Eagle Eye


het filmfestival is achter de rug, terug naar de gewone dagdagelijkse beslommeringen. onze arendsogen moeten terug wat wennen aan het daglicht alsook aan de Hollywoodfilms waarvan een achterstand diende ingehaald te worden. D.J. Caruso wist vorig jaar met Disturbia zijn mislukkingen als Two For The Money en Taking Lives te verdoezelen en wil dit bevestigen met een futurethriller waarin hij opnieuw Shia LaBeouf rekruteert. hij is Jerry, intelligent genoeg maar een tegen de stroom varende luiwammes die Stanford inruilde voor een job als winkelbediende in een copyshop en leeftijdsgenoten via poker wat geld aftroggelt. op een dag echter merkt hij aan een bankterminal dat er zo’n 750000 dollar op zijn bankrekening staat. vol verbazing steekt hij zijn zakken vol en keert huiswaarts om te bemerken dat zijn appartement plotseling volgestopt zit met wapens. hij krijgt een telefoontje van een dame dat hij moet vluchten want de FBI zal binnenvallen. daarnaast komt ook Rachel in het verhaal. als gescheiden moeder brengt zij haar zoontje naar de schooltrein die zijn eerste trip zonder ouders maakt. later op de dag krijgt ook zij een telefoontje van de dame met als opdracht een bepaalde series van acties te ondernemen of anders zal de trein van waar haar zoontje op zit ontsporen. door de telefoontjes en de acties van de dame, die controle blijkt te hebben op alles wat maar elektronisch is, kruisen de wegen van Jerry en Rachel elkaar en wordt het duidelijk dat ze pionnen zijn in een complot. kunnen zij zich hieruit redden? het grootste probleem van Eagle Eye is de geloofwaardig van de plot. het wordt al snel duidelijk dat een supersonische computer de spil is om de overheidsmacht over te nemen en via sattelietkoppeling volledige controle kan hebben op iedere pc, gsm, verkeerslichten, microgolfovens en al de rest. handig uiteraard en voorbeeld van haast onbeperkte macht. maar waarom heeft deze superpc dan mensen nodig om via immens vele tussenstappen haar plan te verwezenlijken? en als ze dan toch persoonlijkheidsprofielen kan opmaken, waarom kiest ze dan voor mensen die kunnen tegenwerken? waarschijnlijk omdat men anders geen film kon maken. het uitgangspunt lijkt me duidelijk: wat kan er allemaal gebeuren als de computer en machines de macht overnemen geplaatst tegenover een Big Brother gevoel. helaas heb je enkel een motherfucker gevoel. want de stupide plot wordt ook nog eens vergezeld van opeenvolgende middelmatige actiescènes, die duidelijk bedoeld zijn om kijkers van de plot te doen afdwalen, en erbarmelijke acteerprestaties. LaBeouf was een veelbelovend talent maar met I, Robot, Constantine, Transformers en Indiana Jones lijkt hij tegenover green screens weg te deemsteren en hier is hij als ster en held van de film onbekwaam en een te zwak karakter om naar op te kijken. en van chemie met Michelle Monaghan is ook al geen sprake. het enige wat ze samen mogen doen is rennen, struikelen, rennen en struikelen. ook in de film is Billy Bob Thornton die als FBI agent achter ons duo zit en nu officieel een acteerkwal geworden is. het meest ergerlijke nog is dat D.J. Caruso (net zoals in Disturbia) een ode wil brengen aan Alfred Hitchcock maar bij iedere verwijzing naar North By Northwest en The Man Who Knew Too Much zal de grootmeester knarsentandend zich omdraaien in zijn graf. als we Eagle Eye dan toch moeten vergelijken met een film, dan komt hij het dichtst in de buurt van Stelth, juist ja.
 
1,5/5
 
  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s