Filmfestival Gent 2: The Visitor


van deze openingsfilm wordt gezegd dat hij het clichévoorbeeld is van een festivalfilm, een film waarvoor festivals zijn uitgevonden. als trouwe Gentfestivalbezoeker ging ik dan ook naar The Visitor waarvoor hoofdrolacteur Richard Jenkins naar de Arteveldestad afzakt. hij is Walter Vale, een in zichzelf totaal uitgebluste professor die reeds voor twintig jaar routineus hetzelfde vak doceert in Connecticut en omdat het moet af en toe eens een boek uitbrengt. zijn pianolessen in de vrije tijd willen maar niet lukken, vooral omdat het hem zijn overleden vrouw niet doet vergeten. op de universiteit krijgt hij te horen dat hij naar New York moet voor een conferentie omtrent economie in ontwikkelingslanden. hij moet daar zijn nieuwste boek voorstellen. hij heeft het zelf niet geschreven, alleen dient zijn ‘co-auteur’ zwanger te bed blijven. en aldus trekt hij naar zijn appartement daar dat hij in jaren niet meer betreed heeft. Tarek en Zainab echter wel. hij uit Syrië, zij uit Senegal zijn blijkbaar slachtoffer geworden van oplichterij en verblijven illegaal in zijn appartement. Vale laat ze in deze slachtofferpositie blijven en mettertijd groeit er zelfs een band. Tarek leert Vale de djembé spelen en laatstgenoemde (die symbolisch de trieste piano achter zich laat) bloeit in het ritme wat open en engageert zich zelfs voor een parksessie djembé. op de terugweg in de metro hapert het toegangstoestel bij Tarek. het wordt opgemerkt door de politie en alhoewel hij betaald heeft en niks misdaan heeft, wordt hij aangehouden; hij is immers illegaal. alzo wordt hij opgesloten in een vluchtelingenasiel en bestaat er een grote kans tot uitwijzing. Zainab is overstuur, alsook de moeder van Tarek die vanuit Michigan overkomt. Vale die door hen meer besef en plezier heeft gekregen in het leven, wil hen helpen in deze netelige situatie. zijn job in Connecticut laat hem volledig koud, hij huurt een advocaat in, bezoekt elke dag een radelozer wordende Tarek, ontfermt zich over zijn moeder maar moet dan aan de levende lijve aanvoelen hoe inhumaan de immigratiepolitiek kan zijn. een verrassende film is The Visitor niet, nu éénmaal omdat hij zo’n typische festivalfilm is. Thomas McCarthy, die al lof kreeg voor zijn debuut The Station Agent, zal waarschijnlijk wel het oevre van Ken Loach en Mike Leigh gezien hebben. hij heeft echter daaruit geleerd niet alleen de dramatiek te benadrukken. in de klassieke, rustige opbouw met bijzondere aandacht voor karakteruitdieping weet hij dankzij de ritmische djembémuziek ook de toon luchtig af te wisselen. pas op het einde worden de lichtpunten in iemands houvast gekelderd maar McCarthy doet dit wel met een kritisch ontroerende noot ten aanzien van de Amerikaanse immigratiepolitiek die gebald schuil gaat in de laatste scène. zulk een film vraagt om goede acteerprestaties om te kunnen beklijven en met Richard Jenkins als Walter Vale is dit zeker gelukt. eerst is hij nog een About Schmidt karakter maar geleidelijk aan sluipt een sociaal engagement in hem vooral door de levenslust van Tarek (Haaz Sleiman) en Zainab (Danai Jekesai Guriri) en voelt hij opnieuw aan wat emoties zijn door de intrede van Tarek’s moeder Mouna (rasactrice Hiam Abbass). meer dan een regisseursfilm is The Visitor dan ook een acteursfilm die vooral de socialistische bevolking zal aanspreken. The Visitor is helemaal geen gewaagde keuze als festivalopener alsof men nu net zoals op de beurs vooral veilig wil spelen, maar hem geen geslaagde keuze noemen is zeker overdreven. het is zoals omschreven de klassieke festivalfilm en krijgt dan ook een klassieke score.
 
3/5
 
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s