Tropic Thunder


denk niet dat het bioscoopcomplex je de nieuwe pepdrank Booty Sweat aanbeveelt waarvoor je ijlings de zaal uitmoet om dit te kunnen proeven: de film is dan al begonnen. ook als er drie trailers komen, dit is tevens de film. gebaseerd op Tarantino’s Grindhouse bevat de (aanvang van de) film fake trailers. en ook hier zijn ze beestig goed en je hebt meteen de drie hoofdrolacteurs in de film alsook de drie hoofdrolacteurs in de film van de film. Ben Stiller is Tugg Speedman en beroemd omwille van zijn actiefilms en de neerwaartse box-office spiraal van de ettelijke sequels die ook niet kon overtuigen met zijn dramatische rol als Simple Jack. Jack Blacks’ Jeff Portnoy is ook zo’n sequeller maar dan in het komediegenre waarbij The Fatties en de schetenhumor (denk aan The Klumps uit The Nutty Professor maar dan meer stinkend) altijd scoren. Robert Downey Jr. is als Kirk Lazarus dan weer een echte method acting man die uit The Da Vinci Code oscarsprestaties weet te puren. deze drie filmhelden worden samengebracht om een beklijvende Viëtnamfilm te maken. alleen botsen de ego’s teveel met elkaar op de set (karakteracteur Lazarus heeft zelfs een pigmentwijziging laten doen). Four Leaf Tayback (de grommende Nick Nolte), op wiens biografie de film gebaseerd wordt, heeft daarom het voorstel om ons trio in de echte Viëtnamjungle te droppen en via allerlei camera’s en een improvisatiescript hun scènes in de echte wereld in te blikken. de Viëtnamoorlog revisited dus maar het is maar de vraag of onze Viëtnamezen hier wel tuk op zijn. de film werd in het puriteinse Amerika voorafgegaan door twee relletjes. ten eerste was er kritiek op het nevenpersonage Simple Jack. ok, de stukken waarin Stiller de mentaal gehandicapte neerzet zijn niet altijd grappig geslaagd (maar dat ligt vooral bij Stiller zelf) maar ze zijn ten minste een parodie op films als Forrest Gump, Rain Man, Being There en I Am Sam (met de knap surrealistische maar toch reële speech van Robert Downey Jr.) terwijl andere films hen gewoon te kakken zet (zie de Farrellybrothers). ten tweede was de hel te klein omdat Robert Downey Jr. zich een negerimago aanmat. ok, de geschiedenis is er maar Downey Jr. brengt een ongelooflijk grappige parodie op de stereotiepe rollen die negers toegeworpen krijgen. in plaats van het als een kritiek te aanzien, zou men het eerder als een aanklacht kunnen zien. de twee rellen hebben wel voor immense promotieaandacht gezorgd waardoor de film evenwel wat naast zijn schoenen gaat lopen. Tropic Thunder start immens grappig maar vanaf de tweede helft van de film zakt de aandacht voor het verhaal als een pudding in elkaar en heb je vaak het gevoel dat bepaalde scènes geforceerd zijn om grappig te zijn. komt vooral door Stiller die, in zijn regie, scenario en productie, nog altijd niet doorheeft dat hij niet grappig is en eigenlijk is Black ook maar bleekjes. de show wordt evenwel gestolen en gered door Robert Downey Jr. en verrassend genoeg ook door Tom Cruise (echt waar, dit is met behulp van wat prothesen zijn grappigste rol ooit) terwijl parodieknipogen naar een massa van films (waarbij uiteraard The Deer Hunter, Apocalypse Now en Platoon niet mogen ontbreken) de leemte weten op te vullen. Tropic Thunder mag je dus niet overschatten wegens enkele geforceerde grappen en een slabakkend scenario maar hij bevat meer dan genoeg grappige momenten om je daar plezierig doorheen te worstelen.
 
3/5
 
    
 
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s