Filmfestival Gent 1: Transsiberian


voor het publiek is The Visitor de openingsfilm, voor de pers echter is dit Seraphine. we dienden dan wel om negen uur in de zaal te zitten en aangezien dat niet zo past bij mijn bioritme start mijn filmfestival met de tweede visie in rij Transsiberian, de nieuwste van Brad Anderson wiens vorige – The Machinist – reeds een heuse festivaltopper was in Gent. deze keer is men er zelfs in geslaagd om Woody Harrelson te strikken. hij speelt Roy, een true believer die the spirit van de kerk all the way gaan prediken is in China. zijn vrouw Jessie – die Roy leren kennen heeft na een volgens hem toevallige aanrijding ware het niet dat zij tot dan een hopeloos roekeloos leven leidde en dat wilde eindigen – zorgt voor het fotomateriaal bij Roy’s werk. na een tijdje keren ze huiswaarts en aangezien Roy een fervente treinliefhebber is – met een miniatuurstel in de kelder incluis – nemen ze de legendarische Transsiberië Expres. op de trein leren ze tijdens liters wodka de avontuurlijke rugzaktoeristen Carlos en Abby als coupégezellen kennen. bij een tussenstop loop het plots wat mis wanneer Roy de trein mist. Jessie besluit om bij de volgende stop te wachten op hem maar dat doen ook Carlos en Abby. er is iets aan de hand met die twee en Jessie let op haar tellen. wanneer Carlos echter avances maakt, loopt het serieus de sneeuwmist in maar net wanneer Jessie dacht dat ze in de morele dieperik zat, is Roy terug en heeft hij nieuwe vrienden gemaakt. vrienden die van de treinrit in het verre Rusland een thrillerrit maken. Brad Anderson doet het opnieuw. hij start zijn film traag met niet al teveel kleurschakeringen maar zijn opbouw wordt steeds meer mysterieuzer waarbij de onheilspellende muziek van Alfonso Vilallonga u danig naar de keel grijpt. en dan komt er het moment dat je denkt van nu gaat het goed mis met ons personage maar dan verrast hij je met de inhoud van de bewuste twist. doordat zijn opbouw traag maar doelgericht is, krijg je na die twist een wervelwind van morele goed/fout spanningen gecombineerd met een Hitchcockiaanse suspens. een atypisch sober goede Woody Harrelson en zijn emotierijke vrouw met duister verleden Emily Mortimer krijgen goed weerwerk van de ondoordringbare Eduardo Noriega en aan een ander leven denkende Kate Mara. maar toch is het Ben Kingsley die in zijn bijrol als inspecteur Grinko aan de botten blijft kleven. hij is goed om slecht te zijn. met Transsiberian levert Anderson in Gent voor de tweede maal een merg door been film af die zowel moreel doordringend is als je tot het puntje van je stoel brengt. Gent kon niet beter starten voor mij.
 
3,5/5
 
    
 
   
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s