Horton Hears A Who!


Theodor Seuss Geisel zal waarschijnlijk beter bekend zijn als Dr. Seuss. dit is niet zijn artsennaam maar wel artiestennaam als je het zo kunt noemen. in de vier decennia van de jaren veertig tot de jaren tachtig schrijft hij ettelijke romans waarbij hij zich op succesvolle wijze haast uitsluitend richtte tot de jeugdige lezers. maar liefst zestien van zijn kinderboeken staan in de top honderd van best verkochte kinderboeken waarbij The Cat In The Hat en How The Grinch Stole Christmas ook bekend zijn bij filmkenners aangezien respectievelijk Bo Welch en Ron Howard hier een filmversie van maakte. Blue Sky Studios gaf groen licht voor een andere filmadaptie: de olifant Horton maakte in 1954 kennis met de Who’s, in 2008 kunnen we ons dit visueel voorstellen. vraag is of de studio het niveau haalt van Ice Age, dan wel blijft steken op goede bedoelingen zoals bij Robots. Horton is een vrolijke olifant die dartelend van het leventje in de jungle geniet. bij zijn ochtendgezangen en gymnastiek trekt een klein stofpluisje zijn aandacht. Horton hoort er stemmen uit komen en is er rotsvast van overtuigd dat er een heuse bevolking leeft op dat pluisje. eens hij het stofdeeltje op een bloem heeft laten landen, probeert hij contact te zoeken en dat lukt hem warempel nog. hij raakt aan de praat met de burgemeester van Whoville die Horton vraagt een veilige plek te vinden voor het pluisje zodat ze hun leven ongestoord kunnen verder zetten. Horton stemt in en trekt richting de berg van de jungle om op de top ervan in een spelonk de bloem achter te laten. onderweg stuit hij echter op de kangoeroe die als bazige ka Horton en zijn verhaal als een bedreiging ziet voor de junglejeugd. als je iets niet ziet, is het er immers niet en zij huurt aasgier Vlad in om het pluisje te vernietigen. aan Horton om Whoville in veiligheid te brengen en aan de burgemeester van Whoville om zijn volk enerzijds de ernst van de situatie te doen inzien en anderzijds de kalmte te bewaren. die kalmte wordt verrassend ook bewaard door Jim Carrey. geen overacting om zenuwachtig van te worden maar hij voelt goed de toon van de film en van zijn personage aan dat een innemend karakter wordt. de eerdere Bruce Almighty gaf de fakkel door aan Evan Almighty en dat was Steve Carrell, hier aan de bak als de burgemeester. hij is meer terughoudender en minder karakteropvallend maar Carrey en Carrell brengen wel een goed samenspel. verder is Will Arnett de betere animatiefiguur als Vlad, de huurmoordenaar. maar toch kunnen we ons niet van het gevoel ontdoen dat we de personages allemaal al eerder hebben gezien, dan wel in een andere animatiefilm waarvan de moraal van het verhaal steeds hetzelfde is. de animatie mag dan vlekkeloos zijn maar ook hier kun je eigenlijk geen onderscheiding geven ten aanzien van voorgangers. het is meer van hetzelfde. elke week taart eten is leuk, maar wat als de kers er altijd op ontbreekt? dan krijg je dat knagend gevoel, weeral taart, weeral een animatiefilm. Horton Hears The Who, dat zou wat geweest zijn maar nu raakt de animatie niet geheel door onze olifantenhuid.
 
2/5
 
  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s