Filmfestival Gent 26: Rachel Getting Married


huwelijk, huwelijksfeest. voor de ene een marteling om het weekend door te brengen, voor de andere nog eens een opportuniteit om uit de bol te gaan. Jonathan Demme, na Silence Of The Lambs en Philadelphia vooral 10 jaar eigen onbekend werk gedaan om dan met The Truth About Charlie en The Manchurian Candidate terug te keren naar het cinemapubliek, belicht beide aspecten in één geheel. zoals de titel het al laat vermoeden, het is Rachel die gaat trouwen maar eigenlijk ligt het accentmiddelpunt bij Kym. na een vreselijk familieaccident heeft zij indertijd geheel haar heil gezocht in alle mogelijke drugs om daarna lange tijd hiervan trachten af te geraken in een ontwenningskliniek. op dit moment is ze negen maanden clean en komt het zwarte familieschaap tijdens het weekend over naar de thuisvilla om de (voorbereiding op en het echte) huwelijk bij te wonen van haar zus. met goede moed begint ze er aan maar al gauw wordt dit overspoeld door interne twijfels. eigenlijk is zij een egocentrisch wicht dat maar al te graag in de spotlights wil staan. maar tijdens het weekend draait alles rond Rachel en haar huwelijk zodat Kym aanvankelijk haar zelfzuchtig gedrag uit in oncomfortabele humoruiteenspattingen overgaand in een uiteenspatting van zelfvermaande afkickwijsdom om uiteindelijk uit te monden in zelfdestructieve neigingen. aan de andere kant dan weer heeft ze er meer dan genoeg van dat alle ogen op haar gericht zijn met het overbezorgde gedrag van haar vader (een goede Bill Irwin) of de over de schouder controlerende blikken van haar vrienden. rehab, het is niet makkelijk. dat zowel het huwelijk van Rachel maar goed komt als dat de familiebanden hecht blijven, is de hamvraag. Demme en scenariste Jenny Lumet (dochter van) richten zich vooral op de karakterstudie van Kym (Anne Hathaway laat Disney achter zich) waarbij het kunstmatige soberzijn in een afkickcentrum slechts een basis is voor het met beiden benen terug kunnen staan in het echte leven. in het centrum draait alles omtrent jou en het beter zijn; in het echte leven echter draait de wereld niet meer omtrent jou en moet je zelf inspanningen leveren om je medemensen terug te kunnen omarmen. zware kost? Demme wisselt zijn schuld- en vergiffenisfilm af met een wedding party American upper class style waarbij de deelnemers improvisatieruimte krijgen om uit de bol te gaan, o.a. op de live-muziek van Robyn Hitchcock. de regie is tamelijk statisch, met lange shots (bvb niet één gebalde huwelijksspeech maar tientallen speechen krijg je te horen en te zien zoals bij een echte trouw) en met een hoog Dogma gehalte zonder Dogma stijl. het is wat Festen zonder crimi-Festen te zijn. daarom zal het iets zijn voor de ene en niets voor de andere waarbij de persoonlijke barometer meer naar het tweede neigde (ook omdat het scenario meer aanleiding geeft tot een toneelstuk dan een film) maar dankzij de dankbetuiging aan B-meester Roger Corman behoud ik de quotering in het midden.
 
2,5/5
 

  

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s