Hellboy II: The Golden Army


oh boy, als een stier die afstormt op de rode vod van de toreador, zo snelden wij richting cinema voor de nieuwste van del Toro, de sequel op die verrassende comicverfilming Hellboy in 2004. dat hij tussentijds het grimmige sprookje El Laberinto Del Fauno maakte, versterkte alleen maar onze verwachtingen. onze heldhaftige personages van the Bureau of Paranormal Research and Defence zijn opnieuw van de partij: uiteraard Hellboy himself die met zijn roodbronstige borstkas een knalhamer van een rechtse heeft genre The Thing uit Fantastic Four en aan de lopende band kolossale Cubaanse sigaren genre Wolverin oprookt. maar achter deze fysisch krachtige verschijning schuilt een emotionele softie die zich enerzijds razend enerveert dat de mensheid hem niet aanvaard en anderzijds alles over heeft voor zijn grote liefde Liz Sherman, ook al is hij een klungel in hoe dit duidelijk te maken. Liz blijkt op het eerste zicht een gewone vrouw te zijn maar wacht maar even af totdat een drup haar emotionele emmer doet overlopen en ze alles in lichter laaien zet. ook fishstick Abe Sapien is opnieuw van de partij die de redenaar van dienst is. ons trio wordt deze keer bijgestaan door Johan Krauss die ‘ectoplasmic’ is, beter te omschrijven als een gaswolk in een bokaal. en ze hebben hem nodig. want ene prins Nuada wil een eeuwenoud convenant tussen de mensheid en de elfen doorbreken en met een onverslaanbaar gouden leger van mechanische soldaten de mensheid aan zijn wil onderwerpen. hij ontbreekt echter nog één puzzelstuk dat in handen is van zijn zus. aan Hellboy en kompanen om prinses Nuala te beschermen en de mensheid van allerlei mythische aanvallen. del Toro laat visueel sterk aanvoelen hoe hij de mythische onderwereld ziet. hij legde de basis daarvan in El Laberinto Del Fauno en werkt dit verder uit in allerlei freaky personages waarbij ogen, mond, neus en oren steevast verkeerd meetkundige proporties aannemen. helaas krijg je zo een League Of Extraordinary Gentlemen gevoel, wat nooit goed kan zijn, en lijkt het of del Toro reeds grimeervoorbereidingen treft voor The Hobbit. de kleurschakering zit wel goed. de fantasycreaturen leven in een goudgelige gloedwereld terwijl de mensheid het moet doen met een kille gevoelsloze wereld. welke van de twee is dan de onderwereld? een vaag onderscheid dat blijkbaar meer en meer centraal begint te staan in zijn films. zijn regie op zich laat de verbeelding aanspreken maar hij vergeet wel zijn karakters van bordkartonnen persiflages te redden. de humoristisch bedoelde dialogen zijn veelal belachelijk en abrupt van stof terwijl de chemie tussen de personages helemaal niet werkt. Ron Perlman kan op zich al veel meer uit dit karakter halen dan hij wordt toegelaten maar met Selma Blair heeft hij in tegenstelling tot haar ontvlambaar karakter een ijskoningin voor hem staan waarmee geen romantisch onderonsje lukt. en dan heb je de sprankelingen tussen Abe Sapien en prinses Nuala nog niet gezien, dat is al geheel van de pot gerukt. Hellboy II: The Golden Army toont aan dat Guillermo del Toro in de naweeën van Lord Of The Rings ook op kleinschaligere wijze de mythische onderwereld in beeld kan brengen – met zelfs een schitterende pinocchio proloog – maar helaas zijn creativiteit ongecontroleerd de loop laat gaan met een te grote schaal aan El Laberinto Del Fauno schepsels waardoor hij zijn kernpersonages – met Hellboy op kop – verloren laat lopen in zijn eigen gecreëerd labyrint.
 
2/5
 
   
 
            
 
            
 
  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s