Sweeney Todd: The Demon Barber Of Fleet Street


There Will Be Blood in Sweeney Todd. Jack The Ripper mag dan de grootste bekendheid hebben van seriemoordenaars in de Engelse negentiende eeuw, hij werd in zijn gruwelijkheid nog voorafgegaan door Sweeney Todd. Jack kon goed overweg met messen waarmee hij de keel van zijn slachtoffers open reet en diverse organen verwijderde, Sweeney Todd op zijn beurt kon goed overweg met scheermessen. waar Johnny Depp eerder nog de jacht opende op de eerste seriemoordenaar (cf. From Hell), mag hij nu gestalte geven aan de moordenaar en zijn publiek een gladde scheerbeurt geven. Benjamin Barker leeft middenin de negentiende eeuw gelukkig met zijn vrouwtje en dochter maar ook schurkrechter Turpin hengelt naar de diensten van de mooi goedlachse schone en misbruikt zijn macht om Barker achter tralies op te sluiten. maar na vijftien jaar weet Barker onder de schuilnaam Sweeney Todd te ontsnappen en samen met scheepsjongen Anthony kiest hij het sop naar het druilerige Londen met maar één doel: wraak. Turpin misbruikte zijn vrouw, vergiftigde haar en sloot dochter Johanna geïsoleerd op in haar kamer. maar eerst dient hij zijn wapens te hebben: zijn zilveren gepolijste scheermesjes die hij terug vindt bij Mrs. Lovett die onder zijn oude kapperszaak een slecht verkopende pasteiwinkel uitbaat. voordat hij de zoete smaak van zijn wraak kan proeven, wil Mrs. Lovett haar pasteitjes ook zoeter en zo belanden de klanten van Todd in de pasteimolen van Lovett waardoor haar winkel op volle toeren kan draaien. ondertussen probeert Todd Turpin in zijn kappersstoel te krijgen maar Turpin is te druk bezig met het plannen van een huwelijk met Johanna en het opjagen van Anthony die zijn hart aan de jonge schone heeft verloren. zoals steeds weet regisseur Tim Burton een eigen gecreëerde wereld op het scherm te brengen en benadert hij zijn films op eigenzinnige Hollywoods tegendraadse wijze. het negentiende eeuwse Londen ziet er donker, grimmig en nagelvuil uit dat donkere dampen uithoest en daarin bezingen de personages hun lot in het verhaal. jawel dames en heren, Sweeney Todd is naast een horrorfilm ook een musical. en zo heb je het goede en het slechte van de film. de horror is één en al camp waarbij als cultode het bloed in de kapperszaak met liters vloeit waarbij zelfs de lens van de camera het moet ontgelden. visueel krijg je Zatoichifonteinen waarbij slachtoffers in de vleesmolens gedraaid worden. de musical (voorheen was Sweeney Todd een Broadwaystuk) is er echter teveel aan. de acteurs smeren te pas en te onpas hun stembanden waardoor steeds het ritme van de film gebroken wordt. spijtig, want Sweeney Todd kon nog verfijnder geweest zijn dan zijn Sleepy Hollow waar ook Johnny Depp de hoofdrol speelde. Depp mag dan wel voor zijn rol genomineerd zijn voor een oscar, je merkt dat hij het zingen tegen zijn zin doet en dat hij eigenlijk zijn karakter vooral met wraakse verbetenheid wou brengen. Helena Bonham Carter voelt zich wel goed in haar sas maar dat komt waarschijnlijk doordat ze tafel en bed deelt met Burton en precies weet wat haar man wou. Alan Rickman is steeds goed maar ook bij hem heb je visueel de indruk dat het zingen niet hoefde voor hem. Sweeney Todd: The Demon Barber Of Fleet Street is visuele pracht (zie ook de oscarnominatie in art design) waarbij de gitzwarte regie doorspekt wordt met donkerrode bloedrivieren in de duistere steegjes van het gotisch mistige Londen maar bij de zoveelste aanzet van een toonladder wil je de sporten ervan in brand steken.
 
2,5/5
 

  

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s