The Boat That Rocked


piraten op zee. dezer tijden denken we onmiddellijk aan Somalische kapers die tot de tanden gewapend met hun snelle bootjes vrachtschepen gijzelen en miljoenen aan losgeld vragen. in de jaren zestig echter brachten radiopiraten op zee hemelse rock ten berde voor een massa illegale luisteraars. regisseur Richard Curtis – voorheen Love Actually maar vooral bekend als scenarist van Britse Atkinsonhumor genre Bean, Not The Nine O’Clock News en vooral Blackadder en als scenarist van Britse romantiek genre Four Weddings And A Funeral, Notting Hill en Bridget Jones – wenst zijn twee grote filmrichtlijnen te combineren op zo’n schip dat het Verenigd Koninkrijk liet kennismaken met The Kinks, The Turtles, The Who, The Hollies en al dat andere swingend geweld. immers de traditionele BBC-radio limiteerde dat soort muziek in hun zendtijd, zeer tegen de zin van enkele rebelse Britse radio dj’s die het ruime sop kozen om alzo straffeloos de rock tot het publiek te trekken. al snel geraakt hun aanstekend enthousiaste radiostemmen en swingende rock en pop songs aan de oren van een steeds groeiende fanbasis en behoort hun frequentie tot het heiligdom van miljoenen jonge luisteraars. kapitein van het schip en eigenaar van de zender Radio Rock Quentin, boegbeeld The Count en de andere dj’s geven fel van jetje waarbij naast de rock’n roll ook een portie sex en (soft)drugs aan bod komt. Radio Rock is daarmee de grootste doorn in het oog van minister Dormandy die het Engelse volk als een stijve harkdictator van dergelijke schunningheid wil beschermen, ook al moeten daarvoor wetten uitgevonden worden zodat piratenzenders niet langer meer kunnen broadcasten. het moest een heerlijke tijd geweest zijn toen. in alle stiekemheid ten aanzien van je ouders als jonge Belgtelg radio Mi Amigo onder je hoofdkussen hebben of als Nederlandse puber radio Veronica plat bombarderen met verzoekjes en alzo kunnen wegdromen op hemelse tonen die van de jaren zestig de swinging sixties maakten. The Boat That Rocked brengt exact diezelfde sfeer naar voor met een knallende soundtrack waarvan je hoopt dat ze de liedjes volledig laten spelen. echter, het grote minpunt is dat Curtis na een uur daarbovenop niks anders uit zijn mouw kan schudden. bij beperkt de setting tot de boot en wil daar zoveel mogelijk grollen laten uithalen door zijn acteurs maar verder dan wat hippiehanengedrag tussen Philip Seymour Hofmann en Rhys Ifans, de blote kont van Nick Frost, de condoomstory van Tom Sturridge of de houterige trekken van Bill Nighy komt hij niet. de grappen zijn dan ook niet om te grollen zoals we van Curtis mochten verwachten en waarvoor hij een uitstekende cast had. want elkeen voelt zich duidelijk als een visje in het water maar de losbandige meligheid van het scenario geeft hen teveel improvisatiemogelijkheid in een te kleine ruimte. het lijkt alsof Curtis teveel belang hechtte aan de rocksoundtrack dan aan de film zelf. besluit dan ook is dat hij in zijn soundtrack met onderscheiding de revue mag passeren – je gaat zeker de nummers opzoeken tussen je cd-collectie en nog eens een dag grijs draaien – maar de romp van de film bevat lekken.
 
2,5/5
 
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s