The Fifth Element of de mindere vervallen buurten aan de torenhoge ghettoblokken uit Time and Tide maar vooral omdat de beelden haast levendige impressies zijn van de originele mangafilm. het is alsof het manga-universum tot leven komt. heel veel futuristische scènes lijken dus letterlijk weggeplukt uit de manga. je zou kunnen zeggen dat de geest van de manga behouden werd en je eigen geest wordt heen en weer geslingerd tussen het originele en de remake. op een positief verbazende wijze. waar ik vooraf schrik had van hoe gaat men dit ooit visueel kunnen verfilmen, diende ik met hoge ogen te aanschouwen hoe de prachtige manga actiescènes een krachtige live action bewerking krijgen. bij deze geavanceerde high-tech extravagant technologische wereld hoort een eigenzinnige soundtrack waarin Clint Mansell slaagt al miste ik wel het fantastische openingstheme van Kenji Kawai (één van de meest impressionante intro’s).

ghost in the shell2

het moge waar zijn dat men inhoudelijk het morele dilemma mens-machine-ziel (dat bvb vooral in het meer filosofischere Ghost In The Shell: Innocence aan bod kwam) onbenut laat maar sommige films blinken nu éénmaal en hoofdzakelijk visueel uit. naast 300, Sin City, mag je gerust Ghost In The Shell plaatsen als visueel vertier waar ik enorm van genoten heb.

4-stars

Geplaatst in Film | Tags: , , , | 2 reacties

Uitdaging maand 3


50 filmklassiekers, 50 serieseizoenen, 50 bioscoopfilms, dat was de uitdaging op 01/01/2017.

stand van zaken op 31/03/2017:

filmklassiekers:
1.Seven Samurai
2.Citizen Kane
3.Nosferatu
4.The Maltese Falcon

5.Key Largo
6.Sons Of The Desert
7.Le Voyage Dans La Lune
8.The Big Sleep

9.Trainspotting
10.Dial M For Murder
11.The Treasure Of The Sierra Madre
12.King Kong (1933)
13.Beauty And The Beast (1991)
14.Ghost In The Shell (1995)

serieseizoenen:
1.Arrested Development S03
2.Vikings S04 deel 1
3.Suck And Moan
4.Sense8 S01
5.Z Nation S02
6.Key & Peele S01
7.The Americans S04
8.Gaston & Leo S01

9.The OA S01
10.Ash Vs Evil Dead S02
11.Into The Badlands S01
12.Family Guy S01
13.Bob’s Burgers S01
14.Bob’s Burgers S02
15.Key & Peele S02
16.Key & Peele S03
17.Ripper Street S02
18.The Sopranos S01

19.Arrested Development S04
20.Vikings S04 deel 2
21.Wissel Van De Macht
22.Bob’s Burgers S03
23.Santa Clarita Diet S01
24.Alles Voor De Koers
25.Key & Peele S04
26.Outlander S01
27.Firefly S01
28.The Sopranos S02

bioscoopfilms:
1.A Monster Calls
2.The Bye Bye Man
3.Live By Night
4.The Great Wall

5.La La Land
6.Land Of Mine
7.xXx: Return Of Xander Cage
8.Hidden Figures
9.Underworld: Blood Wars
10.Silence
11.A Cure For Wellness
12.Rings
13.Split
14.John Wick: Chapter 2

15.Logan
16.T2 Trainspotting
17.Kong: Skull Island
18.Ghost In The Shell
19.Grave

Andere films:

1.Kubo And The Two Strings
2.The Red Turtle

3.Fifty Shades Of Grey
4.Maigret’s Dead Man
5.John Wick

6.Serenity
7.Ghost In The Shell 2: Innocence

Geplaatst in Film | 2 reacties

Kong: Skull Island


“hoe meer je leert over de waardigheid van de gorilla, hoe meer je probeert de mensen te ontlopen.” _ Dian Fossey

kong_skull_island_ver2long live The Kong. als voorbereiding bekeek ik de originele King Kong uit 1933 waarbij ik verrast was dat men meer dan tachtig jaar geleden inventieve vondsten had betreffende special effects. eigenlijk had ik hem in 2005 moeten bekeken hebben, dan had ik de versie van Peter Jackson beter kunnen plaatsen als een trouw scenario volgzame ode aan de monsterlijke gorilla. de nieuwste versie van regisseur Jordan Vogt-Roberts lapt echter het klassieke verhaal aan zijn laars: geen excentrieke filmregisseur genre Robert Armstrong of Jack Black die de zenuwlimieten aftast van zijn bevallige blonde actrice genre Fay Wray of Naomi Watts in een diepe prehistorische jungle om vervolgens de giant gorilla mits romantische toets richting Empire State Building te halen.

neen, Kong speelt een thuismatch. herinner je je de Monarch organisatie uit Godzilla? in 1973 organiseren zij op aanraden van de lichtjes opgewonden wetenschapper Bill Randa (uiteraard geknipt voor John Goodman) een expeditie richting een onbekend eiland welke door stormen hermetisch afgesloten is gebleven van de buitenwereld. de Viëtnamoorlog is net ten einde al hebben enkele veteranen er niet genoeg van en onder leiding van de lichtjes doorgedraaide Preston Packard (Samuel L. Jackson laat in een post traumatische Viëtnamstressperiode zijn oogballen weer vurend ronddraaien) krijgt Randa een platoon met zich mee. al is een verwijzing naar Apocalypse Now beter geplaatst wanneer in een prachtige filmverwijzing helikopters over de jungle vliegen in het oog van een enorm roodgloeiende zon.

king-kong-gif

gaan we een verhaal ontwikkelen? neen, denkt Vogt-Roberts, dit is een monsterfilm. lang hoef je dus niet te wachten op de kolossale Kong die je nog nooit gigantischer, grootser, gespierder hebt gezien (maar met een schattig harig kontje naar het schijnt?). hij lijkt wel te baseballen met helikopters die van hot naar her geslingerd worden. de overlevenden bevinden zich gespreid over de jungle en trachten enerzijds Kong uit te schakelen en anderzijds een uitweg te zoeken al komen ze op hun weg vreemde reusachtige wezens tegen (spinnen, hagedissen of octopussen zijn niet altijd klein) en is het maar de vraag of Kong de echte dreiging is. en je hebt geen beauty and the beast injectie nodig om daar achter te komen.

Kong-vs-Helos

er spelen welluidende namen mee met ook nog een amusante John C. Reilly, een apatische Tom Hiddleston (wat was zijn rol nu weeral in de expeditie?), de rijzende Brie Larson (al stelt haar rol als fotografe annex activiste (het was er toen de periode voor) niet veel voor) en Shea Whigham maar de enige echte ster is Kong zelf die Vogt-Roberts alle eer aan doet. leuk voor de liefhebbers zijn de verwijzingen naar andere films en meermaals waan je je in een Jurassic Park vs Predator film. tevens blijft de film opzwepend genoeg met nostalgische jaren zeventig songs (White Rabbit van Jefferson Airplane, Down On The Street van The Stooges, Paranoid van Black Sabbath, Bad Moon Rising van Creedence Clearwater Revival om er een paar te noemen). de gevechten van Kong zijn imposant, spannend en volgen elkaar afwisselend op. het verhaal blijft basic: expeditie richting jungle, o nee monsters, rap weg van hier maar dit betekent net dat Vogt-Roberts zich volledig stort op het monstergenre. zij, de monsters staan centraal, de rest is ballast. inhoudelijk hoef je de film dus allerminst serieus te nemen en eens je die campy zet genomen hebt, geniet je van de ideale monstercoaster.

hiddleston en larson

Kong: Skull Island is meer dan waarschijnlijk de ultieme blockbuster van 2017, het is tevens de meest geslaagde monsterfilm in jaren. en met deze niet klassieke versie van King Kong lijkt er mij een nieuw filmimperium aangebroken. blijf hiervoor kijken tot de end credits: naast het gebrul van Kong is er ook nog het gekende geschreeuw van andere monsters. verlaten we geleidelijk de comic films generatie en (re-)enteren we de monstergeneratie? met Godzilla in 2014 en nu Kong denken we tweehandig kloppend op onze vooruitgestoken borstkas dat dit wel eens het geval is.

4-sterren

Geplaatst in Film | Tags: , , , , , , , | 1 reactie