In Bruges


Brugge, het Venetië van het noorden gekenmerkt door de vele reien ofte krinkelende kronkelende kanaaltjes met boogbruggen. sinds de negentiende eeuw veroverde de neogotiek de stad, waarvan het centrum zelfs opgenomen is op de werelderfgoedlijst van unesco, dat nu als toeristische trekpleister geldt met zo’n twee miljoen dagjestoeristen op een jaar. naast gereputeerde musea, de grote markt, verscheidene kerken, kathedraal en basiliek zijn er  ook nog een aantal stadspoorten die in de middeleeuwen garant stonden als stadsomwalling. er werd gezegd: sluit alle poorten van Brugge en je hebt een zothuis! de Brugse Zotten is dan ook de bijnaam van de Bruggelingen. en ze krijgen er twee bij. de zenuwachtige, irritante, impulsieve Ray en de rustige, kalme, vriendelijke Ken zijn twee huurmoordenaars die bij hun laatste job in London behoorlijk de mist zijn ingegaan. hun baas Harry laat om de zaken te bekoelen de twee contrasten naar Brugge trekken in afwachting van zijn telefoon. Ken ziet het positieve ervan in en neemt het als vakantie op en neemt de tijd om alle uithoekjes te verkennen. Ray daarentegen vindt het een fucking shit hole en papt aan met lokale schoonheid Chloë waarbij hij tussen dwergtoestanden en paardenkalmeermiddelen door geniet van het horizontale view. maar eigenlijk blijkt dat hij opgescheept zit met een serieuze te verwerken flaterkater. en dan belt Harry. hij is duidelijk de opdracht in Londen niet vergeten en eist eerherstel. mogen we even nationalistisch zijn? de locatie van Brugge voelt herkenbaar aan maar is tevens een verrassend decor voor deze zwarte misdaadkomedie. regisseur Martin McDonagh (die zijn langspeeldebuut aflevert maar reeds voor Six Shooter een oscar binnen heeft voor beste kortfilm) gooit alle tradities van het bekende Britse genre (Lock, Stock,…, Snatch, Layer Cake) overboord en laat iedere kasseisteen van Brugge meegenieten van de stadsaandacht. bovendien laat hij daarover drie bekende Britse acteurs paraderen met een bijzondere aandacht voor een karakteropbouw. bij aanvang voelt de film dan ook traag aan alsof je zelf door Brugge aan het slenteren bent met ons duo maar je begint hen wel te kennen en wanneer de onderliggende plot wordt uitgerafeld, wordt je mee opgezogen in de intrige die rechtaan is en niet om de haverklap te kampen heeft met plottwists of dubieuze personages. Colin Farrell lijkt in eerste opzicht teveel te acteren maar zijn gemoedswisselingen van zenuwachtige neuroot over losse babbelaar tot labiele agressieveling blijken naarmate de film volgt perfect in elkaar te passen. Brendan Gleeson is zijn gezellige tegenpool die passief alles op zich laat afkomen als een soort vaderfiguur die zich bekommert om Ray. en dan heb je nog Ralph Fiennes die blijkbaar net zoals Liam Neeson in Taken eens grote goesting had om alle remmen los te laten en al vuilbekkend Brugge op stelten te zetten. zeer aangename verrassing is tevens de Française Clémence Poésy die met een ontwapenend leuk snoetje de kijker weet te veroveren. In Bruges is niet perfect met enkele bizarre scripttussenpozen waarin een dwerg, drugs en twee Amsterdamse hoeren voorkomen maar is wel het voorbeeld dat de Britten ook eens op een originele manier een misdaadkomedie met een hoek af kunnen leveren waarbij Brugge een hoofdrol weet op te eisen.
 
3/5
 
 
 
  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s