[REC]


27 jaar en eigenlijk al een ouderdomsdeken in de post moderne technologische wereld. waar films nu met het grootste gemak worden gedownload en gebrand of gekopieerd op dvd’s moest ik in mijn jeugdige tijd er zelfs niet eens aan denken om videofilms te kopen. te duur voor het studentenbudget. het enige wat er op zat, was hopen dat men in het weekend een goede film speelde, videocassette in de recorder stoppen en op tijd op die rode ‘rec’ knop drukken. dan moest die band nog volledig terug gespoeld worden (en o wee als de cassette al wat ouderdom vertoonde en het lint volledig vast draaide) en dan pas kon je languit op een vaak wat strepend en korrelig beeld naar je film kijken (om na twee uur vast te stellen dat de band drie minuten te kort was om het einde van de film mee te maken). [Rec] is sinds kort ook een Spaanse creepfilm die reeds hoge toppen scheerde in de fantasyfestivals van o.a. Portugal, Amsterdam en ook Brussel. Angela maakt zich wat ongeïnteresseerd op voor een nachtje ‘leven zoals het is: de brandweer’. als presentatrice van de documentaire gaat ze na hoe een doordeweekse nacht er uit ziet voor een brandweerman en dat blijkt niet bijster boeiend explosief te zijn zoals we aan hen wel eens terugdenken conform Backdraft en Ladder 49. toch komt er een oproepje binnen waarmee ze met haar cameraman naartoe kan: een oude dame zit al schreeuwend vast in haar appartement. wanneer ter plaatse gekomen ontaardt de bevrijdingsactie van de niet al te fris uitziende dame in een bijtpartij van haar in één van de brandweermannen. een politieman lost een schot om van deze wildernis af te geraken. wanneer men het gebouw wil verlaten, blijkt dit volledig hermetisch afgesloten te zijn en hoort men door micro’s gallen kalm te blijven en de instructies van de politieman op te volgen die zelf van niks weet. stilaan sluipt de paniek er in, want waarom wordt men opgesloten, en stilaan verandert deze in een chaotische hel wanneer de brandweerman ook verandert in een bloeddorstig wezen en mede met hem zijn slachtoffers. Angela weet niet wat ze ziet maar samen met haar cameraman blijft ze alles filmen. tot de laatste minuut als het nodig is. regisseurs Jaume Balagueró en Paco Plaza hanteren binnen het zombiegenre de horrordocumentairestijl waarin ook The Blair Witch Project en Cloverfield succesvol in waren. je mag als het ware de zombies zelf filmen en af en toe krijg je ook het gevoel dat ze jou aan het aanvallen zijn. in de beginfase in het appartement is dit bijzonder creepy maar – ondanks de korte duur van de film – treedt na een tijd gewenning op. het gaat er soms wel eens bloederig aan toe maar vaak moet de verbeelding het werk doen bij de beelden en waarbij dat bij andere horrorgenres succesvol kan zijn, werkt dit niet gedurende de ganse lengte van de film. het realisme in de geschikte appartementsetting is er wel, ook dankzij de vertolking van cutie Manuela Velasco en door de afwezigheid van tam-tam muziek dat luider wordend waarschuwt dat er iets zal gebeuren, maar toch taant de spanning naar het einde toe met een overbodige night vision kopie van The Silence Of The Lambs (alhoewel de inhoud van het einde wel goed zit). Rec, play, stop.
 
2,5/5
 
 
Categorieën: Film

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s