The Boy In The Striped Pyjamas


de oorlog door de ogen van een kind. het balanceert op de rand van bewustzijn omtrent hetgeen wat gebeurt en fantasie om dit verteerbaar te kaderen. maar eens zal ook bij hem of haar het besef er zijn dat de menselijke gruwel alle verbeelding tart. Bruno is de achtjarige zoon van een nazigeneraal. in zijn ogen zet zijn vader zich in, niet alleen voor het Rijk, maar ook voor het mensdom. om beter te kunnen besturen, verhuist het gezin van het glorieuze Berlijn naar het afgelegen platteland. tegen de zin van Bruno want hij dient al zijn jeugdvrienden achter te laten en komt geïsoleerd in een villa terecht. al snel verveelt hij zich potsierlijk en de drang om op ontdekking te gaan in de nabije omgeving wordt sterker. zeker wanneer hij vanop zijn kamer een soort van boerderij ziet in de verte. de mensen daar zien er wel wat raar uit, kaalhoofdig, mager en gehuld in pyama’s maar Bruno, ondanks het absolute verbod van vader en moeder, trekt naar de hoog opgetrokken omheining. daar ontmoet hij Shmuel. de jongen is even oud als Bruno en er ontstaat een vriendschapsband. alleen begrijpt Bruno niet waarom Shmuel achter een hek moet zitten en met kruiwagens moet zeulen. dat besef groeit echter wanneer hij en zijn zus les krijgen van een privéleraar die er in pepert dat alle joden slecht zijn en een doorn in het oog betekenen van het menselijke ras. Bruno’s zus heiligt die leer en mannschaft en Hitler posters sieren haar kamer, Bruno echter heeft het er moeilijker mee omdat hij net bevriend is met een Jood, een speelkameraadje. die wankele balans tussen de bewustwording en zijn speelse tred zal een onmenselijke consequentie hebben op een terrein waar zijn vader verantwoordelijk is. het is geen Schindler’s List of Die Fälscher maar regisseur Mark Herman focust dan ook niet voluit op de concentratiekampen maar belicht deze vanuit het standpunt van een opgroeiende speelse de wereld willen ontdekkende jongen die het kamp ziet als een boerderij die bijvoorbeeld niet begrijpt waarom een dokter zijn praktijk heeft opgegeven om in een pyama aardappelen te zitten schillen voor vader’s gezin. het contrast tussen Bruno op een schommel terwijl de blauwe lucht zwart kleurt door de rook die uit de schouwen van de boerderijen komt is om stil van te worden. als kijker moet je wel een inspanning doen om de naïeve onschuld van Bruno te kaderen (knappe prestatie trouwens van Asa Butterfield). zijn simpele vragen aan het hek aan Shmuel lijken infantiel maar dit komt dan ook doordat Herman niet de oorlog viseert maar de gebeurtenissen bekijkt vanuit de jonge lichtvoetige microkosmos van Bruno en zich dan verder toespitst op het stilaan groeiende besef van de ware toedracht bij Bruno dat achter het hek de vijand leeft. voor hem een tegenstrijdigheid die echter willens nillens onbewust bewust wordt (zie maar de glazenschoonmaakscène). maar een kind blijft een kind dat een gebroken vriendschap wil herstellen, met hartverscheurende gevolgen. speelt op het einde de film op de emoties van de kijker. ja, maar ik werd er toch danig stil van.
 
3,5/5
 
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s