Slumdog Millionaire


dit is hem dus, de oscartriomfater. acht beeldjes staan op de schouw te blinken. het staat mijlenver weg van het beslommerende leven in de sloppenwijken van het Indiase Mumbai. ten aanzien van deze achtergrond groeide Jamal op maar na achttien jaar belandt hij in de glitterende studio’s van de Indiase versie Who Wants To Be A Millionaire (nachtmerries aangaande Walter Grootaerts zijn niet ver weg) en meer nog, de jongen uit de slumdogs weet antwoord na antwoord en haalt duizenden en duizenden roepies binnen. van iemand zonder opleiding kun je niet onmiddellijk de intelligentie verwachten om ver door te stoten in dergelijke show en de egocentrische tv-host verdenkt Jamal van valsspelen en haalt er de politie bij. uit het relaas echter – na wat humanistisch gefolter – blijkt dat de oplossingen van de vragen in de levensloop van Jamal voorkomen. in deze flashback zie je hoe Jamal steeds verbeten zijn doelen tracht te bereiken waarbij hij opgroeit met zijn meer agressievere broer Salim en zijn grote liefde Latika. in een strontpoel duiken om zijn grote idool om een handtekening te kunnen vragen, vanop het dak van een rijdende trein al bengelend eten stelen in de rijkere treincoupés, toeristen oplichten met geïmproviseerde gidstochten in de buurt van de Taj Mahal, het zijn maar enkele voorbeelden hoe Jamal tracht te overleven. nooit gaat het over rozen en hij raakt door een dispuut vervreemd van zijn beschermende broer Salim en verliest hij steeds Latika uit het oog door de gang van zaken. en nu is hij de held van het volk, iedereen is gekluisterd aan de buis om te zien of hij de vraag van 20 miljoen juist beantwoordt. maar is dat wel zijn doel? verdiende oscar of gehypte oscar? op basis van het filmfestivalparcours dat hij aflegde kon het niet anders dat het beeldje enige glans mocht brengen in de slumdogs maar op basis van de film zelf is het lichtjes overdreven. want eigenlijk meer dan een feel good movie is dit niet (terwijl de inwoners van de krottenwijken dat gevoel wellicht nooit zullen ervaren). je ziet het opgroeiende straatarme trio in allerlei hachelijke situaties terecht komen die de ellende van Mumbai moet voorstellen maar op de keeper beschouwd zijn deze flashbacks niets meer dan een gimmick om een antwoord te versieren op de gestelde vraag in de entertainmentshow. alleen, het is zeer onderhoudend gedaan. er is een verrassend opwindende montage, een opgehitste soundtrack met Paper Planes van M.I.A. op kop, aangenaam acteerwerk van onbekend jong geweld en ervaren Indiaas talent met een slinkse Anil Kapoor op kop. ken je hem niet? hij mag dan geen ster zijn in Hollywood, in Bollywood kan hij gelden als de Jan Decleir van België, een grote naam dus. Bollywood, de naam is gevallen. het is gedurfd om het thema van kansarme jongeren in Mumbai in een Indiase coproductie te brengen maar Bollywood staat niet onmiddellijk bekend om zijn ernst en vandaar krijgt de ellende een goedlachse saus overgegoten waarbij men op het einde effectief een rooskleurig einde inbouwd met een knallende van felle kleuren voorziene dansscène. je hebt zeker het goede ritme te pakken en je zit met een smile op je face maar tegelijkertijd weet je dat dit de reaiteit niet benaderd. Slumdog Millionaire mag zeker een goede film genoemd worden maar een oscar? als de ruwe en hardere bolster Cidade de Deus geen nominatie krijgt voor beste buitenlandse film krijgt Slumdog Millionaire teveel gouden aandacht. alhoewel, misschien brengt het de straatarme jongeren in Mumbai wel aan het dromen, wegdromen van hun ellende.
 
3/5
  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s