Righteous Kill


afspraak met de legende? in 1974 kruisten de wegen van de veelbelovende acteurs Robert De Niro en Al Pacino elkaar in The Godfather Part II. gedurende twee decennia bouwden ze een legendarisch palmares bij elkaar dat ze bekroonden met een nieuwe succesvolle samenwerking in Heat. nog enkele jaren teerden ze op hun kwaliteiten (Donnie Brasco, The Devil’s Advocate en The Insider versus Cop Land, Wag The Dog en Jackie Brown) maar vanaf het nieuwe millennium gaat het met hun carrière bergaf. De Niro nam elk commercieel prulletje tot zich om genoeg geld te verscharen om The Good Shepherd te realiseren, Pacino deed hetzelfde om zijn plastische chirurg wat te laten bijverdienen. vraag is dan ook of hun nieuwste samenwerking na dertien jaar voor het geld is of om hun acteerstatus van weleer te bevestigen. De Niro en Pacino zijn Turk en Rooster, ervaren rechercheurs binnen het New York Police Department die zowel partners als vrienden zijn. ze worden geconfronteerd met een seriemoordenaar die vrijelijk criminelen omver knalt die valselijk (lees door gerechtelijke procedurefouten) vrijgekomen of vrijgesproken zijn en die als handelsmerk steevast een limerick achter laat bij deze pedofielen, junkpooiers of vrouwenverkrachters. de moorden zijn echter met zo’n precisie uitgevoerd waarbij het slachtoffer (een dader in ogen van de moordenaar) geen sporen van verzet toont en de crime scene zonder enig bewijsmateriaal wordt achter gelaten. onze moordenaar moet dus zowel het slachtoffer kennen alsook ieder detail van zijn daad kunnen wegwerken. mederechercheurs Perez en Riley denken daardoor aan een smeris wat bij Turk woedeuitbarstingen uitlokt. hij gelooft in de gerechtigheid van een politieagent en wil dat aan Perez duidelijk maken die op zijn beurt ieder spoort linkt aan Turk die trouwens de koffer induikt met Perez’ ex. Rooster en korpschef Hingis trachten de gemoederen te bedaren maar kan Turk wel aan de verdachtmakingen ontsnappen en is hij al dan niet de dader? laten we kortaf zijn: de film is een mediocre politiethriller die eigenlijk straight to video kan zijn maar door een bulkende sterrencast een passage op het witte doek vast heeft. en dat is zowat het enige pluspunt: de acteurs. in tegenstelling tot Heat delen De Niro en Pacino haast iedere scène wat iedere filmfan zal plezieren. let wel, de intensiteit van de koffiehuisscène in Heat wordt nooit bereikt en De Niro valt teveel terug op zijn bedrukt zuchtende grijns en Pacino op zijn haarstukje maar zelfs op automatische piloot belichamen ze hun stereotiep personage. Donnie Wahlberg en John Leguizamo (die elkaar in de tv-serie The Kill Point kruisten) krijgen beduidend minder screentime maar blijven degelijk, Carla Gugino is geen opvallende actrice maar maakt altijd wel iets goeds van haar karakter en valt deze keer als seksueel agressieve lijkschouwer op en Brian Dennehy is sinds Rambo voor mij onaantastbaar. waar zit hem dan het probleem: het script en de regie. het verhaal van politie zit op de hielen van seriemoordenaar wordt hier niet alleen clichématig en zonder enige suspens uitgewerkt, halfweg de film weet je reeds wie de dader is binnen het korps ook al doet regisseur Jon Avnet zijn uiterste best om ons iets anders aan het oor te naaien. maar als je van bij aanvang reeds de bekentenissen weggeeft van de moorden en daarna pas naar die moorden zelf gaat, sorry maar dan ben je een verneukte clueweggevende scenaristnozem en als je jezelf vastzet door die moorden te filmen vanuit het ooghoek van de dader (want die moet zolang mogelijk geheim blijven) en daardoor enkel het slachtoffer kort, verhakkeld en met slechte belichting in beeld brengt, sorry maar dan ben je een incompetent ongeïnspireerde regsisseur. Avnet komt ook helemaal niet in de buurt van Coppola of Mann en het is onvergeeflijk dat de maker van Red Corner en 88 Minutes de verantwoordelijkheid krijgt om met twee filmgrootheden te werken. geen enkel shot van de film zal de kijker bijblijven, alle beelden worden met overdreven routine aan elkaar geplakt, geen enkele poging wordt ondernomen om het belabberde verhaal op te krikken. Righteous Kill is een regelrechte ontgoocheling waarbij de acteurs hun best doen om het zwak aangereikte clichéverhaal te overstijgen maar helaas betekenen ze, vooral door barslecht aangereikte dialogen, geen redding van de ronduit miserabelige regie. De Niro en Pacino hadden bij aanvang nog de intentie om een sterke rol neer te zetten maar zonder het niveau van een Coppola of Mann hebben ze op ralenti hun bankrekening laten aanspijzen. Righteous Kill was niet de rechtvaardige film dat ons legendarisch duo verdiende.
 
1,5/5
 

         

  

  

 

                    

 

Dit bericht werd geplaatst in Film en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s