Star Trek


Star Trek, al veel van gehoord maar nog niks van gezien. mijn kennis reikt dan ook niet verder dan Captain Spock of Kirk die op een Enterprise beam me up Scotty roepen. ik geef toe, na tien langspeelfilms en wat televisieseries is dat bitter weinig en ik zie nu al trekkies headbangend neerdunkend hun gezicht schudden. maar dan is er die golden boy J.J. Abrams die mij toch naar de cinema haalt. successeries zoals Felicity, Alias en uiteraard Lost waren blijkbaar enkel maar een opstapje want na Mission: Impossible III zijn de poorten naar de grote filmsetten open gegaan, zeker na het Cloverfield project. Abrams combineert zijn voorliefde voor Star Trek (zijn meest invloedrijke film) met flitsend entertainment zodat zowel de Star Trek fans als de blockbusterganger zijn gading zal vinden. zoals we Abrams kennen, begint hij meteen right in your face. het ruimteschip USS Kelvin wordt verpulverd door een gigantisch geavanceerd schip en heeft geen schijn van kans. kapitein George Kirk is koelbloedig en weet zijn bemanning, inclusief zwangere vrouw, te redden. zelf laat hij het leven maar zijn vrouw bevalt van een nieuw leven: James T. Kirk die je verder ziet opgroeien als een rebelse puber (Sabotage!) om zich toch door kapitein Christopher Pike te laten overtuigen om te dienen op de Starfleet. ook Spock treffen we daar aan. een tot in detail geparametriseerde Vulcan die emotieloos de juiste gecalculeerde beslissingen neemt. hij is echter de zoon van een vulcaanse man en een menselijke vrouw zodat onbewust emoties hem toch parten kunnen spelen. emoties bijvoorbeeld voor de meerruimtetalige Uhura. en daarnaast heb je ook nog Bones, een wat opvliegende arts. door de speling van het lot, belanden ze allen op de Enterprise op weg naar een uiterst gevaarlijke missie. dictator Nero wenst immers het alleenheerschappij over de ruimte en slokt planeten op in zelf gecreëerde zwarte gaten. de planneet Vulcan heeft dit lot al moeten ondergaan, de volgende is de planeet aarde. ons gezelschap, dat onderweg ook nog gezelschap krijgt van Sulu, Chekov en Montgomery Scott komt in een gelijkaardige positie terecht als de USS Kelvin en de vraag is maar of ze hetzelfde lot kunnen vermijden. Abrams start zinderend op de USS Kelvin zodat je meteen in de film wordt gezogen en laat dat tempo niet meer los. hij neemt wel even de tijd om de bekendste personages en hun baan naar de Enterprise te schetsen maar weet dat met enige humor te ondervangen. van Karl Urban hadden we dat nog niet gezien maar de verdovingsscène met Chris Pine is onderhoudend. tevens maakt Abrams een loopje met de tijdslogica om ook Leonard Limoy in dit tijdsuniversum een bijrol te gunnen (hey, waar is William Shatner?) en om Simon Pegg te introduceren die wat Britse humor op de plank gooit. toch zijn het (ik heb het van horen zeggen) de special effects die meer dan de afwijkende tijdslijnen en alternatieve realiteiten Star Trek nieuw leven inblazen. combineer dit met een flitsend energieke montage die eigen is aan Abrams, zonder daarbij stroboscopisch in de war te geraken, en je zit gekluisterd naar de sterren te kijken. Live long and prosper lijkt de kernspreuk te zijn voor een Star Trek film, wel met deze vernieuwende nieuweling zijn ze opnieuw een aantal lichtjaren vertrokken.
 
3,5/5
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s