Filmfestival Gent 25: Honeydripper


voorheen had ik nog geen John Sayles film gezien maar ik moet het hem wel nageven: het is bewonderenswaardig dat hij één van de echt laatste Amerikaanse onafhankelijke filmmaker is. geen enkele studio raakt aan zijn film. het nadeel is daardoor wel de weinige bekendheid van zijn films alhoewel bij critici appreciatie heerst voor Lone Star, Limbo en Sunshine State. Honeydripper draait rond de gelijknamige bar gelegen in het afgelegen Harmony, Alabama, en gesitueerd in 1950. het gaat echter niet goed met de bar. eigenaar Tyrone – Pine Top – Purvis voelt aan dat de live muziek vertolkt door een kranige tante door het publiek niet meer geapprecieerd wordt en deze hun toevlucht zoeken in de overburige bar waar de juke-box welig tiert. bovendien groeien de schulden van Tyrone en samen met zijn kompaan Maceo moet hij naar een oplossing zoeken. illegaal elektriciteit aftappen doen ze al maar hun schuldgelden moeten direct betaald worden. ze beslissen alles op alles te zetten om Guitar Sam, een radioster uit New Orleans, het komende weekend te laten optreden in de bar wat veel volk en veel entreegeld zou lokken. maar hij moet uiteraard komen opdagen. en dat is Tyrone’s enige probleem niet. zijn vrouw zit in een geloofscrisis en hij dreigt haar kwijt te geraken aan een evangelische gospelkerk en ook de sheriff zit op zijn hielen die inspraak wil hebben in de bar. intussen is er ook nog een jongeman aangekomen in Harmony die met zijn gitaar op zoek is naar werk en eten. van Tyrone krijgt Sonny wat eten maar geen geld. een beetje later wordt Sonny, intussen al gevallen voor de charmes van Tyrone’s dochter, opgepakt wegens landloperij en als slaaf tewerkgesteld door de sheriff maar op de één of andere manier zullen de wegen van Tyrone en Sonny elkaar nog kruisen. John Sayles maakte vooral een karakterfilm ten aanzien van de uitgestippelde tijdsperiode en plaats. vanuit het standpunt van de onderdrukte zwarte – met de uitstekende vertolkingen van Danny Glover, Charles S. Dutton en Vondie Curtis Hall – onderzoekt hij de omgang met rassen en racisme. die onderdrukking komt van een (steengoede) Stacey Keach die alhoewel dit kon niet als een KKK-fanaat wordt afgeschilderd. hij gebruikt en misbruikt zijn macht wel maar Sayles trekt een duidelijke lijn van menselijkheid. hij laat aanvoelen dat het veel erger kon – wat in relaiteit ook zo was – maar hij waagt er zich bewust niet aan. hij waagt zich wel aan de toenmalige ommekeer in het muziekgenre. jazzvibes en gospelhymnes moeten plaats ruimen voor het nieuwe rock’n roll genre en de scène in de Honeydripper is hier een swingend sfeervolle weergave van en dat is ook de wijze waarop je de zaal verlaat: de film blaast je niet omver maar de langzaam opbouwend optimistische karakter en -interactiestudie brengt je een ambiancesmile op je gezicht.
 
3/5
 
   
 
  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s