Doomsday


Neil Marshall pakte eerder al low-budget uit met wilderige weerwolven in Dog Soldiers en spelonkpredators in The Descent. met deze twee hits scoorde hij bij het kritische fantasy horrorpubliek en met zijn nieuwe blijft hij hen trouw en mixt hij de apocalyptische eightiessfeer van Mad Max en Escape From New York (twee soldaten krijgen zelfs de naam Miller en Carpenter mee als ode aan de respectievelijke regisseurs) met de postmoderne armageddonsfeer van Resident Evil en I Am Legend. ocharme Schotland, een virus kiest geen tijd of plaats, het kent geen haat of bezorgdheid, it just happens. net zoals er griepgolven zijn wordt het huidige whiskeykiltgebied getroffen door het zogenaamde reapervirus. de gevolgen hiervan zijn wel wat bloeddorstiger aangezien getroffen mensen hun collega’s zien als peper en zout steakjes. de overheid heeft blijkbaar voldoende zombiefilms gezien en plaatst met een torenhoge en uitdeinend lange metalen muur het Schotse rijk in quarantaine. binnen de muren barst de hel los terwijl men er van buitenuit goeddunkend op neerkijkt. echter 27 jaar later wordt in het middelpunt van Londen opnieuw reaperslachtoffers gevonden. een nieuwe epidemie wil de eerste minister vermijden en wil dan ook, mede ingefluisterd door de keiharde overheidsagent Canaris, op korte tijd Engeland in quarantaine zien. tussentijds zien ze nog een waterkans tot redding: in Schotland worden overlevenden gesignaleerd wat erop wijst dat het virus overwinbaar moet zijn. een militair team wordt er dan ook op uitgestuurd om dr. Kane op te sporen aangezien verondersteld wordt dat hij de enige is in staat om een remedie gevonden te hebben. no nonsens agente Eden Sinclair leidt het team maar heeft slechts 48 uur om de missie te volbrengen. eens de grote poorten binnen getreden komt zij en haar team terecht in totaal ontspoorde werelden waar moraliteit ver te zoeken is maar waarin The Fine Young Cannibals (u zal wel zien waarom) en Frankie Goes To Hollywood overeind zijn gebleven. Marshall heeft duidelijk lak aan voorgekauwde horror en brengt op het scherm wat hij op het eigenste moment in gedachten heeft. in latex gehulde SM getatoeëerde vrouwen wiens hoofd er fijntjes wordt afgehakt, middeleeuwse beulgevechten met goeiedags, wilde snelle Mad Max auto-achtervolgingen, het komt er allemaal tegelijkertijd uit. spijtig genoeg wat inspiratieloos vervat in een no brain scenario. de aanvang van de film is donker en sterk naar de keel grijpend maar eens we 27 jaar later binnen de poorten van Schotland gaan kijken, voelt het niet meer aan als een samenhangend geheel en wil Marshall teveel en tegelijkertijd cultgenres samenvoegen. soms werkt het hoor, soms ook niet. boegbeeld is het voormalige Tomb Raider model Rhona Mitra die hier wel verdomd goed lijkt op Selene uit Underworld (maar toch nog een trapje lager staat). ze mag onder de hoede van Bob Hoskins vrolijk met haar oogbal spelen en het moet gezegd worden dat ze Alice uit Resident Evil gemakkelijk van de borsttroon slaat. Ook David O’Hara komt goed over als de ijzige emotieloze machtswellust Canaris maar Malcolm McDowell verbrodt wat het feestje als de charisma ontbrekende Kane. je hebt geen doeme geval bij Doomsday en je voelt aan dat Marschall een vat van horrortalent is maar hij dient zijn inspiratie nog wat te structureren en zijn genretiming te optimaliseren. misschien bij de sequel?
 
2/5
 

  

  

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s