Body Of Lies


en net toen we dachten dat het terrorisme in een rotsblokhoekje zat weg te kwijnen, wordt België en zijn medialandschap opgeschrikt door een bedreigende aanslagvideo (op de tonen van een toch wel in het hoofd voortkabbelend deuntje) en wordt Mumbai in India omgetoverd tot een gruwelijk bloedbad nadat terroristen er o.a. hotels, ziekenhuizen, het treinstation, politiekwartier en een restaurant met wild schuttersgeweld bestookten. de westerse maatschappij moet het ontgelden. bewakingsfirma’s zullen het met pretoogjes aanzien want dit betekent alweer meer werk en meer inkomsten. maar of het effectief is al die security tegenover hordes zichzelf willend opblazende groeperingen is maar de vraag. in Body Of Lies wordt de aanpak belicht vanuit het terrorismelandschap zelf. Roger Ferris en Ed Hoffman vormen een CIA-duo. Ferris is de man van het veld die, mede ingegeven door een scheiding, gesetteld is in de meest verdachte streken van Irak, Syrië of Jordanië en via allerlei insidecontacten tot bij de hoogste terroristenleiders wil komen. Hofman is de man van het bureau die vanuit zijn luie bureaustoel via real-time sattelietbeelden de toestand in die verdachte streken opvolgt en Ferris de nodige directieven geeft. heden heeft men een Bin Laden adept op het oog die verantwoordelijk is voor bomaanslagen in o.a. Manchester en Amsterdam. deze Al-Saleem bevindt zich in een goed verscholen webnet maar de koppig ijverige doorzetter Ferris wil met de nodige contacten dat web doorbreken. hiervoor heeft hij de hulp van de directeur van de JIA nodig, de Jordaanse CIA. deze Hani heeft hetzelfde doel als Ferris, Al-Saleem bij de keel grijpen, en onder het motto van alle eerlijkheid tegenover elkaar, sluit Hani een samenwerking af met Ferris. deze wordt echter door de lastige bureaucraat Hoffman onder druk gezet die vanop afstand zoveel mogelijk resultaten wil boeken en als een schaker zijn eigen pionnen bespeelt. Ferris wordt in een landschap van terroristisch geweld geplet tussen Hoffman en Hani, tussen eerlijkheid en wantrouwen, tussen leven en dood en het is maar de vraag of deze plichtsbewuste knaap van onder de dreiging kan geraken zonder hierbij zijn eigen leven te laten. Body Of Lies liet het volledig afweten aan de box-office in Amerika. ten tijde van economische crisis bleken de mensen liever naar komedies te gaan maar ook een soort van gelatenheid is ontstaan ten aanzien van terreurgeweld. waarom interesse hebben in een ver van mijn bed show. Body Of Lies toont echter conform de realiteit aan dat terrorisme altijd speelt op het effect van de verrassing en overal kan toeslaan. en dat zal zo blijven zolang de bureaucraten het voor het zeggen hebben in de war on terror en er niet geluisterd wordt naar de mensen in het veld zelf die terreur aan de levende lijve ondervinden. terrorisme los je niet van achter een bureau op. deze boodschap wordt er constant ingepeperd als rode draad. hoe ingewikkeld scenarist William Monahan (The Kingdom Of Heaven en The Departed) het verhaal blijkt op te maken binnen een web van vertrouw niemand, eigenlijk komt het er op neer om die met de grootste baard, tulband en passend gewaad op te jagen en ervoor te zorgen dat je zelf geen prooi wordt. rond deze rode draad worden enkele subplotten opgezet (o.a. de relatie van Ferris met een lokale verpleegster, Ferris die een fictieve terreurgroep uit de grond stampt, het tactisch spelletje met Hani) maar hierdoor wordt telkens het ritme onderbroken en moet je je steeds opnieuw trachten in te leven in een volgende subplot. een uittekening van de centrale personages is dan ook niet het hoofddoel. nochtans zitten DiCaprio en Crowe goed in hun rol. DiCaprio, hij moet wel zijn oogpiepende venijnige blik afleren, blijft uitdagende rollen uitkiezen en als Ferris voel je zijn wil maar ook onmacht als speelbalagent. Crowe houdt het sober als de oortjestelefonerende CIA-leider die terwijl hij zijn kinderen naar school brengt, uitlegt hoe Ferris een informant moet laten stikken. zowel fysisch als verbaal komt Crowe’s Hoffman dicht tegen zijn personage uit The Insider en dan weet je dat hij genietbaar is. ook Mark Strong (heden ook in Rock’n Rolla) komt als leider van de Jordaanse geheime dienst sterk overtuigend over. Ridley Scott heeft eerder het Somaliëgeweld benadert in Black Hawk Down waar de explosies uit Body Of Lies sterk op lijken. hij combineert dit met de terroristische schietacties van The Kingdom, een terroristische haatsfeer van The Siege, sattelietspionage van (broers) The Enemy Of The State en de gelaten inleving van Syriana. hij vergeet daarbij wel een film te creëren die op eigen benen kan staan. Scott zijn films zijn nooit slecht maar Body Of Lies wil te ingewikkeld zijn ten opzichte van wat hij is waardoor verschillende subplots het regieritme en het kijkerengagement onderbreken en ondanks de knallende terreurexplosies en het goede samenspel tussen Crowe, DiCaprio en Strong wil Scott risicoloos slechts enkele vragen opwerpen maar gaat hij iedere vorm van kritiek uit de weg. vandaar dat de terroristische ziel van de film al rustig verder kabbelend minder je koude kleren raakt, alsware het een routineterreurfilm van behoorlijk niveau.
 
2,5/5
 
   
 
       

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s