El Orfanato


ik ben er nog niet uit wat nu het beste in de mond klinkt, de Engelse filmtitel – The Orphanage – dan wel de Spaanse titel – El Orfanato -, beiden stralen ze een aantrekkingskracht uit voor het publiek maar uiteraard moet de inhoud bepalen of u niet – o woordspeling op komst – verweesd de cinema dient te verlaten. bijna heel de film speelt zich af in een riant afgelegen landhuis dat vroeger dienst deed als weeshuis en momenteel wordt opgeknapt door dokter Carlos en zijn vrouw Laura die van plan zijn een aantal mentaal gehandicapten op te nemen waarvoor ze kunnen zorgen en zo heeft hun adoptiezoon Simon ook speelkameraadjes en hoeft hij zich niet meer terug te trekken bij zijn onzichtbare vriendjes (jawel, ook u heeft vroeger zo’n imaginair vriendje gehad, geef maar toe). op het welkomstfeest voor de gehandicapte kinderen maakt Simon zich lastig tegen Laura aangezien ze geen aandacht schenkt aan de mogelijke schuilplaats van die onzichtbare vriendjes. als straf moet hij tijdens het feestje op zijn kamer blijven. evenwel het laatste moment dat Laura hem voor het laatst ziet want wanneer zij hem wil roepen, blijkt hij spoorloos verdwenen te zijn. grote zoekacties brengen zelfs maanden later geen soelaas. intussen hoort Laura allerhande vreemde geluiden in het huis en wanneer ze dit linkt aan het verhaal van de onzichtbare vriendjes van Simon, legt ze het verband naar geesten die in het huis ronddwalen, getormenteerd zijn door vroegere gebeurtenissen en willen dat deze aan het licht worden gebracht waarna ze Simon kunnen vrijlaten. Laura gelooft dus dat haar zoon gevangen zit in een spookwereld en de tussenkomst van een medium bevestigt haar alleen maar in deze gedachte. haar man gelooft niet in dit schijnvertoon en geeft de hoop op om zijn zoon ooit weer terug te zien. Laura echter niet en ze wil koste wat het kost contact maken met de geesten en haar zoon terughalen. bij de opening credits is het al meteen duidelijk wie de toon zet voor de film: Guillermo del Toro (Mimic, Hellboy en El Laberinto Del Fauno) heeft zijn producerschouders onder het project gezet en zijn schaduw is geheel te merken en zowel debuterend regisseur Juan Antonio Bayona als beginnend scenarist Sergio G. Sánchez hebben goed geluisterd naar hem. dat is positief. negatief echter is dat verhaal en regie niet passen bij elkaar. het verhaal lijkt enkel een doorsnee cliché te zijn van ghostfilms alhoewel hoe meer je erover nadenkt hoe beter het in elkaar lijkt te zitten. de regie is vakkundig waarbij men gebruik maakt van perspectiefbeelden en een creepy landhuissfeer combineert met akelige soundeffecten maar hoe meer je erover nadenkt hoe meer het een mengelmoes blijkt te zijn van The Others en White Noise (doden onder elkaar die herenigbaar zijn in het paranormale) waarbij Geraldine Chaplin mag opdraven als een kopie van Zelda Rubinstein uit Poltergeist. daarnaast kunnen Belén Rueda als Laura en vooral Fernando Cayo als Carlos nooit overtuigen alsof ze zelf niet weten of ze in een spookverhaal zitten dan wel in een film. een horrorfilm mag El Orfanato niet genoemd worden maar wel een mysteriefilm waarbij spanning langzaam wordt uitgebouwd maar waarbij je teveel tijd krijgt om de pluspunten te vergelijken met de minpunten, zeker wanneer nutteloze nevenplots (sorry Geraldine en co maar u was overbodig) worden aangeraakt, maar dat dan weer wel kan buigen op een raak einde waarbij tragedie en hoop, dood en leven gevat worden in één beeld. half slecht en half goed. als halve wees ben je blij dat je nog één ouder hebt maar tegelijkertijd knaagt het ook dat je er één kwijt bent.
 
2,5/5
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s