Defiance


Edward – ik maak al eens graag een film van 2u20min genre ‘The Legends Of The Fall, ‘The Last Samurai’ en ‘Blood Diamond’ – Zwick wil zijn oorlogsduit in het zakje doen door het waargebeurde verhaal van de Bielski familie in de verf te zetten. net zoals Oscar Schindler hebben ze ten tijden van de Tweede Wereldoorlog 1200 joden gered van de Duitse nazi’s door in de Litouwse bossen in rondtrekkende kampen te schuilen. een zeer waardig oorlogsfeit dat de nodige aandacht verdient maar helaas met de Hollywoodmoraal- en eposfilmer Zwick een verkeerde verzetsfilmer heeft. in 1941 worden de joden in Wit-Rusland door de nazi’s en de Russische politie opgejaagd en in getto’s opgesloten. de Bielski boerenfamilie wordt eveneens niet gespaard maar vier broers weten aan de plaatselijke jodenvervolging te ontsnappen en houden zich schuil in de grootse bosvlaktes waarin ze een massagraf terug vinden. de twee oudsten willen zich verzetten maar hun opvatting is anders. Tuvia wil zich verzetten door te overleven en werpt zich op als leider van de andere joodse overlevers waarbij zich meer en meer joden aansluiten en een eigen dorp opbouwen verscholen van de Duitsers. Zus echter wil zich met geweld wreken en aan de zijde van Sovjetstrijders zoveel mogelijk nazi’s neerknallen. hun wegen scheiden maar hun afkomst blijft een hinderpaal om te kunnen overleven. de bekende koppen Craig (stoïcijns), Schreiber (rechtlijnig), Bell (vertwijfelend) doen hun best (evenwel met een erbarmelijk Pools Engels accent) maar het dramatisch optimisme brengt enkel een tweedimensionaal scenario dat barst van de joodse clichés – je hebt de intellectueel, de wijze leraar, een mazeltovtrouw – waarbij men eerst zover mogelijk bergafwaarts wil gaan (teveel monden om te voeden, ijzige sneeuw, de tyfusziekte, broedergekibbel aangaande altruïsme dan wel egoïsme) om dan de moraalridders boven zich uit te laten stijgen waarbij dan toch het groepsgevoel positief lachende gezichten tovert. geen twijfel dat de Bielski’s het etiket van humane helden verdienen maar de conservatieve manier waarop hun verhaal door Zwick aangepakt wordt, staat haaks tegenover hoe het echt moet geweest zijn. dit is helaas pure oorlogsrealiteit geweest maar op het witte doek voelt het karikaturaal cliché aan. en voor iets dat waar gebeurd is, is dit onvergeeflijk.

2/5 

 http://widget-e4.slide.com/widgets/slideticker.swf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s