Knowing


knowing you knowing me, en met z’n allen, ahaaaa. zo luchtig het eraan toe gaat in het ABBA nummertje, zo zwaarmoedig gaat het er aan toe in Knowing, een nieuwe buitenaards apocalyptische science fiction thriller. niet dat ik er op zat te wachten want films betreffende aliens nemen het mensdom over zijn als non believer niet aan mij besteed, hoe hard ook Steven Spielberg zijn best doet (War Of The Worlds, Artificial Intelligence, de laatste Indiana Jones). maar misschien dat Alex Proyas met zijn aardige voorgangers als Dark City, The Crow en I Robot mijn X-Files doemdenken kan doorbreken. in 1958 maakt een schoolklasje allemaal mooie tekeningen om ze vijftig jaar de grond in te steken. het tekenvelletje van Lucinda is echter anders, het staat vol geschreven met cijfers. had men het maar niet in een capsule gestoken. in 2008 worden de tekeningen opgehaald en is het Caleb die het velletje met cijfers krijgt. zijn sombere vader John – hij is zijn vrouw verloren in een ongeluk – is astrofysicus en vindt het wel fascinerend, zeker als hij met een goed glas whiskey in de handen op een avond 9112001 in de cijferreeks ontdekt. als blijkt dat daarna het cijfer 298 staat, zijnde het aantal doden van de aanslag, gevolgd door de GPS coördinaten van Ground Zero begint zijn hoofd serieus te tollen. het velletje blijkt een logboek te zijn van allemaal grote rampzalige gebeurtenissen van de afgelopen vijftig jaar maar meer nog, er staan drie data op van in de nabije toekomst en daarna is het op. kan John het einde van de wereld voorkomen of is er geen ontkomen aan en moet hij deterministisch zijn meerdere erkennen? filosofisch gewauwel is niet weg gelegd voor mij. of de mens nu al of niet een vrije wil heeft, of alles reeds bij causaliteit is voorbestemd, of buitenaardse wezens bestaan en of ze intelligenter zijn dan ons, het kan mij eigenlijk niet schelen. aan dergelijke passages in de film hecht ik dus weinig aandacht al moet gezegd worden dat de onheilspellende aanpak van Proyas (de zonnevlam) mij allerminst stoorde. en dat mag – de laatste snotterende momenten niet meegerekend – al een prestatie heten en verzacht het lijden van Signs en The Happeninhg. maar vooral het feit wat Proyas er tussendoor doet, is fantastische crashcinema. zowel de lang uitgesponnen vliegtuigcrash waarbij je John doorheen vervaarlijk zwervende brokstukken en in brand opgaande passagiers met open hulpeloze ogen volgt als de krachtig knallende treincrash waarbij je perronwachtenden letterlijk ziet weggeveegd worden, zijn adembenemend. en zo doet Proyas zijn reputatie alle eer aan: een interessante plot (niet voor mij maar het zet believers en disbeliever in heftige discussies lijnrecht tegenover elkaar) overgoten met visuele hoogstandjes (de dark city achtige creaturen blijven eng en het doemschouwspel wanneer Caleb uit zijn raam kijkt, is ook best creepy). het zorgt er zelfs voor dat Nicolas Cage, ondanks zijn sombere alle last op de schouders blik en nog steeds een belachelijk op het hoofd gesmeten kapsel, overtuigend is al moet gezegd worden dat de dialogen niet hoogstaand zijn. maar nog eens, gooi gewoon het determinisme, het pareidolie en de astrologie opzij en je zult kunnen genieten van Knowing.

3/5

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s