John Rambo


alsof er een wilde oerkreet dwarrelde doorheen mijn testosterontestikels, maar de vierde Rambofilm moest absoluut op het kijkerslijstje staan want was The Terminator die ene filmicoon waarmee ik opgroeide, Rambo was die andere. de tweestrijd tussen lokale sheriff Brian Dennehy en Viëtnamveteraan Sylvester Stallone was een heerlijke first bloodvete die iet of wat ontspoorde in een tweede en derde Rambofilm. maar twintig jaar na zijn laatste optreden is hij terug. ouder, strammer (die botox, niet waar), nog steeds weinig zeggend omdat er anders toch niet echt iets zinnigs uitkomt en vooral communicerend met zijn wenkbrauwen, maar dat hij nog steeds een leger aankan staat als een paal boven water. deze keer staat de paal in Birma. John (de naam Rambo wordt niet uitgesproken in de film) woont in een rivierboot aan de grens met Thailand en verdient zijn brood met het vangen van allerlei giftige slangen. naas het uithangen van de dagelijkse grompot, mijdt hij iedere aanstoot en de oorlog in Myanmar is niet de zijne. totdat godbetert een trosje missionarissen zijn gunst vragen om hen via de rivier (de wegen zijn één en al landmijnen) tot de vluchtelingen te brengen om in alle liefdadigheid medische bijstand en bijbelse lezingen te geven. Rambo maakt duidelijk dat zonder wapens de oorlog niet verholpen kan worden maar toch betekent zijn wil om de vrouw in het gezelschap te beschermen, dat hij hen naar de betrokken Karen-stam brengt. voor hem houdt het daarbij op totdat hij enkele weken later een priester over de vloer krijgt, smekend om zijn hulp om aanvliegende huurlingen te helpen in de bevrijding van Sarah en de anderen uit de wrede legerhanden van de Burmese schurken. Sarah wist Rambo te overtuigen van de menselijke waarde van het leven en om dit aan haar terug te geven, zit er niks anders op om zijn oude levensstijl terug op te nemen. zijn boog staat gespannen, de pijlen zijn gescherpt en de messen geslepen. Rambo is back en doet waar hij voor gemaakt is. alhoewel Stallone – hij neemt dus net zoals bij die andere Slyklassieker Rocky zelf de camera in handen – start in documentairestijl over de Birma-oorlog, mag deze vierde Rambofilm niet opgevat worden als een maatschappijkritische film. Stallone wilde gewoon een Rambofilm maken in stijl. het verhaal doet er in se niet toe, het acteerwerk is op zijn typische B-actie jaren tachtig stijl met Stallone in the middle (en hij kent Rambo beter dan wie ook) en die actie is in pure weloude machostijl waarbij de spierbundels primeren. Stallone laat echter zijn betere snij- en hakwerk wat aan de zijkant en laat vooral de kogels in het rond vliegen waarbij iedere 9mm wel een kanonskogel lijkt en zomaar hoofden, rompen, armen en benen kan afschieten en op Zatoichiwijze vloeiende bloedfonteinen met zich meebrengt. een gruwelijke accentrijke benadering van geweld in de stijl van Apocalypto is het resultaat. hedendaags zullen velen dit afschuwelijk en onzinnig vinden maar de generatie opgegroeid met Rambo komt hiervoor net naar de cinema en die krijgen exact wat ze wensen. het is onzinnige cinema met een flutverhaal en erbarmelijke dialogen maar naar Rambo (en daarom is het verantwoorder dan Death Sentence) ga je voor de over-the-top vergelding en als ledematen, ingewanden regiesierlijk samen met messen en kogels in het rond zwieren, is deze vierde Rambofilm zelfs beter ingeblikt dan deel twee en drie. war is in your blood. it is in mine!
 
2,5/5
 
  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s