The Shape Of Water


“ze had heel wat watertjes doorzwommen, maar dat belette haar niet opnieuw in het water te springen.” _ Natalie Clifford Barney

van bij aanvang worden we ondergedompeld in de visuele flair van Guillermo del Toro wiens The Shape Of Water dicht aanleunt bij Pan’s Labyrinth. als achtergrond wordt het Francoregime vervangen door de Koude Oorlog met een Amerikaans patriottische Richard Strickland (de zonder handen pissende Michael Shannon) die een amfibie-achtig als goddelijk geprezen wezen in een watertanklaboratorium onderzoekt en een Russische wetenschapper die de intelligence doorgeeft aan de KGB. te midden daarvan de stomme Elisa (Sally Hawkins) die als poetsvrouw meermaals in het labo terecht komt en de aanhoudende pijnlijke onderzoeken niet meer kan aanzien en in een meer verliefd wordende bui alles in het werk zet het creatuur te bevrijden.

shape of water2

Creature, meer nog, Creature From The Black Lagoon, de rubberen monsterhorrorklassieker van Jack Arnold uit 1954 is overduidelijk de inspiratiebron geweest voor del Toro en voegt daar historische kritiek aan toe door de sociaal beperkte Elisa bij te staan door een homofiele schilder wiens artistieke kunsten niet herkend wordt (Richard Jenkins) en een afro Amerikaanse hm-mmm poetscollega die de toorn van de blanke superieure baas voelt (Octavia Spencer). en dit is al iets teveel van het goede: het swingt van de koude oorlog over homo-inburgering tot rassendiscriminatie terwijl het dan eigenlijk nog maar de zijsprongen zijn.

shape of water1

de kern van het verhaal zit hem immers bij de ontluikende romance tussen het wezen (uiteraard Doug Jones) en Elisa. aanvankelijk nog speels met het serveren van hard gekookte eitjes op rijtjes maar eens de aantrekkingskracht fysieke liefde begint te worden, voelen de scènes nogal ongemakkelijk (wat is de juiste vertaling van awkward?) aan. bemind willen worden krijgt een rare vorm aangemeten. degene die kunnen meegaan met de romance zullen The Shape Of Water met lovende kritieken en awards lauweren maar ongetwijfeld zullen er tevens mensen zijn voor wie het een brug over het water te ver is en doorheen het troebele gevoel vooral oog hebben voor de mooie beelden van del Toro die een knappe fantasyregisseur blijft.

3/5

Geplaatst in Film | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

The Holding


“een gast maakt vriendschap overspannen: hoe langer hij toeft, des te magerder wordt de gastvrijheid.” _ Tu Fu

the_holdingop het Engelse platteland tracht Cassie met haar boerderij haar twee kinderen te onderhouden. de 16-jarige puberrebelse Hannah en de jongere uit de bijbel citerende Amy. die laatste verklaart bij aanvang dat iedereen geheimen herbergt. die van Cassie, alhoewel schimmig, is duidelijk: zij heeft haar man en vader van de twee kinderen, Dean, onder een stapel verdorven hout voor dood achtergelaten. het geheim van de twee kinderen ontluikt wanneer een vreemdeling intrede doet op de boerderij.

dat is in tijden dat Cassie het financieel moeilijk heeft het hoofd boven water te houden en een overname- zeg maar trouwaanbod krijgt van haar hillbilliebuur Karsten. die is the_holding-21175512-frntldan ook mede verrast wanneer Aden zich komt introduceren als een vroegere mijnwerkersvriend van Dean. hij helpt Cassie met boerderijkarwei en kegelt Karsten weg uit de familie om diens plaats in te nemen. maar zoals Amy zei: iedereen heeft geheimen.

debuterend regisseur Susan Jacobson won in 2012 de International Fantasy Film Award op Fantasporto en verdient inderdaad enig krediet. als genre zou je The Holding kunnen omschrijven als een western op de Engelse boeren buiten en daarbij mixt ze elementen uit psychopatenfilms waarbij een indringer zich komt bemoeien in een gezin zoals Cape Fear, Single White the_holding-21175512-frntl2Female en The Stepfather. het is niet bijster origineel in verhaal maar Jacobson weet de boog gespannen te houden, zeker wanneer Vincent Regan (300) zijn gezinsmasker afgooit en een bezitterige familietiran wordt. flink weerwerk krijgt hij van Kierston Wareing (Fish Tank) wiens lippen (en eventueel twee andere lichaamsdelen) bijzonder pompeus blijven.

The Holding is niet over de gehele lijn standvastig (zo leidt de bijbeltoon en engelenprofetie van Amy nergens naar toe al twijfelden de makers tussen terror en geestenhorror zo lijkt) maar als gezinstirannie met duchtig weerwerk van een sterke vrouw, gaat hij ook nergens vervelen en is hij zeker een kijkbeurt waardig.

3/5

The Holding is te verkrijgen bij Zeno Pictures.

Geplaatst in Film | Tags: , , , | 1 reactie

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri


“slechte publiciteit bestaat niet, behalve dan je eigen doodsberichten.” _ Brendan Behan

three billboards2

drie reclameborden, meer is er niet nodig om een klein plattelandsdorpje in rep en roer te zetten (ga niet zoeken op een landkaart, Ebbing ga je er niet op vinden). recht voor de raap huisvrouw Mildred heeft ze gehuurd om de nochtans gewaardeerde sheriff Willoughby er op te duiden dat er nog steeds geen arrestaties zijn in het onderzoek naar de verkrachting en moord op haar dochter. de borden zaaien verdeeldheid. niet iedereen brengt begrip op voor haar actie om het onderzoek een nieuwe impuls te geven: hulpsheriff Dixon adoreert zijn baas en ziet Mildred als een overbodige hillbillie, haar midlifecrisis man krijgt de wuppes van haar hardnekkige en koppige standvastigheid en zelfs de kerk  sleurt god mee als tegenstander van haar actie.

three billboards3

de wederhelft van Joel Coen, Frances McDormand, zet een eigengereide rol neer waarbij ze met een komische ondertoon een dramatisch verhaal draagt. haar monoloog tegen de pastoor over de kerk is briljant. je aanhoort hem met een glimlach waarbij je haar aanmoedigt in het gegronde verhaal dat ze brengt. ook de rest van de cast is uitmuntend met oa Sam Rockwell als negerknuppelgrage agent die toch ergens goedheid in zijn hart draagt en vooral Woody Harrelson die als rechtvaardige sheriff omgaat met begrip en machteloosheid.

three billboards

de Ierse regisseur Martin McDonagh kennen we al van Seven Psychopaths en In Bruges. er is dus altijd wel een hoekje af aan zijn personages en voor Three Billboards Outside Ebbing, Missouri lijkt hij nog meer in de leer gegaan zijn bij de Coen Brothers. mocht je zonder kennis naar de film kijken, zou je raden dat Joel en Ethan een nieuwe prent maakten. tevens wordt de soundtrack verzorgd door hun vaste componist Carter Burwell en is het einde nogal (misschien iets te) open en voor interpretatie invulbaar. aanstekelijke prent dus die de golden globe wegkaapte.

3,5/5

Geplaatst in Film | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

The Commuter


“de enige manier om een trein te halen, is de trein ervóór te missen.” _ G.K. Chesterton

sinds Taken een onverwachte hit werd, ontpopte Liam Neeson zich het laatste decennium tot een actieheld op ietwat oudere leeftijd waar, dankzij meestal een politie-ervaring, best niet mee te sollen valt (oa 2 Taken sequels, Non-Stop, The Grey, Unknown). had de steeds bevallige Vera Farmiga het geweten, ze had hem niet als treinpassagier uitgekozen om een psychologisch spelletje te spelen.

Commuter2

op de dag dat Michael na tien jaar dienst als verzekeringsagent (voorheen was hij politieagent) ontslagen wordt, biedt een dame in de trein hem 100.000 dollar aan om een persoon op de trein te zoeken die er niet thuis hoort. wanneer zijn gezin in het vizier komt, wordt het spel menens. de start van een kat-en-muis zoektocht naar de betreffende persoon alsook de reden waarom deze gevonden moet worden.

Commuter1

Catalaans regisseur Jaume Collet-Serra werkt na Unknown, Non-Stop, Run All Night voor de 4de maal samen met Liam Neeson en het duo is ondertussen perfect op elkaar ingespeeld. ook Vera Farmiga kende Collet-Serra vanuit Orphan (daarnaast ken je de regisseur ook nog van de remake House Of Wax en The Shallows en besef je dat deze toch wel verdienstelijke films maakt). ze weten van een simpele chantagepremisse een zeer onderhoudende actieprent te maken met zeer nauwe treingangachtervolgingen of –gevechten, onverwachte wendingen (zie maar het voorval met Jonathan Banks), spectaculaire crashes (in vergelijking lijkt de treinrit in Unstoppable een baby-in-wieg wandeling) en uiteraard een verbeten Liam Neeson die op zijn 65ste nog steeds niet ontspoort.

3,5/5

Geplaatst in Film | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Molly’s Game


“poker: passievol spel waarmee je je geld verliest, je tijd en je vrienden.” _ Philippe Bouvard

Molly1

poker, Russische maffia, advocatenspielerei, voor dat spel ben ik wel te vinden. Molly Bloom was tot voor een desastreuze val een talentvolle skiester onder de harde leer van haar vader (een kleine maar prachtig beheerste rol van Kevin Costner). een nieuwe carrièrewending brengt haar als cocktailserveerster niet echt ver tot ze opgemerkt wordt door een tweederangsondernemer die on the side grote pokerinzetspelen organiseert. haar taak (of de taak van de decolleté) is celebraties, sporticonen, en rijke managers te ronselen. gestaag neemt ze het roer over al krijgt ze daarbij Russische zakenmannen over de vloer die cash in overvloed meehebben. de enorm grote inzet in de poker games zorgt voor opstapelende schulden én de aandacht van de FBI die haar praktijk als illegaal beschouwt en via haar enkele Russische maffiakopstukken te grazen wil nemen.

Molly3

Jessica Chastain blijft een uitstekende actrice die zich hier met zwier ontpopt tot een femme fatale die gehaaid haar doorzettingsvermogen van het topskiën inzet in de onderwereld van het pokeren maar wel moet ondervinden dat na het bereiken van de skitop het enkel maar bergaf gaat (ook omdat ze een vrouw is in een mannenwereld). in de mallemolen tegen het gerecht wordt ze ondersteund door de advocatenrol van Idris Elba. ook hij blijft een uitstekend acteur en zijn rol zou meer dan verdiend een oscarnominatie mogen krijgen hebben. de scène waarin hij in een onderonsje twee FBI agenten van het morele kastje naar de muur stuurt, is briljant.

Molly2

Aaron Sorkin maakt zijn regiedebuut na het scenario gepend te hebben voor oa A Few Good Men, Charlie Wilson’s War en The Social Network. hij houdt zijn film up tempo en blijft the game van Molly intrigerend genoeg maken door telkens haar huidige (mogelijks) bankroete situatie af te spiegelen tegen de gloriejaren van het poker. het is geen gewaagde biografie, Sorkin volgt traditioneel het biopicboekje en velt tevens geen oordeel over de levensgang van Molly, maar de film valt nooit stil, blijft de aandacht van de kijker entertainend vasthouden en kan terugvallen op sterke acteerprestaties.

3,5/5

Geplaatst in Film | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen