Filmfestival Gent 7: The Song Of Sparrows


Majid Majidi is zowat het boegbeeld van de Iraanse cinema die als enige cineast van zijn land een oscarnominatie kon verzilveren (met Children Of Heaven in 1999 was dat) en daarnaast een graag geziene gast is op gereputeerde filmfestivals. zijn nieuwste kon ook weer scoren met een zilveren beer in Berlijn voor hoofdrolacteur Mohammed Amir Naji. hij is Karim, een goedgelovige pater familias die in de natuurlijke woestijnplattelandschappen werkt in een struisvogelfabriek en zo aan de kost komt om zijn liefdevolle kroost te onderhouden. maar het zit hem niet zo mee. het begint al met zijn dochter die haar hoorapparaat verliest in een modderpoel en de lokale arts kan het voor haar aankomende examens niet herstellen. door zijn verstrooide gedachten hierom laat hij per toeval het struisvogelhek op zijn werk openstaan. één van die langnekvogels weet te ontsnappen wat voor de werkgever een dure kost betekent. voor Karim kost het zijn werk. wat hij met hart en ziel deed, glipt door een toeval door zijn handen. in die handen is ook nog steeds dat hoorapparaat. hij gaat ermee naar de grootstad Teheran om het te herstellen of een nieuw te kopen. maar omdat hij niet verzekerd is, zal dit een dure kost worden. maar hij zit al zonder werk en heeft nog wat schulden af te betalen. moedeloos staart hij op zijn motorbike uit op de drukte van Teheran. een zakenman aanziet hem verkeerdelijk als een taxichauffeur maar op het einde van de rit ontdekt hij dat er goed geld mee te verdienen is en hij besluit dit verder te zetten. hij vervoert druk met gsm bellende zakenmannen alsook elektronische apparatuur, brengt allerlei verloren voorwerpen uit de stad mee naar huis om later door te verkopen en meer en meer neemt zo het kapitalistische geld een centrale plaats in in zijn leven en verdwijnt de eerlijkheid en gezelligheid weg in zijn leven. totdat hij een accident tegen komt en gewond vanuit zijn bed een weerspiegeling krijgt van zijn verandering. de zilveren beer is meer dan terecht voor Amir Naji die om een begrijpbare vergelijking te maken een Jan Decleirke doet. de regie staat binnen een afwisseling van de isolate woestijnschoonheid en de helse drukte van de stad bol van de symboliek over hoop en verlangen naar een ongrijpbaar iets: the song of sparrows, enkel kunnen mussen niet zingen. de subplot over jongeren die van een modderpoel een visvijver willen maken – en zo opnieuw aantoont dat Majidi in kinderen een bron van onschuld ziet – was niet nodig, zeker met het 500-vissen accident op het einde want eigenlijk had Majidi genoeg diepgang aan de goedheid van Karim die door de stad en het wemelige kapitalisme er in zijn waarden verliest ten aanzien van God, zijn familie, zichzelf en de struisvogel uiteraard.
 
3/5
 
   
 
Categorieën: Film

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s