Quantum Of Solace


de 22ste in de Bondreeks en als ik het goed voor heb is dit de eerste keer dat er een sequel wordt gemaakt op de vorige. ik kan er naast zitten hoor want een Bond fan zou ik mij niet direct noemen maar omdat Casino Royale, met de fakkeloverdracht van Brosnan naar Craig, een regelrecht schot in de roos was, scherpte mijn nieuwsgierigheid toch aan naarmate Quantum Of Solace dichter bij kwam. inhoudelijk gaat Bond alvast verder op het ritme van Casino Royale: de eerst verraderlijke Vesper Lynd werd zijn geliefde maar in een denderende Venetië finale moest hij noodlijdend toezien hij zij haar leven gaf voor hem. Bond zint op wraak en gaat achter de moordenaars aan waarbij hij stuit op de misdaadorganisatie Quantum die geleid wordt door Dominic Greene. op het eerste zicht is hij een felle doorduwer om ecologische energiebronnen te creëren maar op het tweede zicht is dit enkel een dekmantel om wereldwijd waterbronnen te isoleren waarvan hij alleen de rechten bezit om deze levensbron tegen woekerprijzen te kunnen verkopen. zo helpt hij nu in Bolivië een vroegere dictator opnieuw aan de macht in ruil voor stukken land waar hij zijn water kan herbergen. meteen heeft Bond een nieuwe missie maar zijn daden lijken meer ongecontroleerd en agressief waardoor MI6 met uiteraard M op kop (maar nog steeds zonder Q en Moneypenny) het vertrouwen verliest in hun spion. Bond hoeft niet te panikeren want hij krijgt hij vanuit vrouwelijke hoek hulp wanneer Camille zijn weg doorkruist die zelf ook nog een emotioneel appeltje heeft te schillen met de Boliviaanse dictator. het enige wat Bond in zijn weg kan staan is de blindheid van zijn wraakgevoelens waarvan Greene en zijn ecologische plaatje profiteert en de missie aldus mislukt. Quantum Of Solace gaat bij aanvang verder op het elan van zijn voorganger want je wordt al onmiddellijk getrakteerd op een wilde tunnelachtervolging (met de Aston Martin) waarbij wegenwerken letterlijk hinderpalen kunnen zijn. er nog niet goed van bekomen tijdens de opening credits (op de geweldige tonen van Another Way To Die van Jack White en Alicia Keys dat een topBondsong is) wordt soortgelijke actie verder gezet: ter land (sorry maar het dakloperij in The Bourne Ultimatum kende meer bravoure), ter zee (speedboten vliegen in het rond) en in de lucht (al durft een vliegtuig wel eens crashen). het brengt de prent zeker de nodige dosis adrenaline maar toch voelt de actie te gepolijst, te braaf aan. regisseur Marc Foster heeft al mooie films gebracht als The Kite Runner, Monster’s Ball en Finding Neverland maar hier stond telkens het verhaal en de personages erin centraal. en er mooie beeldjes aan plakken is geheel iets anders dan je personages de weg te wijzen in opeenvolgende actiesequences. Foster is een degelijk regisseur maar lijkt mij niet in de wieg gelegd voor actieprenten. het scenario stelt ook niet veel voor. ok, bij een Bondfilm hoeft dat niet maar bij de samenwerking van Neal Purvis en Rupert Wade (die samen de vorige drie Bonds bijeenpenden) met de karaktervolle schrijver Paul Haggis (Crash, Million Dollar Baby) had je, zoals dat het geval was bij Casino Royale, toch wel enige diepgang kunnen verwachten. diepgang heeft Bond wel met Gemma Arterton (die oliegewijs een ode mag brengen aan Goldfinger) en, alhoewel hij er de lakens niet mee deelt, Olga Kurylenko (de schone uit Hitman en straks ook nog in Max Payne). de flirtende vonken tussen Craig en Kurylenko ontbreken wel wat vooral te maken zal hebben met de wraakgevoelens voor Vesper maar daardoor ontbreekt ook een luchtige ondertoon. Daniel Craig op zich is meer dan een uitstekende Bond. hij is geen cloon van welke voorganger dan ook en slaagt er in om van Bond een harde (zijn onverschilligheid wanneer hij de polsslag aanvoelt bij zijn neergeknuppeld slachtoffer is rauwe atypische Bondkost), slinkse en karaktervolle spion te maken. eigenlijk voelt zijn Bond aan als een kwetsbare kruising tussen zijn naamloos personage uit Layer Cake en Steve uit Munich. zijn vijand echter is maar een mak broertje. Mathieu Amalric heeft er wel de uitstraling voor maar zijn blik verraadt meer angst om af te gaan in plaats van om angst in te boezemen. al bij al is Quantum Of Solace een nieuwe bron van sensatie waarbij o.a. Aston Martin, Ford Mondeo, Smirnoff, Coke Zero, Sony en Omega wel zullen bij varen en zullen de cinema-uitbaters tonnen publiek te zien krijgen. dat publiek zal echter geen overdonderde Bondfilm te zien krijgen maar wel degelijke middelmaatactie dat een slordig verhaal dekt met een fantastische James Bond die echter teveel alleen de film moet redden.
 
2,5/5
 

     
 
  
 
   

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s