The Tracey Fragments


Filmfestival Gent – film 14
 
Tracey Berkowitz zit in de onoverkomelijke warboel van de puberteit (nochtans ziet zij zichzelf als een gewoon meisje van 15) en aangezien zij haar verhaal hier uit de doeken doet, kan de film dan ook best gezien worden als haar chaotische droomwereld. een chaos waarbij de oorzaak steeds bij anderen ligt. vooral bij haar ouders met wie ze totaal overhoop ligt. hij is een kwade onsuccesvolle en haar steeds huisarrest gevende vader, zij een zagende drank- en drugsverslaafde moeder. ook haar psychiater, niets meer dan een creepy man in vrouwenkleren waar de ouders haar op overheidskosten naar toe gestuurd hebben, draagt zijn steentje bij tot het dysfunctioneren van Tracey. daarnaast wordt ze gepest op school door de andere chicks wegens no tits en ziet ze zichzelf als pop- en rockster samen met Billy Zero, de nieuwe jongen op school op wie ze hemels verliefd is. alleen ziet hij haar niet staan, tenzij voor … haar persoonscrisis kent een hoogtepunt wanneer blijkt dat Tracey tijdens een wandeling haar jonge broertje Sonny – die ze trouwens gehypnotiseerd heeft tot hond – uit het oog verloren en kwijtgespeeld heeft. onbezonnen loopt ze weg van huis en al zwervend op nachtbussen gaat ze op zoek naar hem waarbij ze Lance tegenkomt, een low-life junk in problemen met gangsters die bij een inval haar bijna verkrachten. ze kan wonderwel ontsnappen, naakt dat wel met enkel een douchegordijn om haar. zo zit ze in de nachtbus, waar de film begint of eindigt of ? zoals de titel het doet vermoeden, het zijn fragmenten die je te zien krijgt, zowel tegelijkertijd als non-lineair. het scherm barst van de spliscreens waarbij één scène vanuit verschillende invalshoeken én verschillende tijdsmomenten in éénzelfde beeld worden getoond. feiten kun je dus meerdere malen vanuit meerdere camerastandpunten ontdekken alleen moeten je ogen dan vliegensvlug over het scherm rollen en de niet gestructureerde vakjes en hokjes opvullen. bovendien dienen twee opeenvolgende scènes dat niet te zijn in tijd. regisseur Bruce McDonald vertelt zijn verhaal niet over een tijdslijn, maar eerder als een cyclus. fragmenten van in het begin kunnen op het einde passen en vice versa. toch kun je wel nog meevolgen als je je de moeite doet om de fragmenten bij elkaar te puzzelen. de regie heeft weinig om het lijf – de film werd opgenomen op veertien dagen tijd met een armtierig budget – maar McDonald heeft wel negen maanden zitten monteren. het resultaat is een gedurfd MTV-extacyexperiment maar eigenlijk dient dit als verdoezeling dat er geen scenario is, enkel maar fragmenten gezien vanuit de ogen van een 15-jarige puber (overigens goed gespeeld door Ellen Page). het gevaar hiervan is dan ook dat wanneer het verrassingseffect van de multi-splitscreens weg is, de kijker afhaakt en niet de moeite meer gaat doen om te puzzelen. doe je dat wel nog, kom je tot de vaststelling dat je dit om weinig inhoudsreden gedaan hebt. interessant om te ontdekken maar enkel half geslaagd.
 
2,5/5
 
  
Categorieën: Film

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s