Charlie Wilson’s War


oei, het eerste wat we te zien krijgen is dat de film gebaseerd is op ware feiten. door hier een onnatuurlijke connectie te leggen met VTM-zaterdagavond- of vijfTVfilms begint mijn maag daarbij telkens te keren. maar als blijkt – zeer herkenbaar trouwens – dat Charlie Wilson graag champagne zuipt in jacuzzi’s vergezeld van wulpse stripteaseuses, dan kan het niet waar genoeg zijn. naast de decadente feestjes met booze en women was Charlie Wilson ook een Texaanse democraat die als senator in badjas ziet dat de opdringerige USSR de Afghaanse Moedjahedien naar de verdoemenis aan het helpen is. in tijden van de Koude Oorlog is alles wat Russisch is vijandelijk en moet de vijand van de vijand als vriend gezien worden. de Afghaanse strijders moeten dus hulp krijgen. het budget binnen defensie is bij aanvang vijf miljoen dollar maar als lid van de commissie bevoegd voor het toekennen van oorlogsbudgetten weet Wilson met een simpel telefoontje dit budget te verdubbelen. mooi, maar harde rijke tante Joanne Herring vindt dit als ultraconservatieve rechtsgezinde niet genoeg en stuurt Wilson naar Pakistan om te overleggen met de president aldaar. het zweet staat hem in de handen als hij de situatie na een rondleiding in de vluchtelingenkampen kan vatten. terug in Washington engageert Wilson zich voor de Afghaanse situatie en lobbyt zich zo een miljoenen-, zelfs miljardenbudget bij elkaar om de Afghanen aan wapens te helpen. en dankzij hulp van CIA-agent Gust Avrakotos geraakt hij aan de technisch vernufte wapens om de Sovjethelikopters uit de lucht te bombarderen. Wilson’s druk en doorzetting brachten de Sovjetlegers in nauwe schoenen en hij luidde zo zelfs het einde van de Koude Oorlog in. maar zoals gebleken heeft de Amerikaanse overheid geen lessen getrokken uit Wilson’s War want zijn toenmalige hulp heeft hen ondertussen tegen hen gekeerd. regisseur Mike Nichols die in de tweede helft van de jaren zestig succesvol startte met Who’s Afraid Of Virginia Woolf? en The Graduate blijkt veertig jaar na zijn debuut nog altijd jong van geest. hij maakt van deze biopic allerminst een zwaarbeladen politieke film maar weet op luchtige maar doordringende manier kernachtig zijn boodschap te brengen van hoe Amerika oorlogsslachtoffer is van zijn eigen onkunde. Tom Hanks toont alweer dat met het juiste script hij elke rol aan kan en steekt Charlie Wilson zowel in een speels nonchalant olieboerjasje als in een fundamenteel gewetensvolle doorzettersoutfit emotioneel begaan met mens en mensheid. het samenspel met Philip Seymour Hoffman is uitstekend en werkt aanstekelijk. de scène waarin Wilson kennis maakt met Avrakotos terwijl dit steeds gestoord wordt door een journalistisch telefoongesprek over zijn aandeel in een cocaïneschandaal is puur perfect getimede slapstick zoals Charlie Chaplin het gezien zou willen hebben. Hoffman op zich mag trouwens gerust de oscar voor mannelijke bijrol krijgen want zijn personage is zowel uiterlijk (het hangend buikje, de snor, de jaren zeventig bril) als innerlijk (knorrig maar oprecht) een plezier om naar te kijken. enkel Julia Roberts acteert te geforceerd maar haar aandeel is gelukkig zeer beperkt en wordt gecompenseerd door de naïeve Ned Beatty en de goedlachse Amy Adams. Charlie Wilson’s War is in alle opzichten goed. het script van Aaron Sorkin is intelligent, de score van James Newton Howard is licht ironisch, de acteurs zijn top en Nichols maakt van de biopic van Charming Charlie een mix van drama, suspense en humor en weet zo een combinatiegevoel op te wekken tussen Lord Of War en Wag The Dog. een genot!
 
4/5
 
  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s