Aliens VS Predator: Requiem


eigenlijk vind ik het filmidee schitterend om naar analogie met Freddie vs Jason twee grote filmiconen het tegen elkaar te laten opnemen met de mens als oppeuzelbaar wezen op de achtergrond. Ridley Scott, James Cameron, David Fincher en Jean-Pierre Jeunet hebben het krijsende, uit de mensenbuik vliegend slijmwezen groot gemaakt terwijl actieregisseurs John McTiernan en Stephen Hopkins het in zich tokkelende, mensenvillende rastakapselmonster op de filmkaart zetten. die twee grootheden samenbrengen kan klinken of botsen maar als je Paul W.S. Anderson achter de camera zet, wist je in 2004 dat je een volledig hersenloos, snel ingeblikt, lamentabel acteerbare en ik wil prachtige special effects brengen maar het lukt mij niet lulprent gaat krijgen. leuk om er eens door te jagen maar om nu op een sequel van de sequel van al die andere sequels te moeten wachten, kom nou. toch krijgt men er niet genoeg van en komt het op onze aardbol opnieuw tot een strijd tussen Aliens en Predator. dat is volledig de plot. blijkt dus dat er een Alien is kunnen overleven, dat deze het vliegschip van de Predators overmeestert en daarmee neerstort ergens in Colorado. de Alien begint zich al snel via de menselijke populatie voort te planten wat het sein is voor een Predator om de wezens tot orde te roepen. deze rept zich dus ook richting aarde. ocharme de personages die we in het eerste deel van de film leren kennen (men doet gewoon wat aan karakteropbouw om de lengte van de film te kunnen slepen naar zo’n 90 minuten). de held die zijn dorp wil redden Dallas, zijn jongere broer Ricky die kalververliefd is op blonde babe Jesse, de godbetert Iraksoldate Kelly, de ik weet niet waarom ik hier sheriff ben Eddie en nog enkele ergerlingen die opengereten zullen worden en wiens bloed lustig in het rond mag spuiten. Aliens vs Predator: Requiem kon campy worden maar regisseurs en broers Colin en Greg Strause hebben hun stempel eerder al verdiend in gerenomeerde films als visuele effect specialisten maar nu blijkt dat met een schamel budget ze totaal niet verrassend uit de hoek kunnen komen en gewoon te donkere onduidelijk slechte beelden brengen waardoor de actie moeilijk volgbaar is. tevens wist men niks af van casting want de ajuinen worden uit de grond geacteerd. als de jongere acteurs dit zagen als op een opstapje: het is huilen met de pet op, geen enkele dialoog kent diepgang en het valt te betwisten of we deze nog zullen terugzien. bovendien zijn er ook geen ass and titties te bespeuren, een niet te weerstane voorwaarde om tot cult in aanmerking te komen. Aliens vs Predator: Requiem is dus gewoon niet goed te noemen. de Strausbrothers komen duidelijk geld en middelen tekort en missen creativiteit om dit op te vangen en hun poging om het allemaal luchtig en campy te maken geeft sporadisch eens een grappige doodscène maar tussen de weinige actie is de opbouw en uitwerking saai te noemen. Requiem? laat Mozart maar al aanrukken.
 
1,5/5
 
  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s