Untraceable


hetgene waar u nu op zit – ik heb het dan over mijn space – is de pure bron van cinematografisch advies van wat u zeker moet zien of laten schieten in de bioscoop. u bent echter die ene toevalliging die hier beland is want deze filmische rassite moet het vooral hebben van zijn inhoud en niet zozeer van het aantal lezers. ik zou er een paar blote tetten op kunnen gooien om het zootje op te vrolijken en zo de bezoekerstellerstand en iets anders de hoogte in te jagen want daar gaat het tegenwoordig om in cyberspaceland: zoveel mogelijk bezoekers genereren. Owen Reilly wil er zelfs nog meer aan koppelen. hij ontwerpt levendige sites met een opgesloten menselijk individu en hoe meer bezoekers de site krijgt hoe sneller het slachtoffer er aan moet geloven. zo komen zijn slachtoffers o.a. in een waterbak terecht waarbij iedere klik op de site batterijzuur loslaat in het water of hangen ze vastgeketend in een kooi vol spots die in getale en in felheid stijgen bij ieder websitebezoek. alle begin is moeilijk en aanvankelijk kunnen de slachtoffers nog een tijdje ademen maar eens de site zichzelf weet te promoten surft gans de Amerikaanse mensheid als muskieten naar de site ook al weten ze dat ze daardoor eigenlijk medeplichtig zijn aan moord. ondertussen zit de FBI met de handen in hun haar. de siteontwerper blijkt naast psychopaat ook nog eens een informaticaspecialist te zijn die op hackersgebied niet op te sporen is. cyber crime agente Jennifer Marsh en collega Griffin Dowd bijten er hun tanden op stuk maar samen met rechercheur Eric Box komen ze tot de constatatie dat de slachtoffers niet op willekeurige basis uitgekozen worden. echter, hoe dichter ze bij de ontknoping komen, hoe persoonlijker dader Reilly zijn torturesite neemt. Diane Lane is het uithangbord van deze film maar heb je de poster al eens gezien? alsof ze het begin van het script zo goed vond dat ze de rest niet gelezen heeft maar daardoor niet wist dat ze in een onbenullig straight to videofilmpje belandde zodat ze enkel maar een Bullockske kan doen conform The Net. maar laat ons wel eerlijk wezen, het uitgangspunt van de film is beangstigend dichtbij. internet vervaagt de moraliteit van de mens en met een muisklik weg kunnen we mede moordenaar zijn. en we mogen het nog zo erg vinden, onze nieuwsgierigheid brandt ons naar de site. net zoals de Jigsaw killer creëert het criminele brein de omgeving en omstandigheden maar is het de mens zelf die beslist over leven en dood. Saw echter brengt dit met visuele torture horror porn terwijl Untraceable nogal braafjes het thrillerpad wil bewandelen. regisseur Gregory Hoblit is gezien Primal Fear, Fallen en Fracture inderdaad niet degene die zijn publiek wil onderdompelen in gruwelijke beelden maar wil uitpakken met een thrillerkill. echter, de slordig amateuristische uitwerking van het scenario brengt Untracaeble enkel maar op een kopieniveau van Fear Dot Com en moet martelend toezien hoever Se7en en Silence Of The Lambs als intelligente beklemmende thrillers voorop liggen.
 
2/5
 

  

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s