Burn After Reading


ze hebben het filmjaar ingeluid met oscargeroffel, nu wuiven de Coen Brothers het jaar ook uit met de film die ze tegelijkertijd neerpenden met No Country For Old Men. de film past evenwel binnen een totaal ander genre en kan gezien worden als het sluitstuk van de idiotentrilogie na Intolerable Cruelty en The Ladykillers. meer bepaald gaat het om idioten binnen een shizofreen spionagecomplot met doorkruisende verhaallijnen en personages. het begint allemaal met Osbourne Cox die wegens een drankprobleem op een zijspoor gezet wordt binnen de CIA maar dit niet kan opkroppen en maar zelf ontslag neemt en besluit om zijn memoires van zijn jobcarrière neer te pennen. zijn koele vrouw Katie loopt er de muren van op en ergert zich oeverloos aan de lompheid en nutteloosheid van haar man en zoekt hiervoor een seksuele uitlaatklep bij de paranoïde charmemacho Harry Pfarrer. Osbourne, onwetend achternagezeten door een aanstormend scheidingsoffensief van zijn vrouw, verliest echter een kopie van zijn CIA-spinsels die in handen komen van fitnessleraars Linda Litzke en Chad Feldheimer. de sportief energieke Chad denkt dat de data op de disk van nationaal belang zijn en wil Osbourne hiermee chanteren. Linda ziet er ook wel brood in omdat ze zo haar geplande, maar volgens haar zwijgzame en innerlijk verliefde baas Ted onnodige plastische ingrepen kan financieren. ondertussen zoekt ze internetdatingliefde waardoor ze terecht komt bij, jawel, de paranoïde charmemacho Harry Pfarrer die op zijn beurt wil scheiden van zijn vrouw om bij Katie te zijn. haar man, Osbourne dus, is enorm verbeten om zijn memoires terug te krijgen maar Linda en Chad geven deze niet zomaar vrij en indien er geen geld gegeven wordt, stappen ze met de info naar de Russen, het sein voor de CIA-bazen om er zich mee te bemoeien, als ze al weten waarover het gaat. trouwens, bent u nog mee? het moge duidelijk zijn, de Coen brothers hebben er een geregeld zootje van gemaakt maar laat dit nu net de bedoeling zijn om de spionage in een karikaturaal beeld te zetten. alle personages verdenken zich ervan in een geheim benarde situatie te bevinden en vertrouwen geen ander terwijl ze intussen niet meer weten hoe, waardoor en waarom ze zich in die situatie bevinden. much ado about nothing zeg maar. dat wordt gigantisch fantastisch neergezet door twee dialogen tussen de CIA baas (een bedeesd hilarische J.K. Simmons) en zijn luitenant (David Rasche, o heil jeugdsentiment, dit is inderdaad de enige echte Sledge Hammer) die totaal niet weten wat er gebeurt (“report back to me when it makes sense”). ook de andere personages zijn te idioot om het allemaal te beseffen in welke situatie ze zichzelf brengen maar de acteurs brengen het wel met een aanstekelijk enthousiasme. de bebaarde George Clooney steekt de draak met zijn overgewicht in Syriana alsook met zijn reputatie als vrouwenverleider die wel een bijzonder bevredigend instrument in zijn kelder bijeenknutselt. de scène in het park waarin hij met zijn paranoïde ogen van alles en iedereen opschrikt alsof hij het center is geworden van een complot en dan wegrent, is een ode aan zijn screwballliefde. Brad Pitt steekt zich in sportieve pakjes, sjiekt er lustig op los, luistert onophoudelijk en meezingend naar zijn I-Pod en tovert akelig belachelijke dansspasjes uit armen en benen. zijn lichtjes mislukkend chanterend telefoongesprek alsook de dialoog in de auto met John Malkovich is bovendien slapstick van de bovenste plank. Malkovich flipt er weer door maar zijn opvliegende buien zijn niet altijd even toepasselijk. mevrouw Joel Coen, Frances McDormand mag ook haar screwballduitje in het zakje doen en loopt hiermee reeds weg met een golden globe nominatie. deze acteursparade, met ook nog Tilda Swinton en Richard Jenkins, kregen op hun maat geschreven dialogen van de Coens en dat loont duidelijk. maar wat ook duidelijk is, is dat ons bekend filmduo zich uitsluitend daarop gefocust heeft en de grappige dialogen en meermaals komische situaties niet noodzakelijk binnen een samenhangend scenariogeheel plaatsen. ze nemen het eigenlijk allemaal niet te serieus en wilden gewoon iets luchtigs brengen. vergelijkbaar met wat Martin Scorcese deed met After Hours. als je zo de film kunt bekijken – en dus zonder al te hoge Coenverwachtingen waarbij op regievlak enkel de begin- en eindsattelietbeelden alsook de Brad Pitt glurende kastscène er uit springen – heb je een absurditeitenkomedie gezien met uitstekende acteerprestaties passend binnen het slapstickgenre.
 
3/5
 
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s