The Last House On The Left


een remake van een remake. het begon bij Ingmar Bergman in 1960 die met Jungfrukällen de oscar binnenrijfde voor beste buitenlandse film. twaalf jaar later gebruikte Wes Craven het scenario om er een Amerikaanse video nasty van te maken en zo een trendsetter was in het duistere ondergrondgenre van de torture rape (remember ook I Spit On Your Grave en Fight For Your Life) of torture porn (met de Ilsa reeks op kop). moreel verguisd maar iedereen had ze wel gezien. in een totaal andere tijdsgeest wil Wes Craven en zijn horrorkompaan van weleer Sean S. Cunningham (Friday The 13th) de menselijke terrorgruwel opnieuw van onder nagels krabben. Mari Collingwood trekt met haar ouders naar hun afgelegen vakantieverblijf om de batterijen op te laden (Mari’s broer kwam afgelopen jaar om het leven). al snel zoekt Mari contact met haar vriendin Paige die een goeie pot marihuana wil opstomen. een kolfje naar de hand van toevallige aanwezige Justin. de twee meiden trekken naar zijn appartement en reigen de toepen aan elkaar. wat het vrouwelijke duo echter niet weet is dat Justin’s vader Krug een psychopatische crimineel is. samen met zijn gotische bitch en zijn ranzig broergespuis heeft hij al wat brutale moorden op zijn kerfstok. wanneer dit trio de twee jonge deernes aantreft, worden ze op gruwelijke wijze aangerand en voor dood achtergelaten. ons kwartet heeft er alleen maar plezier in. als ze hun weg verder zetten, begint het serieus te stormen en zoeken ze onderdak. ze komen terecht bij bij John en Emma. familienaam Collingwood… wanneer het ouderlijke echtpaar ontdekt wat er gebeurd is, slaan de stoppen door en nemen ze het heft in eigen handen. Dennis Iliadis leerden we op het filmfestival Gent kennen met zijn debuutfilm Hardcore en blijkbaar wil hij zich vastpinnen op dat thema. alleen zijn we wel in Hollywood en zijn we in een nieuw millennium. daar waar Wes Craven indertijd onsmakelijke verkrachtingsscènes achter elkaar monteerde gevolgd door recht toe recht aan weerwraakscènes met zoveel mogelijk marteltuigen, kaderde dat binnen de ranzige trashkant van achterbuurtbioscopen. en hoe wansmakelijker hoe beter. men moest al kotsend buiten komen. nu is dat ondenkbaar geworden. vandaar dat de remake zweeft tussen seventienasty en hedendaags beeldgeweld. Iliadis kopieert wel de sfeer van het origineel (de trage wraakopbouw van de ouders kent zijn spanning) maar dient duidelijk braver te zijn (geen exploitation maar enkele hersenuiteenspattingsschoten ter vervanging). The Last House On The Left verdient wel zijn credit omdat het doet terugdenken aan hoe onze ouders in het geniep naar deze trashfilms gingen kijken en ook omdat het toch enkele spannende gruwelscènes bevat (de film werd trouwens op BIFFF bekroond voor beste regie) maar je merkt in deze tijdsgeest dat het exploitationgenre door het bestaan van enkel grootbioscopen is uitgestorven waardoor één dergelijke films veel milder en minder wansmakelijker zijn en twee minder publiek trekken omdat het hedendaagse leven al meer dan genoeg exploten van psychopaten tentoon stelt.

3/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s