Oorlogswinter


gelukkig hoef ik mij nooit te wagen aan de discussie wat nu beter was: de film of het boek; boeken zijn immers niet aan mij besteed. mijn excuses dan ook aan Jan Terlouw, de Nederlandse fysicus, politicus en ook schrijver. zijn vrouw vond de verhalen die hij vertelde als slaapmiddel voor zijn kinderen zo boeiend dat zij vond dat ze gepubliceerd diende te worden. meteen kon Terlouw pronken met twee gouden griffels in 1972 (Koning Van Katoren) en 1973 (Oorlogswinter) waarin hedendaags Martin Koolhoven zijn filmtanden in zet. Oorlogswinter (62 herdrukken ondertussen) mag dan wel een jeugdsentimentboek zijn, Terlouw laat zijn jongeren vanuit een kritische bril aankijken naar thema’s als neutrale democratiepolitiek, extremisme en meningsuitingsverzet waardoor het onschuldige binnen het levenspad wordt ingeruild door een volwassen omgaan met beslissingen. Michiel is een veertienjarige jongen in de Nederlandse oorlogshongerperiode van 1945. het is winter, ijskoud en zijn ondergesneeuwd dorp gaat gebukt onder het juk van den Duits. op een avond ziet hij een Brits vliegtuig neerstorten en de volgende dag gaat hij op zoek naar souvenirs. Duitse soldaten kunnen er niet mee lachen en pakken hem op. zijn vader, de neutrale burgemeester van het dorp, praat hem vrij. Michiel is er echter niet gelukkig mee aangezien zijn vader aanpapt met de vijand terwijl hij innerlijk staat te popelen om iets te ondernemen tegen de Duitsers. dat iets krijgt vorm wanneer hij in de bossen de gecrashte en gewonde Engelse soldaat vindt. hij ontfermt zich over hem door eten te smokkelen en een plan uit te dokteren om hem over de rivier naar Zwolle te loodsen zodat hij terug contact kan hebben met het verzet. het zal echter niet van een leien dakje lopen. de Duitse bezetter kamt immers heel het dorp uit om daarna achter iedere sneeuwtak in het bos te zoeken of de Engelse piloot zich nergens schuil houdt en vooral dan bij wie. wat eerst begon als een avontuurlijke onderneming zoals hij het zich inbeeldde in zijn verzetsfantasieën wordt bittere realiteit waarin hij niemand kan vertrouwen en zijn handelingen zware consequenties kan hebben voor hem en zijn naaste omgeving. Koolhoven weet de winter tijdens de oorlog van 1945 visuele panache mee te geven waarbij de kostuums van de warm ingeduffelde Duitsers een schril contrast opleveren met het witte sneeuwlandschap waarin hongerige vluchtelingen zich een weg banen. tevens slaagt hij erin om de booschap van Terlouws roman trouw te blijven: alhoewel in oorlogstijd bevindt Michiel zich in zijn puberachtige kinderjaren maar door zich het lot aan te trekken van een gewonde Engelse piloot moet hij plotsklaps toetreden tot het volwassendom waarin levensbelangrijke keuzes niet altijd zwart of wit zijn, waarin loyaliteit niet hetzelfde is als vertrouwen en handelingen voor de goede zaak niet altijd goed uitdraaien. debutant Martijn Lakemeier zet op geloofwaardige wijze deze Michiel neer met als topdilemmamoment zijn veranderende emotie-uitstraling wanneer hij door een Duitse soldaat gered wordt uit een bevroren meer. ook Raymond Thiry als de vader van Michiel zet een sterke rol neer als neutrale burgervader die eervol tracht te leven en te overleven. in België zit het filmlandschap al een tijdje internationaal in de lift, het Nederlandse Oorlogswinter, dat Zwartboek achter zich laat, mag in deze winterse periode met eenzelfde hoge borst de buitenlandse concurrentie aangaan als een knappe oorlogsdorpfilm waarin een jongen kennis maakt met de bittere realiteit die zich scheiden van zijn kinderjaren.
 
3,5/5
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s