There Will Be Blood


op de oscarstreep werd There Will Be Blood – kan een titel nog krachtiger zijn? – voorafgegaan door de andere gedoodverfde favoriet No Country For Old Men. de Coen Brothers mochten huiswaarts gaan als beste regisseurs die tevens de beste film hadden afgeleverd. naast Javier Bardem als beste mannelijke bijrol kon Daniel Day Lewis wel opboksen en speelde hij als Daniel Plainview de beste mannelijke hoofdrol bijeen. terecht want zijn method acting is weeral eens zeer intens. rond de (vorige) eeuwwisseling stuit hij bij één van zijn graaftochten naar goud op het nieuwe goud voor die tijd: olie. met zijn eerste opbrengsten weet hij een aantal mannen in te huren en kan hij ook met een betere uitrusting gronden inboren. dat er toendertijd nog geen preventieadviseurs waren resulteert in een dodelijk ongeval bij één van zijn medewerkers waarmee Plainview opgezadeld wordt met een wees, H.W. in tien jaar tijd is Plainview uitgegroeid tot een welvoorstaand zelfstandig olieman die met zijn schattige zoon vele grondeigenaars weet te overtuigen om te verpachten en zo krijgt hij vele landen als eigendom waar hij zijn ervaring als boorder op kan loslaten en nog meer olie naar boven kan halen om nog rijker te worden en om nog meer gronden te kopen. in Californië stuit hij op een zeer veel belovende ondergrond en beslist meteen om al de gronden op te kopen maar zijn doel wordt afgeremd door de duivels evangelische priester en aanhanger van de Third Revelation Eli Sunday die eist dat vooreerst 10000$ wordt gestort aan de lokale kerk. nadat Plainview het contract ondertekent, verzaakt hij aan de donatie om zijn macht als megalomane oliemagnaat te duiden ten opzichte van de babyface die als sprekende geest van Christus de menselijke kudde van het dorpje Little Boston leidt. de film zal zo zijn klemtoon verleggen van een succesverhaal van granieten arbeider die onafhankelijk opklimt op de olieladder ten opzichte van grote oliecompagnies naar een machtsstrijd tussen wat de mensheid doorheen de jaren kapot maakt: religieuze waanzin en kapitalistische veroveringsdrang. Sunday en Plainview geven elkaar geen duimbreed toe en ontzien niets of niemand zelfs hun naasten niet. 18 jaar en (slechts) 9 films na zijn eerste oscar (voor My Left Foot: The Story Of Christy Brown) mocht Daniel Day Lewis het befaamde beeldje opnieuw in ontvangst nemen en terecht. zijn karakter is fascinerend aangezien het in iedere situatie anders kan zijn. dan charismatisch, dan uitbulderend, meelevend maar ook meedogenloos, opvoedend, uitkafferend, vredig, vijandelijk. hij is een meester van de situatie die deze al manipulerend steeds naar zijn hand zal zetten. de mens haat hij maar hij heeft ze nodig om zijn doelen te bereiken en gebruikt ze als dusdanig. wat voor de één sociaal aanvoelend is, is voor hem enkel een gelegenheid in het bereiken van zijn doel: rijkdom en macht. niet dat het hem gelukkig maakt maar hij moet deze drang gewoon beantwoorden. dat hij een tegenstander krijgt uit godsdienstige hoek zal hem niet mogen deren. echter Eli Sunday is uit hetzelfde hout gesneden, alleen is zijn macht geloof, ook al is dat alleen maar schijn. vertolker Paul Dano verrast als afpersende priester die je alleen maar wil bekogelen met zo dik mogelijke bijbels. de confrontatie tussen deze twee figuren is spanning ten top. eerst al wanneer Plainview zich dient te bekeren tot de Derde Openbaring is het heftige samenspel een ode aan Macchiavelli en tijdens de climax van de film gooit Lewis er op een ouderwetse bowlingbaan de reeds nu al legendarische milkshakemonoloog tegenaan. de regie is statisch maar gedurfd. in het eerste kwartier wordt er geen woord gezegd maar spreken de beelden voor zich. Paul Thomas Anderson werd met Boogie Nights en Magnolia bestempeld als komend filmgenie maar na zijn bizarre romantische komedie Punch-Drunk Love liet hij vijf jaar niks van zich horen (al hielp hij Robert Altman wel tijdens zijn laatste film A Prairie Home Compagnon). de sabbat deed hem goed. geen glitter en glamour cinema met allerhande cameratrucks. neen, de statische shots met tijdsgekaderde decors worden lang aanhouden maar enkel om de kracht van die beelden en wat er zich op afspeelt onderhuids door te laten dringen tot uw botten. There Will Be Blood toont aan dat er heel af en toe in een decennium nog een tijdloze klassieker gemaakt kan worden. Anderson mag dan wel naast het gouden beeldje gegrepen hebben, de olie is beter.
 
5/5
 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s