Juno


verwacht u er iets van? ik was als jonge tiener enorme fan van Arnold Schwarzenegger. schande? kom nou, The Terminator, Predator, The Running Man, Commando, het was mijn actieheld. totdat hij zonodig diende aan te draven in misbakselige komedies als Twins, Kindergarten Cop en Junior. drie films geregisseerd door Ivan Reitman. zijn zoon heeft zich recentelijk ook achter de camera genesteld. oei, denk je dan. zo de vader zo de zoon. maar met het geprezen Thank You For Smoking verbaasde hij iedereen en met zijn nieuwe prent zit elkeen verstomd te kijken naar de blijvende box-office hit die de Indiefilm Juno is (met bovenop vier oscarnominaties). Juno MacGuff is zestien en na drie zwangerschapstesten en uiteraard de (eerste) experimentele zetelnacht voordien met vriendje Paulie zwanger. vervelend uiteraard en vooreest overweegt Juno een abortus (toffe hamburgertelefoon trouwens waarmee ze een afspraak maakt) maar in de kliniek krijgt ze een onbehagen gevoel en gooit ze het over een andere boeg: ze besluit de baby toch ter wereld te brengen en weg te schenken voor adoptie. de zorg- en behulpzame vader Mac en stiefmoeder Bren luisteren verrassend naar de opbiechting (beter was dat ze geschorst was van school) maar besluiten haar te steunen. ondertussen heeft Juno er de streekkrant al op nagegaan en heeft ze er een jong rijk ouderloos koppel uitgekozen. de ordelijke en stipte Vanessa zou alles willen opgeven voor een kind, manlief Mark echter loopt in sloddertrui liever zijn hobbykamer plat om naar Sonic Youth te luisteren of culthorrorfilms (The Wizard Of Gore!) te kijken. de uitwerking en vooral hun negen maanden levensevolutie van deze personages (met Juno als middelpunt) staat vervolgens centraal in het scenario van Diablo Cody (pseudonym dat Brook Busey-Hunt aannam als stripteaseuse maar die intussen uitgegroeid is tot blogster en nieuwste scriptchick). Reitman gebruikt als kapstokpunten de seizoenen om de zwangerschap van Juno te volgen. met haar spontane sarcastische opmerkingen weet ze haar coming of age universeel herkenbaar te maken en Ellen Page komt als eigenzinnige tiener met alternatieve trekjes (en vandaar grofgebekt voor de buitenwereld maar innerlijk breekbaar voor emoties)bijzonder sympathiek over waarbij zij zowel gevoelige als grappige snaren raakt. we spreken dan niet over tienerhumor en ook Superbad of Knocked Up is veraf maar het is begrijpbare average humor die je zelf zit te mompelen als je cynisch over het leven mijmert tijdens een autosnelwegrit. de dialogen zijn immers uit het volwassen worden leven gegrepen en mede met goeie acteurs als J.K. Simmons, Jennifer Garner en Jason Bateman met begrip en affectie gebracht. het scenario heeft zowel maffe als rake dialogen maar naar het einde toe begint het ietwat voorspelbaar te worden dat men wil ontduiken met een kronkelende twist. een klein dompertje (waardoor Little Miss Sunshine net ietsje beter blijft), maar het talent van Page (dit is echt haar film), de herkenbaarheid van het verhaal, de spontaniteit uitstralend van de acteerprestaties, de aanstekende goed gekozen muziek en de tic tac in de mond maken van Juno (dat van wal gaat met een grafisch goede beginstripcredit) een waardige Indiefilm.
 
3,5/5
 
  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s