Cloverfield


zoals iedere recensie over Cloverfield kunnen we starten met de voorafgaandelijke hype waarop men handig inspeelde op de you tube internetgeneratie. een teasertrailer waarbij een groepje keuvelende jongeren in paniek schiet na een oorverdovende knal en vervolgens het hoofd van het vrijheidsbeeld in de New Yorkse straten ziet gekegeld worden kende geen titel maar deed een mysterie broeien, zeker nadat bleek dat Alias en Lost bedenker J.J. Abrams achter dit project zat. het mysterie werd een hype en in allerlei forums en chatrooms gutste het van speculaties. na de overrompeling aan de box-office van de Verenigde Staten kunnen ook wij ons eindoordeel vellen. en er hoeven enkel maar positieve deunen gedrumd worden. een stelletje New Yorkse vrienden vieren het afscheid van Rob die daags nadien naar China zal vertrekken, ideaal om de film op gang te trekken en onze personages te leren kennen, zoals dus Rob, zijn ex-vriendin Beth, zijn broer Jason en diens lief Lily en dan ook nog zijn beste vriend Hud die alles op de digitale fotocameralens vastlegt en daarbij vaak inzoomt op zijn geheime vlam Marlena. het steeds dronken wordende feestje wordt echter opgeschrikt door een gigantische explosie, en nog één, en nog één, en nog meerdere. paniek kleurt de straten die zelf de mist ingaan door de dikke zich ontwikkelende stofwolken. allerlei projectielen worden doorheen de lucht gezwierd en torengebouwen vallen als kaartenhuisjes in elkaar. New York is in een ip en een wip één al chaos. het terroristisch 9/11 angstgevoel ontstaat maar later blijkt dat something has attacked the city. something waarvan zelfs Godzilla zou van gaan lopen. meer hoeft er over de plot niet gezegd worden omdat ook niet veel meer gekend is. wat is dat monster? van waar komt het? waarom valt het ons aan? waartoe is het allemaal in staat? waarom is het niet dood te krijgen? er zijn zoveel onbeantwoorde vragen maar deze leegtes storen allerminst. je wordt immers zelf beschouwd als een slachtoffer die doorheen de brokstukken voor zijn leven aan het rennen is en angstvallig vuurballen en kanonkogels aan het ontwijken is. geloof me, op dat moment doet de hoe en waarom er niet toe, je bekijkt het als belever op het eigenste moment (authentieker kan haast niet) en dan heb je totaal geen idee van wat er aan de gang is. het enige wat je wil, is overleven. ook letterlijk want de handbewegende beelden kunnen voor heel wat verstoorde darmen en rondkolkende magen zorgen. eenzelfde filmstijl met de huiselijke digitale camera van uit The Blair Witch Project wordt dus gehanteerd maar dit geeft wel een enorm intens en op zichzelf realistisch weerspiegelend gevoel dat jouw hartslag mede naar de 200 slagen doet gaan. de personages van de jonge vooral onbekende acteurs kende weinige uitgewerkte aandacht maar tijdens de schokgolf van paniek kan dit de film niet deren. de actiescènes (zoals de overrompelende militaire bombardementmomenten of de schemerige tunnelachtervolgingen) brengen je naar het puntje van je stoel waarbij je naar adem moet snakken en waarbij er steeds wordt ingespeeld op je voyeuristisch instinct. Cloverfield is dan wel handmade, de special effects zijn kostbaar uitgewerkt waarbij de kleine beeldflarden van het mysterie je verbeelding op hol brengen. je bent steeds op de dool tussen de puinhoop van New York waarbij je zelf hopelozer wordt door je brandende onwetendheid. Cloverfield is een weinig meegemaakte spanningsrit.
 
4,5/5
 
  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s