Sleuth


Filmfestival Gent – film 21
 
Sleuth is de remake van de gelijknamige film van Joseph L. Mankewicz (of een herinterpretatie van Anthony Shaffer’s toneelstuk) waarin hij beladen met o.a. vier oscarnominaties regie gaf aan Laurence Olivier (als Andrew Wyke) en Michael Caine (als Milo Tindle). deze keer is het Caine die gestalte geeft aan Wyke en wordt zijn vroegere rol nu gestalte gegeven door Jude Law die dus na Alfie opnieuw in de huid van een Caine rol kruipt. in Sleuth spelen de twee heren een spel en dat spel is wraak. de setting is op één plaats gebonden: een moderne villa dat binnenshuis aartslelijk is gedecoreerd in te fletse flashlichten, designed by: de vrouw van Wyke en daar gaat het hem om. Wyke is de meest succesvolle thrillerauteur die stinkend rijk is en alleen maar contacten heeft in de gegoede klasse (o.a. met The Queen). hij is getrouwd met Marguerite maar die zit foefke roef te doen met Tindle, een would be acteur die zijn inkomen vooral te danken heeft aan een parttime kappersjob. hij is naar Wyke gekomen om hem de scheidingspapieren te laten tekenen. Wyke echter laat dit niet zo maar gebeuren en tussen de twee ontstaat een kat- en muisspel waarin sluwheid, tactiek en misleiding de hoofdingrediënten zijn. theatraal regisseur Kenneth Brannagh brengt zijn meer dan film is het een toneelstuk in drie bedrijven waarin vooral het eerste deel genietbaar is waarin Caine met doortrapt sarcasme de lakens mag uitdelen. deel twee mag dan misschien ook niet zo slecht uitvallen, Sleuth heeft dan te lijden aan herhalingsdrang en voorspelbaarheid en wanneer Jude Law, nochtans talentvol als huidige generatieacteur, in deel drie volledig krachtiger ten tonele mag verschijnen, blijkt dat hij ten opzichte van Caine te licht uitvalt wiens rol op dat moment ook zelf wegdeemsterd. Sleuth bevat veel potentieel in een claustrofobische setting maar enerzijds wordt de setting ergerlijk ingekleurd en had men beter de retrotoer opgegaan in plaats van dat spuuglelijke design met snel vervelende gadgets en anderzijds wordt het potentieel ondermijnd door een rare en niet werkende scenariokronkel in deel drie (wat een climax diende te zijn, is een ontgoochelend dieptepunt) waardoor ook de enige twee personages in de film hun pedalen verliezen.
 
2/5
 
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s