Filmfestival Gent 27: Il Divo


Giulio Andreotti, boegbeeld van de Italiaanse christen democraten heeft sinds 1945 deelgenomen aan 33 regeringen waarbij hij zelf zeven keer minister-president was, de laatste keer in 1991 waarna hij tot senator voor het leven benoemd werd. één van zijn vele bijnamen was Il Divo en dat is ook de naam van de film gewijd aan deze veelbesproken en beruchte politicus die samen met Gomorra succesvol werd voorgesteld in Cannes. de film start met een encyclopedische uitleg over een aantal termen die belangrijk zijn om de film te kunnen volgen (o.a. de vrijmetselaarsloge P2, de Rode Brigade en hun ontvoering en moord op Aldo Moro, de Sindona bankfraude) en met een aantal flitsende moorden eind jaren zeventig, begin jaren tachtig op journalisten, politici en rechters waarvan beweerd wordt dat Giulio Andreotti de hand in had. let goed op want de personages en de bijhorende voice over commentaar zal je later nog nodig hebben. en dat later is begin jaren negentig, de hoofdfocus van de film op de laatste politieke jaren van Andreotti waarbij de essentie van de Italiaanse politiek komt bovendrijven. het is één en al big business met contacten in het Vaticaan en talrijke organisaties (al dan niet met een hoek af) en Andreotti was een meester in het emotieloos bespelen van deze discipelen maar ook in het optrekken van immense rookgordijnen hieromtrent. zijn contacten met de maffia – o.a. Toto Riina (toenmalige capo dei capi), Stefano Bontate en Nino Salvo – zijn er ongetwijfeld maar niemand kan het met harde bewijzen aantonen. de moorden op journalist Mino Pecorelli, rechter Falcone, zijn banden met de Cosa Nostra, zijn inmenging in de Sindonazwendel; op allerlei rechtzaken eind jaren negentig, begin 2000 zal hij hiervoor allemaal buiten rechtsvervolging geplaatst worden. Andreotti en enkel hij is de orkestmeester van zijn doen en laten en verliezen verkiezingsuitslagen, aanslagen en beschuldigen brengen hem niet uit het lood. regisseur Paolo Sorrentino brengt dit volledig naar voor want meer dan een beeld op al zijn mogelijke betrokkenheid in affaires is dit een portret van de persoon Andreotti, zeer levendig en af en toe cynisch vertolkt door Toni Servillo. het is misschien spijtig dat hij voor deze optie in de tweede helft van de film kiest. het eerste half uur is immers grandioze cinema waarbij allerlei moorden op een goede Guy Ritchie wijze gepresenteerd worden met zin voor camerafantasietjes gevolgd door de zeer flamboyante galante voorstelling van Andreotti’s kabinet met geinige slow motion beelden waardoor het Italiaanse machogedrag tot uiting komt in dure kostuums, auto’s, horloges en vrouwen. dit is op en top cinema met een grote C. daarna mag Servillo zich uitleven in het inleven in Andreotti. hierdoor verandert de toon van de film naar een biopic over Andreotti in zijn laatste politieke jaren en verder in zijn rechtbankzaken. eveneens goed hoor, je leert de mens achter zijn vermeende affaires kennen (o.a. zijn plagende migraine, zijn angst voor katten (briljant grappige scène), zijn handenhouding bij een gesprek) die geen angst kent en zijn emoties volledig uit kan zetten enkel en alleen maar om de grootste macht te kunnen bereiken maar het verschil ten opzichte van het flitsende begin overgaand in een biografierelaas kan voor sommigen ontgoochelend zijn. niet voor mij althans want dit is top Italiaanse cinema met een knappe fotografie en een verrassend denderende soundtrack.
 
3,5/5
 

  

perfect sfeerbeeld van de film:

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s