Rush Hour 3


mag ik het houden op guilty pleasure? ik vond niks mis met Rush Hour 1 en 2. de mix van amateuristische regie en de komische knullige interactie tussen Jackie Chan en Chris Tucker leverde telkens een onnozele maar volstrekt onschuldige actiekomedie op. en je had een beetje van de wereld gezien. consul Han doet opnieuw zijn intrede in deze derdeling. hij is de top van de Chinese Triads op het spoor maar dat zint hen uiteraard niet en hij wordt op een congres neergeschoten. inspecteur Lee zet de achtervolging in – waarbij hij botst op de verkeer in de war regelende en vrouwen verleidende Carter – maar tot zijn consternatie komt hij tot de vaststelling dat één van zijn medewezenbroers achter de aanslag zit. Lee aarzelt en die Kenji kan ontsnappen. toch belooft hij nadien aan Han’s dochter dat hij het zaakje zal oplossen en hiervoor dient hij met Carter all the way to Paris te gaan waarbij ze Roman Polanski in een cameorol belachelijk maken (of maakt hij zichzelf belachelijk) en onverwachts hulp krijgen van een dolgedraaide taxichauffeur. slechterik Max Von Sydow mag zich al onveilig beginnen voelen. Tucker heeft sinds Rush Hour 2 in geen enkele film meer gespeeld maar kreeg hier wel de gevraagde 25 miljoen dollar en Chan zag een derde film eigenlijk niet zitten maar kon het geld gebruiken voor Chinese producties. onze twee protagonisten hadden er dus eigenlijk geen zin in waardoor Tucker vervalt in een irritant gebekte Eddie Murphy en Chan op zijn 53-jarige leeftijd zijn stunts liever over laat aan doublures of CGI. spijtig voor Ratner want die had er wel zin. in tegenstelling tot de geslaagde derde X-Men film vervalt hij dan weer wel in een kartonnenregie zoals de eerste twee Rush Hours, Money Talks en After The Sunset maar in zijn amateurisme tracht hij wel voldoende punch te brengen. hij moet wel want zoals steeds kan hij zijn acteurs niet naar een hoger niveau brengen in een verhaal dat even simpel is als een puzzel met twee stukjes. één element heeft Rush Hour 3 dus kunnen behouden: de amateuristische regie waarbij we Paris by night te zien krijgen als een Europees Las Vegas maar de komische interactie tussen Chan en Tucker is geforceerd en zelfs tenenkrullend bij Elton John’s sorry seems to be the hardest word, alsof Ratner zich op voorhand al wou verontschuldigen bij het publiek.
 
1,5/5
 
   

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s