Boy A


en ik die lange tijd dacht dat ik naar A Boy ging zien; het is dus werkelijk Boy A; dat is de anonieme naam die een jonge twintiger krijgt wanneer hij na een serieuze jeugdmisdaad tien jaar in de gevangenis heeft gezeten. hij wordt opgevangen door begeleider Terry die hem met raad en daad bijstaat aangaande zijn nieuwe leven en de uitstippeling van een toekomst. een toekomst waarin de jongen van vroeger niet meer past. in zijn nieuwe identiteit zal hij Jack heten. hij woont in bij een vriendelijke dame en mag als magazijnier aan de slag bij een transportfirma. op het werk leert hij Michelle kennen. zij geeft hem genoeg hinten maar Jack is onzeker, afwachtend en aftastend. hoe meer hij ingeburgerd raakt, hoe groter echter zijn zelfvertrouwen wordt en hij vrienden maakt en zelfs passioneel een stomende maar serieuze relatie aangaat met Michelle. het vertrouwen van Terry, zelf vader van een onzekere, depressieve en op de dool zijnde zoon, in zijn pupil Jack is duidelijk terecht geweest. als het maar zo kan blijven. want de misdaad van Jack op jonge leeftijd ging helemaal niet ongemerkt voorbij in de media en wanneer zijn criminele verleden ontmaskerd zou worden, zou hij ten prooi kunnen vallen aan de repercussies van het volk. Boy A is een strak door elkaar lopend tweeluik waarbij we enerzijds Boy Eric zien die uitgestoten wordt door zijn klasgenoten maar in Philip wel een beste vriend vindt maar die hem meeneemt in kwajongenstreken, vandalisme en … uiteindelijk moord? anderzijds zien we Boy Jack die zijn eerste vreemde stappen moeten zetten in de volwassen wereld. bij de opsluiting was hij nog een jonge tiener die zich teveel liet meeslepen maar bij zijn vrijlating is hij volwassen maar kent hij die wereld niet. hij is dan ook onzeker en gebruikt zijn verlegenheid om zijn ware identiteit en veeleer zijn criminele verleden te verbergen. Andrew Garfield geeft deze ommegang goed weer evenals zijn ontbolstering als man en partner. perfect bijgestaand door Peter Mullan die als het ware Jack als zijn zoon beschouwd ook al heeft hij er echt één. Intermission regisseur John Crowley kiest voor een welbepaald pad en dat is een verdienste. je zou Jack gemakkelijk als een sociopaat kunnen aanzien die alle momenten kan doorslaan maar hij opteert voor het rehabilitatiepad, het geloof in een tweede kans. minpunten zijn dat we niet – ondanks de flashbacks – ten volle weten wat Jack (toen nog Eric) in de cel deed belanden. we zien wat de aanleiding was van de misdaad maar hoe dit evolueerde, of Eric er wel degelijk aan meedeed en waarom hun versie van de feiten op het proces verschillen, komen we niet te weten. het einde is wel meer suggestief, kan je evenwel voorafgaandelijk raden maar het is vooral de reden van aanleiding die zwakjes uitvalt. nietteman is Boy A, naar de gelijknamige roman van Jonathan Trigell een boeiend opbouwend portret hoe een verleden je steeds zal inhalen.
 
3/5
 
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s