Max Payne


het finse gamesoftwarehuis Remedy Entertainment creëerde in 2001 het spel Max Payne en de actievorm sloeg erg aan. je kon immers je shoot outs in bullet time uitvoeren waardoor je in slow-motion meer tijd had om de criminelen overhoop te schieten en dankzij de shootdodges kon je in die slow motion mood tevens de kogels van je vijand ontwijken. in combinatie met de comic book look en de neo noir presentatie was het spel een schot in de roos. na o.a. Doom, Resident Evil en Hitman kon een verfilming dan ook niet uitblijven. Max Payne kent een tragische achtergrond: na zijn werkdag als politieagent bij de NYPD komt hij een tiental minuten te laat om zijn vrouw en kind te redden van een moordaanslag. de dramatische beelden blijven hem traumatiseren en hij wijdt obsessief zijn verdere leven aan het opsporen van de dader. overdag is hij een asociale stoffige agent in de vergeethoek van cold cases die onderzoek doet naar onoplosbare zaken. na de werkuren trapt hij gewetensloos en zonder angstvrees iedere verdachte deur in op zoek naar een spoor dat hem naar de daders kan brengen. dit gaat zo al een drie jaar zijn gang zonder enig resultaat. BB, de vroegere politiepartner van Max zijn vader, tracht de juiste sporen te vinden maar moet ook Bravure van Interne Zaken, die een aantal moorden linkt aan Max, zien af te houden. alles komt echter in een stroomversnelling wanneer hij in contact komt met de vrouwelijke huurmoordenaar Mona wiens zus waarschijnlijk vermoord is door dezelfde dader. Max belandt bij de farmaceutische firma waar zijn vrouw werkte en komt er op het spoor van een hoogst verslavende drug die mensen supermenselijke krachten geeft. Max zal het dus niet makkelijk hebben in zijn strijd tegen deze ubermensch maar misschien komt het grootste gevaar nog vanuit zijn eigen omgeving. het karakter van Max Payne komt ook sterk overeen met dat van Frank Castle uit The Punisher. het is geen superheld met bijzondere krachten maar zijn onverwoestbare wraakdrang is zijn sterkste wapen. van Marky Mark is geen sprake meer, met zijn rollen uit Four Brothers en Shooter voelt hij zich meer Macho Mark. Max Payne is dus Mark Whalberg maar of Mark Whalberg Max Payne is? doorheen de film lijken zijn emoties unbreakable waardoor er geen spatje ironie of cynisme te bespeuren is. hij laat enkel zijn geweren knallen en zijn vuisten boksen alsof hij enkel een actiecomputerpersonage is. de geluidseffecten hierbij zijn wel van een hoog bulderend niveau. de twijfelachtige regisseur John Moore (Behind Enemy Lines, Flight Of The Phoenix en The Omen) maakt er zelfs visueel iets genietbaars van. New York baadt in een grimmige wraaksfeer waar het op subtielere Sin City graphic noir stijl onophoudelijk bullet time regent en sneeuwt. het verhaal kadreert zich in een afbrokkelende stadssetting waar niet op een schietpartij meer of minder gekeken wordt maar tegelijkertijd heeft dit net een hoge aantrekkingskracht. maar het script had beter moeten zijn. de kern van het druggoedje brengt de gebruikers in een Constantine helachtige wereld waarbij demonen rondfladderen wat de coolzwarte look een fijne helgele tint geeft maar deze subwereld wordt onderbenut en men richt zich vooral op de reden van het goedje: superkrachten krijgen door dit goedje. het mag dan afgekeken zijn van The Manchurian Candidate, het wordt hier flauw ongeloofwaardig en is in contrast met de spirit van de prent. een reden voor superkrachten mag misschien van belang zijn voor comic book verfilmingen maar bij een game doet dat er niet toe. Moore had ook meer moeten doen met zijn nevenpersonages. Beau Bridges op zich is niet goed en zijn personagetwist zie je al van mijlenver aankomen; Ludacris en Mila Kunis zijn wel goed maar de rapper krijgt te weinig verbaal geweld voorgeschoteld om uit te blinken en de verleidelijk sexy Mila Kunis wordt enkel als beeldvulling gebruikt voor de monoseksuele gamers evenals bondgirl Olga Kurylenko. wat meer uitdieping in relatie met Max Payne had de prent een grotere inleving geboden. inhoudelijk schiet Max Payne dan ook tekort. Max zelf staat op mono, de rol van zijn mentor BB oerenthard voorspelbaar, de chemie met Mona totaal afwezig en de Valkyr drug kotsend overbodig. visueel echter schiet Max Payne een kleine hoofdvogel af. een graphic novel noir stijl voor een grimmige stadssetting afgewisseld met kleurschakeringen voor herinneringsemoties of de demonische onderwereld waarin men de geweerknallers hoort bulderen. filmers zullen geen hoofdpain hebben maar dit ook niet hoger klasseren dan Doom en Hitman, gamers zullen of komen aan hun bevredigende trekken.
 
2,5/5

 

  

  

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s