Hancock


Will Smith staat in Hollywood bekend als een gegarandeerd kassucces. sinds 1995 met Bad boys komt hij haast ieder jaar terug om de box office charts aan te vallen. altijd kassa kassa maar de kwaliteit is wel variërend van een Wild Wild West, Bad Boys II of Independence Day over Enemy Of The States tot Men In Black, I, Robot en I Am Legend. vraag is dus waar we hem deze keer kunnen plaatsen. als het van producers Michael Mann en Jonathan Mostow zou afhangen ergens aan de top maar verrassend is wel dat de prent al meer dan tien jaar circuleerde maar geen enkele maatschappij vond ter ondersteuning. Sony gelooft echter in de fresh prince of bel big budget en trok de kar van deze nieuwste superhelden film. alhoewel superheld. je hebt helden, je hebt superhelden en dan heb je ook nog Hancock. een superheld met een super midlifecrisis die verknocht is aan flessen sterke drank en als een ordinaire vulgaire vrouwenkonten betast. grote kracht betekent grote verantwoordelijkheid, vraag dat maar aan alle superhelden. en als de criminaliteit, eigen aan de mensheid, welig begint te tieren dient hij dan ook zijn verantwoordelijkheid op te nemen. en alhoewel hij er in slaagt om levens te redden en de bad guys achter tralies te laten belanden, doet hij dit steeds met een miljoenenspoor aan vernieling. de goed bedoelde heldendaden van onze gefrusteerde, sarcastische, onbegrepen en aan amnesialijdende onsterfelijke held kunnen dan ook niet op gejuich rekenen en de bevolking van Los Angeles vraagt zich af waaraan ze zo’n held te danken hebben; dat hij New York maar gaat vernielen. enter Ray, een derderangs pr-persoon die Hancock de juiste attitude wil bijbrengen zodat de mensen hem niet alleen nodig hebben maar hem ook graag hebben. intussen heeft Hancock het graag voor Ray’s eega Mary die ondanks de vonken de boot afhoudt maar blijkaar wel meer afweet van Hancock’s verleden. de premisse van de film is zonder meer veelbelovend en leuk en Will Smith geeft op non chalante no brain gesticulerende manier gestalte aan Hancock. hij had na I, Robot en I Am Legend duidelijk eens zin om een superheld te spelen met meer dan een hoek af. Jason Bateman als pr-sidekick is zo zo en Charlize Theron mag met haar mascara nog eens mooi wezen maar beiden moeten onderdoen voor Smith. Peter Berg niet. al jaren wordt hij versleten als een belofte, een talentvolle regisseur die het na Very Bad Things net niet kan waarmaken. zijn films zijn niet slecht maar steeds misten Welcome To The Jungle, Friday Night Lights en The Kingdom de punch om aan te slaan bij het grote publiek. die punch zet hij ondanks het moeilijke productieproces in tegenstelling tot Doug Liman en zijn Jumper wel om in vlekkeloze visuele effecten die vaak ook een goede graad van humor hebben (en dan is de scène waarin Hancock met een superorgasme een vrouw door het plafond schiet spijtig genoeg geschrapt geworden, anders deed Hancock zijn naam alle eer aan). de samenwerking met zijn maatje Michael Mann (die zelfs op te merken is in een bijrol) begint sinds het laatste half uur van The Kingdom dus zijn vruchten af te werpen. Hancock, de superheld met een kanjer van zelfmedelijden, is de clochardversie van Iron Man met een sarcastisch Hulktrekje dat een plezant heldenspektakel is.
 
3,5/5
 
   
 
  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s