Filmfestival Gent 6: How To Lose Friends And Alienate People


dit is de verfilming van de gelijknamige memoires van Toby Young, in de film Sidney Young genaamd. hij is de zoon van Michael Young, een Britse socioloog die eind de jaren vijfitg op satirische wijze de meritocratie benaderde. ook Sidney heeft een diploma filosofie maar eigenlijk is hij een onbenullige journalist die frustrerende pogingen onderneemt om op de Britse rode loper en jetsetfeestjes te komen. steevast mislukt dit maar zijn falen haalt wel de krantenkoppen. dit valt ook Clayton Harding op, CEO van het Amerikaans gereputeerde celebrity magazine Sharps (in het echt was dit Vanity Fair), die hem aanneemt. dit is waarvan Sidney altijd al van gedroomd heeft en nu beleeft hij the american dream. maar al snel blijkt het niet van een leien dakje te lopen. zijn teksten moeten gecensureerd in het voordeel uitdraaien van de sterren, hij moet de voetzolen likken van zijn overste, komt meermaals in aanvaring met Harding, zet veel zichzelf maar vooral ook collega’s, publiciteitsbazen en sterren irritant in hun hemd en op het amoureuze vlak botst hij op vrouwen met een penis. de enige met wie hij contact heeft is collega Alison, een plattelandsschone die tijdens het werk met de sterren vooral haar roman wil afwerken en er een affaire op na houdt met haar baas. dat laatste weerhoudt haar ervan om te zien dat Sidney wel een boon voor haar heeft maar omdat het niet wil lukken, zet Sidney zijn tanden in Sophie Maes, the hottest star in Hollywood. en zo heb je beide kanten van de film: enerzijds wil het een satire zijn op het celebritydom waarbij publiciteitsmanagers en magazines een coöperatieve vennootschap aangaan om voor elkaar een win-winst situatie te hebben met de ster als misbruikt middelpunt; anderzijds wil het een romantische komedie zijn waarbij twee tegenover elkaar staande karakterpolen toch in elkanders armen vallen. beiden zijn half geslaagd. als satire doet het denken aan Delirious en The Devil Wears Prada maar het is te weinig kritisch om een hard standpunt waar te maken. wel moeten we gelukkig meerdere keren goed schuddebuiken wanneer Simon Pegg zijn droog komische reputatie alle eer aan doet maar meer dan een opeenstapeling van (goede) lachsalvo’s is het niet. als romantische komedie deed het mij wat denken aan Elizabethtown, waarschijnlijk omdat ook Kirsten Dunst van de partij is. zeer charmant en los maar een echte chemie met Pegg is er niet. hun aanvankelijke prooien worden vertolkt door Danny Huston (leuk irritant) en Megan Fox (een verdomd sexy griet) en verder zijn er ook nog bijrollen voor Jeff Bridges (kan niet aan Meryl Streep tippen) en Gillian Anderson (een betere bijrol van haar). Robert Weide (van Curb Your Enthusiasm) is aan zijn debuutfilm toe en het gebrek aan ervaring mis je in de afwerking van een satirische kritiek en de uitwerking van een romantisch kaarsenverhaal maar gelukkig zijn er genoeg lachsalvo’s te tellen waardoor je amusant de film kunt afsluiten.
 
2,5/5
 
  
 
     

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s