SAW II


Geen afgezaagde sequel

We merken het vaak bij horrorklassiekers: gemaakt op een laag budgetpitje maar gedreven door originaliteit en snijdende spanning uitgroeiend tot een topper in het genre. De slashers vanuit de jaren zeventig, The Blair Witch Project, The Texas Chain Saw Massacre , niet het grote geld maakte die films populair wel hun nagelbijtende inhoud. In 2004 verraste het jonge duo James Wan (regisseur) en Leigh Whannel (scenarist en acteur) niet alleen het horrorpubliek maar vonden velerlei filmkijkers de weg naar de zaaggebeurtenis. Amper 1,2 miljoen dollar was nodig om de prent in te blikken maar de studiobonzen gaven al vanaf het moment van bioscooprelease groen licht voor de sequel. Het Amerikaanse openingsweekend zorgde er immers voor dat al meer dan 18 miljoen dollar werd binnengerijfd. Maar het moet terecht opgemerkt worden: Saw is een jaar na datum al de status klassieker waardig. Het heeft een lovende spanningsopbouw en kent een grandioze finale die u met stomming doet verbazen. De film kent zijn Belgische première op 16 maart 2005 en reeds negen maand na datum komt de sequel de zalen binnengestormd. De hamvraag uiteraard, is dit niet ontzettend vroeg? Gaat men hier niet de commerciële toer op en gebruikt men de sequel niet als franchise om er zoveel mogelijk winst uit te halen? Kan zijn, kan zeer goed zijn maar verdomd, hoe kortbij de sequel ook moge wezen, hij is verdomd sterk!

Het budget werd wat opgetrokken maar met een vier miljoen dollar kom je in de filmwereld nu ook weer niet zo ver. Budgetbeheersing kennen ze echter alleszins. Immers tegenover die vier miljoen staat een Amerikaans openingsweekend van 31 miljoen dollar terwijl de teller daar nu voorlopig al op 87 miljoen staat. Jawel hoor, het groene licht voor Saw III is al gegeven. Maar los van dit cijfermateriaal waarbij de betrokken filmstudio’s spontane orgasmes krijgen, is de sterkte van de film net zoals zijn voorgaande, het script en de uitwerking ervan met een iets uitgebreidere cast en dezelfde solide crew. Wan en Whannell blijven aan boord als uitvoerende producenten terwijl de laatste tevens co-scenarist was en daarnaast blijven muziekverzorger (Charlie Clouser), cinematograaf (David A. Armstrong) en editor (Kevin Greutert) dezelfde. De crew die de eerste film zo geslaagd en succesvol maakte, bleef dus dezelfde en de formule om met ingecalculeerde beperktheid van middelen (de film werd opgenomen in één gebouw) en tijd (op amper 25 draaidagen had men het beeldmateriaal) een hit te scoren, bleef intact. Chapeau ook voor de knappe poster waardoor ook alle melaatsen zich aangesproken voelen om eens naar de bioscoop te trekken. De grootste Belg – pater Damiaan naar het schijnt – hierbij op kop.

Wan liet de regisseursstoel wel over aan de 26-jarige Darren Lynn Bousman. Hij liep al jaren rond met zijn script The Desperate. Filmbonzen vonden het verhaal echter te gruwelijk. Dit echter tot het Sundance Film Festival. Een filmmaatschappij voelde aan haar enkels dat het te vertonen Saw een hit in wording was en omdat het verhaal van The Desperate gelijkend was, wou men teren op het succes ervan (blijkbaar is er toch een publiek voor gruwelijke sadistische spelletjes). Wanneer Saw dan ook sterk opende, kreeg hij een telefoontje om het scenario te herwerken naar een Saw-sequel. Daarbij zal hij de hulp krijgen van Whannell.

U merkt, deze recensie is al drie alinea’s verder en er werd nog niks uit te doeken gedaan over de film zelf. Met reden hoor, Saw II behoort tot de films waarvan u het best geen recensie leest, laat staan de korte inhoud. Het plezier om naar de film te kijken, kan dan immers wegebben omdat deze sequel ook teert op verrassingen en kenteringen. Maar als u het nog niet doorhad, The Jigsaw Killer is op weg om meest populaire serial killer te worden. Deze keer sluit hij een achttal personen op in zijn ongekend pand. Cube-gewijs kennen de betrokkenen elkaar niet maar via het bekende bandopnemertje hebben ze allen iets gemeen wat hen kan bevrijden, als ze zijn spel maar meespelen (“I want to play a game“). Nadeel voor het octet is dat luchtkokers een dodelijk zenuwgas ventileren waardoor ze maar twee uur te leven hebben. In die tijd dienen ze in het kleine labyrint op zoek ze te gaan naar dosissen tegengif en daarbij zullen ze moeten tonen hoe ver ze willen gaan om te overleven (“Those who do not appreciate life do not deserve life“).

Ondertussen heeft The Jigsaw Killer bij een vorige ‘hoe ver durf je gaan om te kunnen leven’ de politie een hint gegeven om hem te vatten. Eric Mason begrijpt de hint en slaagt erin, samen met Jigsaw onderzoekster Kerry, om de ijzige man te arresteren. Maar laat dit nu net de troef zijn van deze terminale kankerpatiënt in een macaber kat-en-muisspel waarvan hij de regisseur is. Net zoals de ongewilde bewoners van het pand heeft Eric slechts twee uur om … zijn zoon te redden die behoort tot de ontvoerde bewoners van het pand (“Not too long now till your son starts pissing blood!“). Daarvoor dient ook hij de spelregels te volgen. Maar zal het hart het verstand kunnen volgen?

De opbouw en uitwerking blijft tamelijk trouw aan het originele. Men houdt de setting beperkt – er is enkel het gruwelpand en het gebouw waar de politie de Jigsaw Killer meent te vatten – en men overdrijft niet met acteurs. Cary Elwes en Leigh Whannell waren de oorspronkelijke zaagpersonages maar tussendoor kreeg je ook andere morbide spellen te zien van de seriemoordenaar. Hier worden alle personages bij elkaar gedropt en moeten ze samen zien te overleven. Het niveau van de acteerprestaties is niet echt hoogstaand te noemen en eigenlijk is het een hoopje clichékarakters bij elkaar. Maar dat geeft niet. Saw II wil nu niet direct de prent zijn waar je je gaat vereenzelvigen met de karakters. Neen, het gaat er gewoon om wie er het eerst het loodje legt en vooral dan ook de manier waarop. Hoe sadistischer, hoe beter zeg maar en je wordt daarbij op je wenken bediend (een drugsverslaafde die in een put wordt gesmeten vol gebruikte naalden is er maar één van). Het feit dat de personages nu niet echt van de slimste zijn (in een oven kruipen terwijl het pand vol boobytraps zit, duh!), behoort tot het scenario en het afslachten van hen.

U herinnert zich waarschijnlijk ook nog de paranoïde politieagent Danny Glover uit de eerste Saw, die wordt hier op sereen explosieve wijze vervangen door de broer van Marky Mark, Donnie Wahlberg. De mentale en verbale oorlog tussen zijn personage Mason en de Jigsaw Killer – een terminaal rustige maar ijzige naar zuurstof happende Tobin Bell – is heerlijk om zien. Twee totaal verschillende karakters die op hun eigen manier het spel willen winnen. U merkt dus dat doorheen de film, in tegenstelling tot zijn voorgaande, de seriemoordenaar een heus personage wordt. Merkwaardig genoeg, zeker naar het einde toe, neemt dat de schrik die over hem hangt niet weg, au contraire! Het terugkerende personage van Dina Meyer vond ik echter overbodig, het enige wat ze doet is naar computerschermen staren, en bovendien blijft ze de verschillende lagen politiekledij aanhouden. Ook de andere chicks, alhoewel ze de uitstraling hebben (Emmanuelle Vaugier bijvoorbeeld), blijven braaf in verleiding. Het feit dat ze zenuwgas aan het inademen zijn, kan een verklaarbare uitleg zijn.

Nieuwkomer Darren Lynn Bousman levert een waardige sequel af. Hij injecteert de prent met de nodige horroradrenaline. Start van bij het begin al met sadistische spelletjes en houdt het vol tot het einde waar hij net zoals de eerste een beklijvende twitch aflevert. Nadeel was wel het editing dat soms te vlug ging. Deze hyperkinetische camerabewegingen zorgden ervoor dat sommige scènes niet volledig tot hun uiting kwamen of dat je niet alles te zien kreeg wat er gebeurde. Maar door de snelheid van de prent (die hoger ligt dan bij de originele) krijg je niet zoveel tijd om daar bij stil te staan. Ander nadeel is dat een tweede sequel niet zal uitblijven maar nu kan er wel gevreesd worden dat het niveau in een neerwaartse spiraal terecht gaat komen. Als u de film ziet, zal u weten waarom maar we zullen daar nu nog niet over zagen.

Maar Saw II is heerlijke horror, zeker voor de genrefans, met fucked up situations (met knipogen naar de originele), amusante gruwelijke moorden (knappe headshot), een fascinerende scenariodraai op het einde die – blijf u zitten – auditief bevestigd wordt tijdens de ending credits. De Jigsaw Killer is één van mijn lievelings serial killer geworden die naast Hannibal Lecter en John Doe (van Se7en) mag plaatsnemen. Sharpen the saw!

Een gedachte over “SAW II

  1. Ik heb Saw II nog altijd niet gezien, maar hoe meer trailers en teasers ik zie, hoe meer ik er naar uitkijk… Hoewel mensen gewoon zeggen dat het een kopie is van de eerste…
     
    Greetzz
    Pris
    -x-

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s