The Burning Plain


en het blijft maar blote tetten regenen. nu deze van Charlize Theron die na Monster meer dan ooit druk wil solliciteren om nog een gouden beeldje op haar schoorsteen te kunnen zetten. zij is Sylvia, succesvol eigenares van een sjiek restaurant waar senatoren en andere CEO’s haar om wijnadvies vragen. maar ze is absoluut niet gelukkig met haar leven en zelfmoordneigingen wil ze verdoezelen met niks betekenende seks met de eerste de beste man in haar buurt. voor enkele dagen al krijgt ze de aandacht van een Mexicaanse jongeheer met een meisje aan de hand die haar iets wil vertellen. in een veel vroegere tijdsperiode volgen we Gina die haar seksloze gezinsleven met manlief en vier kinderen op de helling wil zetten door een hartstochtelijke minnaresrelatie aan te gaan met Nick die op zijn beurt zijn vrouw daarmee bedriegt. tussen alle smoezen en excuses door zoeken ze hun heil en geil in een krotcaravan in the middle of de desolate woestijn. wat ze niet weet, is dat haar dochter Mariana haar misnoegd bespioneert. Gina en Nick richten hun caravan armtierig gezellig in en oefenen passioneel uit wat ze thuis niet kunnen krijgen. enkele gasflessen zullen echter serieus roet in hun leven gooien (wat je bij het openingsshot al meekrijgt). dat gasflessenaccident brengt heibel tussen de twee families maar in tegenstelling tot die wrok groeien Mariana en Santiago, zoon van Nick, dichter naar elkaar toe, zowel boven als onder de lakens. kan hun liefde stand houden en wat is het mysterieuze verband met de eerste verhaallijn? eigenlijk zult u het tamelijk snel in elkaar kunnen puzzelen en deze voorspelbaarheid weegt op de film. regisseur Guillermo Arriaga heeft eerder zijn pen gezet onder het drieluik van Alejandro Gonzáles Iñárritu (Amores Perros, 21 Grams en Babel) alsook onder de vorige festivaltopper The Three Burials Of Melquiades Estrada en kan dus als geen ander een puzzelfilm in elkaar boksen waarbij je geduldig in de opbouw van de film het topje van de ijsberg ziet smelten. ook bij The Burning Plain heb je verschillende verhaallijnen in een andere tijdsperiode maar, het kan bewust bedoeld zijn, je kunt al vrij snel het verband leggen en eigenlijk is het enkel maar afwachten tot die ene radicale gebeurtenis dat het verbindingspunt is tussen de twee. maar ook dat krijg je eigenlijk al van bij aanvang mee. in tegenstelling tot zijn vorige spinsels brengt hij in zijn eigen regiedebuut dus een brok voorspelbaarheid. ok, de film is daardoor lichter om dragen omdat zijn regie-aanpak anders is dan bij zijn leermeester (lees: minder fragmentarisch druk) alhoewel thema’s als schuld-wroeging en vergiffenis-hoop toch weer centraal staan maar net daardoor dringen de daarmee gepaard gaande gevoelens niet diep emotioneel door. acteurs zijn in orde waarbij het opvalt dat onze twee oscardames (Charlize Theron en Kim Basinger) duidelijke concurrentie krijgen van de achtienjarige Jennifer Lawrence maar tegelijkertijd straalt hier wat arrogantie uit de film. Babel, 21 Grams en Amores Perros passeerden elk de oscarrace maar de dramatiek hier druipt oppervlakkerig van het scherm af alsof er een geforceerde sollicitatie achter zit naar de eerstkomende oscars. conclusie: het verhaal, de inhoud ervan, de sobere regie, vertolkingen zijn wel nog voldoende om de cinefiel te boeien maar je kan er niet omheen dat zijn vorige scenario’s betere films hebben opgeleverd.
 
2,5/5
 
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s