Taken


in de krant lazen we uit de mond van Jean-Claude Delepière, voorzitter van de Cel voor Financiële Informatieverwerking, dat betreffende witwasdossiers de criminele activiteiten die te maken hebben met personen duidelijk aan belang winnen met heuse netwerken onder meer uit Albanië. waar de omzet in België voor exploitatie van de prostitutie en mensenhandel in 2005 reeds 13,7 miljoen euro bedroeg is dat twee jaar later al gestegen naar 40,7 miljoen euro. in de nieuwste productie van Frans enfant terrible Luc Besson komen we de Albanese maffia ook tegen. Bryan heeft steeds zijn gezinsleven op de helling gezet voor het spionnenwerk dat hij deed voor de Amerikaanse regering maar de gemiste band met zijn dochter begint aan zijn geweten te wreten en hij besluit om met pensioen te gaan, dichter bij zijn dochter te gaan wonen en de familieband aan te wakkeren. niet altijd even gemakkelijk, zeker met zijn overbezorgd karakter dat zijn ex-vrouw meer dan eens hekelt. wanneer dochter Kim dan ook komt vragen om zijn toestemming om samen met haar vriendin Amanda op toeristische uitstap te gaan naar Parijs, verbiedt hij het eerst aan zijn zeventienjarige dochter maar de noodzaak om de affectieve band te verbeteren doet hem toch instemmen. het zal hem berouwen want eens Kim en Amanda in hun eerste verblijf zijn aangekomen, worden ze ontvoerd. Kim kan tijdens het gebeuren de gsm laten aanstaan zodat Bryan het allemaal kan aanhoren. meteen grijpt hij terug naar zijn CIA-ervaring en collega’s om het Albanase maffiagespuis pleuris te schieten en zijn dochter te redden voordat ze anoniem verdwijnt en wegkwijnt in de prostitutiezwendel. ondanks het feit dat Besson er net zoals bij Kiss Of The Dragen, de twee Transporters en The Fifth Element Robert Mark Kamen bijhaalt als co-scenarist aan zijn zijde is het verhaal niet meer dan een Steven Seagal mept er op los vehikel. maar geloof mij, voor mij moet dat niet meer zijn, zeker wanneer hij Pierre Morel op de regiestoel zet die met Banlieu 13 reeds aantoonde dat hij met een clichéverhaal de aandacht kan trekken met onderhoudende actie. de prent gaat dan ook vooruit met een rotvaart waarbij de actie hard en brutaal kan zijn en zo zonder omwegen tot de kern van een gewelddadige achtervolging gaat waarbij het Liam Neeson is die als oude knar terugvalt op zijn spionnengewoontes maar daardoor een nieuwe generatie maffia het leven zuur maakt. zeer bizarre keuze maar Neeson bijt enorm van zich af en doet zelfs terugdenken aan de goede tijden van Seagal. de andere leden van de cast als Famke Jansen, Maggia Grace en Xander Berkeley zijn kleurloos maar we krijgen wel een toetje als Holly Valance. Taken is een typische Besson productie al is de cinematografie rauwer en harder dan dat we dat van hem gewend zijn maar met de goede keuze van regisseur die de actie razendsnel en oerhard laat knallen en goede keuze van een atypische actieheld die twee staven in iemands knieën knalt om hem zo te elektrocuteren laat hij zeer makkelijk Death Sentence achter zich en kregen wij een serieuse adrenalinestoot op ons bakkes.
 
3,5/5
 
  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s