We Own The Night


The Yards betekende in 2000 een ondergewaardeerde maffiatopper die het sobere, theatrale debuut van James Gray, Little Odessa, alleen maar bevestigde. het viel wel op dat er zes jaren tussen de twee langspelers zaten. het beeld van die andere zeldzaam maar eigengereide filmer Terence Mallick komt zo naar voor waarbij de verwachting voor de volgende film enkel maar kan stijgen. nog eens zeven jaar later betekende dit dat naar Gray’s We Own The Night dan ook sterk uitgekeken werd, zeker omdat hij rastoppers kon binnenhalen. zij brengen de film tot een aanvaardbaar kijkstuk. eigenlijk draait de film Shakespeariaans om de familie Grusinsky. vader Albert is de chef van de New Yorkse politie en zijn zoon Joseph treedt succesvol in zijn voetsporen en maakt op vroege leeftijd al furorepromotie. de andere zoon Robert is zowat de blaam. hij negeerde een aangeboden job in de politiewereld en gaat voluit voor het partygebeuren. onder goedkeurend oog van de Russische peetvader Marat Buzhayev is hij eigenaar van een bruisende club die echter zijn aantrek kent van Russische topgangsters die massaal drugs importeren. als hoofd van de drugsbrigade wil Joseph de maffia rake klappen toedienen en valt onverwacht de club binnen. topcrimineel Vadim Nezhinski kan zo met bezwarend materiaal opgepakt worden maar ook Robert dient door toedoen van zijn broer een nacht in de cel doorbrengen. tijdens een gevangenentransport weet Vadim te ontsnappen en dit is meteen de start van een harde vergeldingsactie. Joseph wordt aan zijn deur in het hoofd geschoten. het korps zint op wraak maar ze hebben geen poot om op te staan of ze zouden gebruik kunnen maken van een infiltrant. tovert Robert zichzelf om tot een rechtschapen man en laat hij de eer van de familie gelden of gaat hij in op het aanbod van de Russen – die niks van zijn familiebanden afweten – om nog meer clubs te gaan leiden? het verhaal is solide maar niet innovatief en de dramatische inhoud dient door een sterke cast gedragen te worden. gelukkig kan Gray hierbij beroep doen op zijn zelfde duo vanuit The Yards. Joaquin Phoenix vertoont wel wat last van typecasting maar doet waarin hij goed in is en Mark Whalberg heeft niet het meest sympathieke karakter maar maakt daar het beste van. Robert Duvall speelt hun vader en doet dat als een trouwe herder over zijn schapen. vanuit vrouwelijk hoek is het enkel Eva Mendes die een noemenswaardige inbreng heeft. ze is goddelijk sexy maar in serieuse rollen komt ze toch ietsje tekort om meelevend geloofwaardig te zijn. de regie is trouw aan de levenswandel van de jaren tachtig maar niet spectaculair te noemen. Gray zal bij zijn volgende film (wel al voor volgend jaar gepland) een hogere concentratiegraad moeten hebben om van een goed scenario een sterke film te maken (en bijvoorbeeld niet te melodramatisch te worden) waarbij hij topacteurs boven zichzelf laat uitstijgen. in We Own The Night blijft het verhaal, de regie en de acteurs enkel op een behoorlijk en blijvend genietbaar niveau maar onderhuids had je hier toch iets meer van kunnen verwachten.
 
3/5
 
  
 
andere releases die op Filmfestival Gent gezien werden:
 
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s