Filmfestival Gent 15: Poppy Shakespeare


Dorothy Fish is het centrale sleutelelement in deze film; het is geen personage, wel een psychiatrische dagkliniek in Noord-Londen. degene die de kliniek het beste zal kennen is ongetwijfeld N, zij verblijft immers inmiddels al dertien jaar in de inrichting; meer nog, zij zou niet meer zonder kunnen. de inrichting geeft haar routine in haar dagelijkse doen en laten. de komst van Poppy Shakespeare (geen familie van) brengt dit echter in het gedrang. zij wordt tegen haar zin naar de daginrichting gestuurd en maakt dat van bij aanvang onmiddellijk al schreeuwend duidelijk. de andere patiënten begrijpen er geen snars van maar dat komt uiteraard omdat zij nooit ontslagen willen worden uit de inrichting wat net de onmiddellijke doelstelling is van Poppy die tot voor kort een gescheiden moeder was met kindje op zoek naar werk. N heeft de opdracht gekregen haar rond te leiden en is vertwijfeld over de houding van Poppy. voor haar is dit paradijs, voor Poppy een hel. maar toch wil N haar helpen om de inrichting te kunnen verlaten maar het systeem zal niet zomaar met zich laten sollen. Poppy Shakespeare – gebaseerd op het gelauwerd boek van Clare Allan – laat zich gemakkelijk verkopen als een low-budget One Flew Over The Cuckoo’s Nest maar dat is teveel eer. ik had al moeilijk met de reden waarom Poppy zogezegd wordt opgenomen: op zoek naar werk moet ze psychotechnische proeven afleggen (wie niet dezer tijden) en daaruit heeft men besloten dat ze een vijs los hangen heeft en rijp is voor psychische controle. dat dit onbegrijpelijk is, lijkt mij logisch maar zo niet voor een rechtbank: alvorens advocatenhulp te kunnen krijgen, zou Poppy vooreerst zichzelf gek moeten verklaren via het valselijk invullen van formulieren. om vrij te moeten komen, moet je dus eerst gek zijn. tja, van zo’n uitgangspunt zou je inderdaad gek worden, zeker als je in de ongeloofwaardige setting terecht komt van Dorothy Fish waarbij patiënten geheel zonder begeleiding aan hun lot worden overgelaten. het kan echter zijn dat regisseur Benjamin Ross (aanvankelijk ging John Mayburry de regie opnemen maar die ging dan weer de prulfilm The Edge Of Love maken) met deze beeldvorming de impressie omschrijft van hoe een psychiatrische patiënt zo’n inrichting ervaart want wanneer N meer ‘normaler’ wordt, zie je de huisinrichting van de inrichting mede veranderen maar dan mocht Ross dit toch wat nadrukkelijker in de verf hebben gezet. indien dat zijn bedoeling was, is het een goede vondst maar de gemoedsverandering van Poppy (gespeeld door Naomie Harris trouwens) en de achterliggende reden ervan (een normaal iemand opofferen om abnormalen normaal te verklaren) blijft immens ongeloofwaardig en die last weegt te zwaar op de film om de amateuristische regie-aanpak goed te praten. One Flew Over The Cuckoo’s Nest? ik heb ze alvast zien vliegen en begin nu aan mijn tweede doosje xanax om de film te vergeten.
 
1,5/5
 
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s